Eyüp 14

14 ¹«Kadından doğan insanın günleri kısa, sıkıntısı çoktur. ²Çiçek gibi açar, solar; gölge gibi geçer, kalıcı değildir. ³Böyle birine mi gözlerini dikiyorsun? Beni de yargınla mı yüzleştiriyorsun? ⁴Kim temiz bir şey çıkarabilir kirliden? Hiç kimse. ⁵Madem insanın günleri belirlenmiş, aylarının sayısı senin elinde ve aşamayacağı sınırlar koymuşsun, ⁶gözünü ondan ayır da dinlensin, ücretli bir işçi gibi gününü tamamlayana dek.

⁷«Çünkü bir ağaç için umut vardır: Kesilse bile yeniden filizlenir, sürgünleri tükenmez. ⁸Kökü toprakta yaşlansa, kütüğü yerde ölse de, ⁹su kokusuyla tomurcuklanır, fidan gibi dallar salar. ¹⁰Ama insan ölünce serilir kalır; son nefesini verir, nerededir artık? ¹¹Göldeki su nasıl çekilir, ırmak nasıl kuruyup tükenirse, ¹²insan da öyle yatar, bir daha kalkmaz; gökler yok oluncaya dek uyanmaz, uykusundan uyandırılmaz.

¹³«Keşke beni ölüler diyarına gizlesen, öfken geçinceye dek saklasan, bana belli bir süre koyup beni ansan! ¹⁴İnsan ölürse yeniden yaşar mı? Zorlu hizmetimin bütün günleri boyunca beklerdim, yenilenmem gelinceye dek. ¹⁵Sen çağırırdın, ben de sana yanıt verirdim; ellerinin yapıtını özlerdin. ¹⁶O zaman adımlarımı sayardın, ama günahımı gözetlemezdin. ¹⁷İsyanım bir torbada mühürlenirdi, suçumun üstünü örterdin.

¹⁸«Ama nasıl dağ yıkılıp ufalanırsa, kaya yerinden sökülürse, ¹⁹su taşları nasıl aşındırırsa, seller toprağın toprağını nasıl silip süpürürse, sen de insanın umudunu öyle yok edersin. ²⁰Onu sonsuza dek ezersin, o da göçüp gider; yüzünü değiştirir, uzaklaştırırsın onu. ²¹Oğulları saygınlık kazanır, o bilmez; alçaltılırlar, o farkına varmaz. ²²Yalnızca kendi bedeninin acısını duyar, yalnızca kendisi için yas tutar.»