Job 14

14 ¹"Ang tao, na isinilang ng babae, maikli ang mga araw at puno ng kabalisahan. ²Sumisibol siyang parang bulaklak at nalalanta; tumatakas siyang parang anino at hindi nagtatagal. ³Itinutuon mo ba ang iyong mga mata sa gayong tao? At dinadala mo ako sa paghatol na kasama mo? ⁴Sino ang makapaglalabas ng malinis mula sa marumi? Wala. ⁵Yamang ang kanyang mga araw ay natakda na, ang bilang ng kanyang mga buwan ay nasa iyo, at nagtakda ka ng mga hangganang hindi niya matatawid, ⁶ilayo mo ang iyong tingin sa kanya, upang siya'y makapagpahinga, hanggang matapos niya ang kanyang araw na parang isang upahang manggagawa.

⁷"Sapagkat may pag-asa ang isang punongkahoy: kung ito'y putulin, muli itong susupling, at ang mga usbong nito'y hindi magkukulang. ⁸Bagaman tumanda na ang ugat nito sa lupa at namatay na ang tuod nito sa lupa, ⁹sa amoy ng tubig ito'y uusbong at magsusupling ng mga sanga na parang isang bagong pananim. ¹⁰Ngunit ang tao'y namamatay at nabubuwal; ang isang tao'y huminga sa huling pagkakataon, at saan na siya naroroon? ¹¹Kung paanong nawawala ang tubig sa lawa, at ang ilog ay natutuyo at nauubos, ¹²gayundin ang tao'y nahihiga at hindi na bumabangon; hanggang mawala na ang mga langit, hindi siya magigising o mapupukaw mula sa kanyang pagtulog.

¹³"Kung itatago mo lamang ako sa libingan, ikubli mo ako hanggang lumipas ang iyong galit, magtakda ka ng takdang panahon para sa akin, at alalahanin mo ako! ¹⁴Kung ang tao'y namatay, mabubuhay pa ba siyang muli? Sa lahat ng mga araw ng aking mabigat na paglilingkod ay maghihintay ako, hanggang dumating ang aking pagbabago. ¹⁵Tatawag ka, at sasagutin kita; mananabik ka sa gawa ng iyong mga kamay. ¹⁶Sapagkat sa panahong iyon ay bibilangin mo ang aking mga hakbang; hindi mo babantayan ang aking kasalanan. ¹⁷Ang aking paghihimagsik ay itatatak sa isang supot, at tatakpan mo ang aking kasalanan.

¹⁸"Ngunit kung paanong ang bundok ay gumuguho at nadudurog, at ang isang bato ay inaalis mula sa kinalalagyan nito, ¹⁹kung paanong ninanasa ng tubig ang mga bato at tinatangay ng mga baha nito ang lupa ng daigdig, gayundin winawasak mo ang pag-asa ng tao. ²⁰Dinadaig mo siya magpakailanman, at siya'y lumilipas; sinisira mo ang kanyang mukha at pinalalayas mo siya. ²¹Ang kanyang mga anak na lalaki ay nagkakamit ng karangalan, at hindi niya ito nalalaman; sila'y ibinababa, at hindi niya ito napapansin. ²²Nararamdaman lamang niya ang sakit ng kanyang sariling katawan, at nananangis lamang siya para sa kanyang sarili."