Apa Isih Ana Pangarep-arep kanggo Manungsa?

Wit sing ditegor bisa semi maneh yen kambon banyu, nanging manungsa turu lan ora tangi maneh. Ayub mikir apa wong mati bisa urip maneh, mbayangake didhelikake nganti bebendu liwat banjur ditimbali bali, lan kandha yen Allah ngikis pangarep-arep kaya banyu ngikis watu.

Pasal 14.

“Manungsa, ingkang lair saking tiyang estri, cekak umuripun saha kebak karibedan. Piyambakipun tuwuh kados sekar lajeng alum; mlajeng kados ayang-ayang saha boten lestari. Punapa Paduka ngatingalaken paningal dhateng tiyang ingkang kados mekaten? Saha Paduka ngirid kawula dhateng pangadilan sesarengan kaliyan Paduka? Sinten ingkang saged ngedalaken barang ingkang resik saking ingkang najis? Boten wonten satunggal kemawon. Sarehne dintenipun sampun katemtokaken, cacahing wulanipun wonten ing astaning Paduka, saha Paduka sampun netepaken wates ingkang boten saged dipunlangkungi, mugi Paduka ngalihaken paningal saking piyambakipun, supados saged ngaso, ngantos piyambakipun ngrampungaken dintenipun kados tiyang opahan.

“Awit tumrap wit-witan wonten pangajeng-ajeng: menawi dipuntegor, badhe semi malih, saha trubusanipun boten badhe cabar. Sanadyan oyodipun dados sepuh wonten ing siti saha tunggakipun pejah wonten ing lemah, nalika ngambet gandaning toya, badhe semi saha ngedalaken pang kados tanem-taneman enggal. Nanging manungsa pejah lajeng ambruk; tiyang megat napas, lajeng wonten ing pundi piyambakipun? Kados toya ingkang ical saking tlaga, saha lepen ingkang suda lajeng asat, makaten ugi manungsa tilem lajeng boten tangi; ngantos langit sirna, piyambakipun boten badhe wungu utawi ginugah saking tilemipun.

“Dhuh, mugi Paduka ndhelikaken kawula wonten ing kubur, ngauban kawula ngantos duka Paduka sirna, netepaken wekdal tumrap kawula, saha ngengeti kawula! Menawi manungsa pejah, punapa badhe gesang malih? Ing sadangunipun dinten kangelan kawula, kawula badhe ngentosi, ngantos pangenggalan kawula dhateng. Paduka badhe nimbali, saha kawula badhe sumaur dhateng Paduka; Paduka badhe kangen dhateng pakaryaning astaning Paduka. Awit ing wekdal punika Paduka badhe ngetang lampah kawula; Paduka boten badhe nggatosaken dosa kawula. Pambalela kawula badhe kasegel wonten ing kanthong, saha Paduka badhe nutupi dosa kawula.

“Nanging kados redi ingkang rebah lajeng gugur ajur, saha parang ingkang kapindhah saking panggenanipun, kados toya ingkang ngikis sela-sela saha lubering toya ingkang nggerus siti ing bumi, makaten ugi Paduka nyirnakaken pangajeng-ajenging manungsa. Paduka ngawonaken piyambakipun ing salami-laminipun, lajeng piyambakipun kesah; Paduka ngewahi pasuryanipun saha ngusir piyambakipun. Anak-anakipun jaler dados kinurmatan, nanging piyambakipun boten mangertos bab punika; anak-anakipun kaasoraken, nanging piyambakipun boten nggatosaken. Piyambakipun namung ngraosaken sakiting badanipun piyambak, saha namung nangisi badanipun piyambak.”