Υπάρχει Ελπίδα για τον Άνθρωπο;

Ένα κομμένο δέντρο ξαναβλασταίνει στη μυρωδιά του νερού, μα ο άνθρωπος πλαγιάζει και δεν σηκώνεται. Ο Ιώβ αναρωτιέται μήπως οι νεκροί ζήσουν, φαντάζεται να μένει κρυμμένος ώσπου να περάσει η οργή και ύστερα να καλείται πίσω, και λέει ότι ο Θεός φθείρει την ελπίδα όπως το νερό την πέτρα.

Κεφάλαιο 14.

«Ο άνθρωπος, γεννημένος από γυναίκα, έχει λίγες μέρες και είναι γεμάτος βάσανα. Ξεπροβάλλει σαν λουλούδι και μαραίνεται· φεύγει σαν σκιά και δεν διαρκεί. Σε έναν τέτοιον καρφώνεις τα μάτια σου; Και με φέρνεις σε κρίση μαζί σου; Ποιος μπορεί να βγάλει καθαρό από ακάθαρτο; Κανένας. Αφού οι μέρες του είναι ορισμένες, ο αριθμός των μηνών του βρίσκεται σ' εσένα, κι εσύ έχεις βάλει όρια που δεν μπορεί να περάσει, στρέψε αλλού το βλέμμα σου από αυτόν, για να μπορέσει να ξεκουραστεί, ώσπου να τελειώσει τη μέρα του σαν μεροκαματιάρης.

«Γιατί για ένα δέντρο υπάρχει ελπίδα: αν κοπεί, θα βλαστήσει ξανά, και τα βλαστάρια του δεν θα λείψουν. Κι αν η ρίζα του γεράσει μέσα στη γη και ο κορμός του πεθάνει στο χώμα, με τη μυρωδιά του νερού θα βγάλει μπουμπούκια και θα απλώσει κλαδιά σαν νέο φυτό. Ο άνθρωπος όμως πεθαίνει και γκρεμίζεται· ξεψυχάει, και πού είναι; Όπως το νερό χάνεται από μια λίμνη, κι ένα ποτάμι αδειάζει και στερεύει, έτσι κι ο άνθρωπος ξαπλώνει και δεν σηκώνεται· ώσπου να μην υπάρχουν πια οι ουρανοί, δεν θα ξυπνήσει ούτε θα σηκωθεί από τον ύπνο του.

«Μακάρι να με έκρυβες στον τάφο, να με έκρυβες ώσπου να περάσει ο θυμός σου, να όριζες έναν καθορισμένο καιρό για μένα, και να με θυμόσουν! Αν πεθάνει ο άνθρωπος, θα ζήσει ξανά; Όλες τις μέρες της σκληρής μου θητείας θα περίμενα, ώσπου η ανανέωσή μου να έρθει. Θα καλούσες, κι εγώ θα αποκρινόμουν σ' εσένα· θα λαχταρούσες το έργο των χεριών σου. Γιατί τότε θα μετρούσες τα βήματά μου· δεν θα παραφύλαγες την αμαρτία μου. Η ανταρσία μου θα ήταν σφραγισμένη σ' ένα σακούλι, κι εσύ θα σκέπαζες την αμαρτία μου.

«Όμως, όπως ένα βουνό πέφτει και θρυμματίζεται και ένας βράχος μετακινείται από τη θέση του, όπως το νερό φθείρει τις πέτρες και οι χείμαρροί του παρασύρουν το χώμα της γης, έτσι κι εσύ καταστρέφεις την ελπίδα του ανθρώπου. Τον κατανικάς για πάντα, κι εκείνος φεύγει μακριά· του παραμορφώνεις το πρόσωπο και τον διώχνεις. Οι γιοι του φτάνουν σε τιμές, κι αυτός δεν το ξέρει· ταπεινώνονται, κι αυτός δεν το προσέχει. Νιώθει μόνο τον πόνο του σώματός του, και θρηνεί μόνο για τον εαυτό του».