ايوب خپلو دوستانو ته جواب ورکوى
ایوب خپل ملګري بېګټې طبیبان بولي چې په دروغو پرده اچوي، او خبرداری ورکوي چې خدای به یې ځکه شکریه ونه کړي چې په بېایماني یې د هغه پلوي کړې. هغه غواړي خپله دعوه پخپله له خدای سره وڅېړي: که هغه ما ووژني هم، زه به پر هغه هیله ولرم. بیا، خپل مخ ولې پټوې؟
13 1”وګوره، زما سترګو دا هر څۀ ليدلى دى؛ زما غوږونو دا اورېدلى او پوهه شوى دى. 2څۀ چې تاسو پوهېږئ، زۀ هم پرې پوهېږم؛ زۀ د تاسو نه کم نۀ يم. 3خو زۀ به د قادرِ مطلق سره خبرې کوم، او زما خواهش دے چې د خُدائ پاک سره خپله مقدمه وړاندې کړم. 4خو تاسو په دروغو باندې رنګ کوئ؛ تاسو ټول بېکاره طبيبان يئ. 5کاشکې چې تاسو بالکل خاموش وئ—دا به ستاسو حکمت وے! 6اوس زما دليل واورئ، او زما د شونډو فرياد ته غوږ شئ. 7ايا تاسو به د خُدائ پاک دپاره دروغ وايئ او د هغۀ دپاره به مکاره خبرې کوئ؟ 8ايا تاسو به د هغۀ طرفدارى کوئ؟ ايا تاسو به د خُدائ پاک دپاره مقدمه لړئ؟ 9کله چې هغه ستاسو ازمېښت وکړى، نو ايا به ستاسو حال ښۀ وى؟ او ايا تاسو هغه داسې تېرايستلو شئ لکه چې يو سړے تېرباسئ؟ 10کۀ تاسو پټه طرفدارى وکړئ، نو هغه به خامخا ستاسو ملامتول وکړى. 11ايا د هغۀ لوئى به تاسو نۀ ډارَوى، او د هغۀ وېره به پر تاسو نۀ راپرېوځى؟ 12ستاسو مقولې د ايرو متلونه دى؛ ستاسو دفاع د خټو نه جوړه ده.
13”زما په وړاندې خاموش شئ، او پرېږدئ چې زۀ خبرې وکړم؛ بيا دې څۀ چې راځى پر ما دې راشى. 14زۀ ولې خپل غوښه په خطر کښې واچوم او خپل ژوند په خپلو لاسونو کښې واخلم؟ 15کۀ هغه ما قتل هم کړى، نو زۀ به پرې اُميد ساتم؛ خو زۀ به د هغۀ په مخ کښې د خپلو لارو دفاع کوم. a a v15 د خپل اعتراض په وخت کښې هم د ايوب اعتماد د خُدائ پاک په طرف غځيږى. مکمله رشتهٔ راغبرګون بيا وروسته راځى — ايوب د کِتاب په اخر کښې زمونږ پلار مخامخ ويني. 16دا به هم زما خلاصون وى، ځکه چې هيڅ بېدينه سړے به د هغۀ په وړاندې راتلو جُرأت نۀ کوى. 17زما خبرو ته په غور سره غوږ شئ؛ زما بيان دې ستاسو غوږونو ته ورسيږى. 18وګورئ، ما خپله مقدمه تيار کړې ده؛ زۀ پوهېږم چې زۀ به بريالے شم. 19څوک به زما سره مقابله کوى؟ ځکه بيا به زۀ خاموش شم او مړ شم.
20”صرف ما له دوه شيان راکړه، نو بيا به زۀ ستا د مخ نه ځان نۀ پټوم: 21خپل لاس زما نه ليرې کړه، او د خپلې وېرې نه ما مۀ ډارَوه. 22بيا راوبله، او زۀ به جواب درکړم؛ يا پرېږده چې زۀ خبرې وکړم، او تۀ ما له جواب راکړه. 23زما خطاګانې او زما ګناهونه څومره دى؟ زما سرکشى او زما ګناه ما ته وښايه. 24تۀ ولې خپل مخ پټوې او ما د خپل دُښمن په شان ګڼې؟ 25ايا تۀ به د باد وهلى پاڼه ډارَوې او د وچې بوسې پسې منډه کوې؟ 26ځکه چې تۀ زما خلاف تريخ خبرې ليکې او د خپل ځوانۍ ګناهونه ما له په ميراث کښې راکوې. 27تۀ زما پښې په کنده کښې اچوې او زما ټولې لارې څارې؛ تۀ زما د پښو د تلو دپاره حد ټاکې.
28”نو انسان د زړې شوې لرګى په شان ختميږى، د بيزو خوړلى جامې په شان.“
