İnsan İçin Umut Var mı?

Kesilmiş bir ağaç su kokusu alınca yeniden filizlenir, ama insan yatar ve bir daha kalkmaz. Eyüp ölülerin yaşayıp yaşamayacağını merak ediyor, öfke geçinceye dek saklanmayı ve sonra çağrılmayı düşlüyor ve Tanrı'nın umudu, suyun taşı aşındırdığı gibi aşındırdığını söylüyor.

Bölüm 14.

«Kadından doğan insanın günleri kısa, sıkıntısı çoktur. Çiçek gibi açar, solar; gölge gibi geçer, kalıcı değildir. Böyle birine mi gözlerini dikiyorsun? Beni de yargınla mı yüzleştiriyorsun? Kim temiz bir şey çıkarabilir kirliden? Hiç kimse. Madem insanın günleri belirlenmiş, aylarının sayısı senin elinde ve aşamayacağı sınırlar koymuşsun, gözünü ondan ayır da dinlensin, ücretli bir işçi gibi gününü tamamlayana dek.

«Çünkü bir ağaç için umut vardır: Kesilse bile yeniden filizlenir, sürgünleri tükenmez. Kökü toprakta yaşlansa, kütüğü yerde ölse de, su kokusuyla tomurcuklanır, fidan gibi dallar salar. Ama insan ölünce serilir kalır; son nefesini verir, nerededir artık? Göldeki su nasıl çekilir, ırmak nasıl kuruyup tükenirse, insan da öyle yatar, bir daha kalkmaz; gökler yok oluncaya dek uyanmaz, uykusundan uyandırılmaz.

«Keşke beni ölüler diyarına gizlesen, öfken geçinceye dek saklasan, bana belli bir süre koyup beni ansan! İnsan ölürse yeniden yaşar mı? Zorlu hizmetimin bütün günleri boyunca beklerdim, yenilenmem gelinceye dek. Sen çağırırdın, ben de sana yanıt verirdim; ellerinin yapıtını özlerdin. O zaman adımlarımı sayardın, ama günahımı gözetlemezdin. İsyanım bir torbada mühürlenirdi, suçumun üstünü örterdin.

«Ama nasıl dağ yıkılıp ufalanırsa, kaya yerinden sökülürse, su taşları nasıl aşındırırsa, seller toprağın toprağını nasıl silip süpürürse, sen de insanın umudunu öyle yok edersin. Onu sonsuza dek ezersin, o da göçüp gider; yüzünü değiştirir, uzaklaştırırsın onu. Oğulları saygınlık kazanır, o bilmez; alçaltılırlar, o farkına varmaz. Yalnızca kendi bedeninin acısını duyar, yalnızca kendisi için yas tutar.»