Naha Aya Pangharepan pikeun Manusa?

Tangkal anu dituar bakal nyirintil deui lamun kaambeu ku cai, tapi manusa ngagolér sarta teu hudang deui. Ayub mikiran naha nu maot bisa hirup deui, ngabayangkeun disumputkeun nepi ka bebendu lekasan tuluy disauran deui, sarta nyebutkeun yén Allah ngikis harepan saperti cai ngikis batu.

Pasal 14.

“Manusa, anu dijurukeun ku awewe, pondok umurna sarta pinuh ku kasusahan. Manehna jadi ibarat kembang terus alum; manehna lumpat ibarat kalangkang sarta teu matuh. Naha Gusti neuteup jalma anu saperti kitu? Sarta ngagiring abdi ka pangadilan sareng Gusti? Saha anu bisa ngaluarkeun barang nu beresih tina nu najis? Taya saurang oge. Ku sabab umurna geus ditangtukeun, jumlah bulanna aya di Gusti, sarta Gusti geus netepkeun wates nu teu bisa dironjatan ku manehna, pangpalingkeun soca Gusti ti manehna, supaya manehna bisa reureuh, nepi ka manehna anggeus ngalakonan sapoena ibarat jalma buruhan.

“Sabab aya pangharepan pikeun tangkal: lamun dituaran, bakal jadi deui, sarta sirungna moal gagal. Sanajan akarna geus kolot dina taneuh sarta tunggulna paeh dina lemah, ku lantaran ngambeu cai bakal sirungan sarta jadi dahan ibarat tangkal anyar. Tapi manusa mah paeh terus ngagoler; jalma ngarangkepkeun napas panungtungan, tuluy di mana manehna? Lir cai nu leungit tina talaga, sarta walungan nu saat terus garing, kitu deui manusa ngedeng sarta moal hudang deui; nepi ka langit euweuh deui, manehna moal nyaring atawa dihudangkeun tina sarena.

“Mugi Gusti nyumputkeun abdi di kubur, nyingkuran abdi nepi ka bendu Gusti liwat, netepkeun waktu nu tangtu pikeun abdi, sarta emut ka abdi! Lamun manusa paeh, naha bakal hirup deui? Sapanjang poe abdi digawe beurat abdi bakal ngadagoan, nepi ka datang waktu abdi dianyarkeun deui. Gusti bakal nyaur, sarta abdi bakal ngawaler ka Gusti; Gusti bakal rindu ka pagawean panangan Gusti. Sabab harita Gusti bakal ngitung lengkah abdi; Gusti moal ngawaskeun dosa abdi. Kadorakaan abdi bakal disegel dina kantong, sarta Gusti bakal nutupan dosa abdi.

“Tapi ibarat gunung nu rubuh terus ancur, sarta batu nu dipindahkeun tina tempatna, ibarat cai nu ngagerus batu sarta caah nu ngaruntuhkeun taneuh di bumi, kitu deui Gusti ngaruksak pangharepan manusa. Gusti ngelehkeun manehna salalanggengna, sarta manehna indit; Gusti ngarobah rarayna terus miceun manehna. Anak-anakna mareunang kahormatan, tapi manehna teu nyaho; maranehna direndahkeun, tapi manehna teu ngarasa. Manehna ngan ngarasakeun nyeri awakna sorangan, sarta ngan nalangsa pikeun dirina sorangan.”