ايوب 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹”عورت مان ڄاول ماڻهوءَ جا ڏينهن ٿورا ۽ ڏکن سان ڀريل آهن. ²هو گل وانگر نڪري ٿو ۽ ڪومائجي وڃي ٿو؛ ڇانو وانگر ڀڄي وڃي ٿو ۽ ٽڪي نہ ٿو سگهي. ³ڇا تون اهڙي ماڻهوءَ تي نظر ٿو رکين، ۽ مون کي پاڻ سان گڏ عدالت ۾ ٿو آڻين؟ ⁴ناپاڪ مان پاڪ شيءِ ڪير ڪڍي سگهي ٿو؟ ڪو بہ نہ. ⁵جيئن تہ سندس ڏينهن مقرر ٿيل آهن، سندس مهينن جو تعداد تو وٽ آهي، ۽ تو اهڙيون حدون ٺاهيون آهن جيڪي هو لنگهي نہ ٿو سگهي، ⁶کانئس نظر هٽائي ڇڏ تہ هو آرام ڪري، جيستائين هو ڪرائيدار مزدور وانگر پنهنجو ڏينهن پورو ڪري.

⁷”ڇاڪاڻ تہ وڻ لاءِ اميد آهي: جيڪڏهن ان کي ڪپيو وڃي تہ اهو وري ڦٽندو، ۽ ان جون ٽاريون ختم نہ ٿينديون. ⁸جيتوڻيڪ ان جي پاڙ زمين ۾ پراڻي ٿي وڃي ۽ ان جو ٿڙ مٽيءَ ۾ سڪي مري وڃي، ⁹تڏهن بہ پاڻيءَ جي بوءِ سان ئي اهو ڦٽندو ۽ نئين ٻوٽي وانگر ٽاريون ڪڍندو. ¹⁰پر ماڻهو مري ٿو ۽ ڍير ٿي پوي ٿو؛ ماڻهو آخري ساه کڻي ٿو، پوءِ هو ڪٿي آهي؟ ¹¹جيئن ڍنڍ مان پاڻي گم ٿي وڃي ٿو، ۽ درياهه سڪي سڪي خشڪ ٿي وڃي ٿو، ¹²تيئن ماڻهو ليٽي ٿو ۽ اٿي نہ ٿو؛ جيستائين آسمان نہ رهن، تيستائين هو نہ جاڳندو ۽ نہ پنهنجي ننڊ مان اٿاريو ويندو.

¹³”ڪاش تون مون کي قبر ۾ لڪائين، جيستائين تنهنجو غضب گذري تيستائين مون کي لڪائي رکين، مون لاءِ مقرر وقت ٺاهين، ۽ مون کي ياد ڪرين! ¹⁴جيڪڏهن ماڻهو مري وڃي تہ ڇا هو وري جيئرو ٿيندو؟ پنهنجي سخت مشقت جا سڀ ڏينهن آءٌ انتظار ڪريان ها، جيستائين منهنجي بحالي اچي. ¹⁵تون سڏين ها تہ آءٌ تو کي جواب ڏيان ها؛ تون پنهنجي هٿن جي ڪم لاءِ تانگهين ها. ¹⁶ڇاڪاڻ تہ تڏهن تون منهنجا قدم ڳڻين ها؛ منهنجي گناهه تي نظر نہ رکين ها. ¹⁷منهنجي بغاوت ٿيلهيءَ ۾ سيل ٿيل هجي ها، ۽ تون منهنجي گناهه تي پردو وجهين ها.

¹⁸”پر جيئن جبل ڪري ٽڙي پکڙي ٿو، ۽ پٿر پنهنجي جاءِ کان هٽي ٿو، ¹⁹جيئن پاڻي پٿرن کي گھسائي ٿو ۽ ان جا ريلا زمين جي مٽيءَ کي لوڙهي وڃن ٿا، تيئن تون ماڻهوءَ جي اميد کي برباد ڪرين ٿو. ²⁰تون کيس هميشه لاءِ ڏاڍائيءَ سان ڪيرائين ٿو ۽ هو هليو وڃي ٿو؛ تون سندس منهن بگاڙين ٿو ۽ کيس موڪلي ڇڏين ٿو. ²¹سندس پٽ عزت ۾ اچن ٿا، پر کيس خبر ناهي؛ اهي ذليل ٿين ٿا، پر هو ڌيان نہ ٿو ڏئي. ²²هو رڳو پنهنجي جسم جو ڏک محسوس ڪري ٿو، ۽ رڳو پنهنجي لاءِ ماتم ڪري ٿو.“