Misy Fanantenana va ho an’ny Olona?

Ny hazo notapahina dia mamitaka indray raha mandre ny fofon'ny rano, fa ny olona kosa mandry ary tsy mifoha. Manontany i Joba raha mety ho velona ny maty, mihevitra ho voasaron'ny tany mandra-pialan'ny fahatezerana ary antsoina indray, ary manao hoe: Andriamanitra mandany ny fanantenana tahaka ny rano amin'ny vato.

Toko 14.

« Ny olona izay terakin’ny vehivavy dia vitsy andro sady be fahoriana. Mamony tahaka ny voninkazo izy, dia mintsana; manjavona tahaka ny aloka ka tsy maharitra. Moa ny masonao va no tafiditra amin’ny olona toy izany, ary Ianao no mitondra ahy hiaraka Aminao amin’ny fitsarana? Iza no mahavoaka zavatra madio avy amin’ny zavatra maloto? Tsyisy. Koa satria voafaritra ny andro iainany, ary eo Aminao ny isan’ny volany, ary nanao fetra Ianao izay tsy azony lalovana, esory ny masonao aminy, mba hialan-tsasatra izy, mandra-pahavitany ny androny tahaka ny mpikarama.

« Fa misy fanantenana ho an’ny hazo: raha tapahina izy, dia hitsimoka indray, ary tsy ho lany ny rantsany. Na dia antitra ao amin’ny tany aza ny fakany, ary maty ao amin’ny tany ny vodiny, dia hamony izy noho ny fofon’ny rano, ary hamoaka rantsana tahaka ny zana-kazo vao nambolena. Fa ny olona kosa maty ka lavo ambany; mitsoaka ny aina ny olona, ary aiza izy? Tahaka ny rano manjavona avy amin’ny farihy, ary ny ony mihena ka maina, dia toy izany ny olona: mandry ka tsy mifoha intsony; mandra-pahalany ny lanitra dia tsy hifoha izy na hohaviana amin’ny torimaso.

« Enga anie ka hafenina ao amin’ny fasana aho, hotakonana mandra-pandalovan’ny fahatezeranao, hanendrenao fotoana ho ahy, ary hotsaroanao aho! Raha maty ny olona, moa velona indray va izy? Ny andro rehetra amin’ny fanompoako mafy dia hiandrasako, mandra-pihavin’ny fanavaozana ahy. Hiantso Ianao, ary hamaly Anao aho; hitaintaina ny asan’ny tananao Ianao. Fa amin’izay dia hotanisainao ny dingako; tsy hiambina ny fahotako Ianao. Hotombokina ao anaty kitapo ny fandikako, ary hosaronao ny helokoko.

« Fa toy ny tendrombohitra mianjera ka mirodana, ary ny vato afindra amin’ny fitoerany, toy ny rano manaratsy ny vato, ary ny onjany mitondra ny vovoky ny tany, dia toy izany no manimbanao ny fanantenan’ny olona. Mandresy azy mandrakizay Ianao, dia lasa izy; ovanao ny tarehiny, ary alefanao izy. Tonga amin’ny voninahitra ny zanany, nefa tsy fantany; ambany ireo, nefa tsy mahatsikaritra izy. Ny fanaintainan’ny tenany ihany no tsapany, ary ny tenany ihany no itomaniany. »