ኢዮብ 14

14 ¹“ከሴት የተወለደ ሰው፣ ዘመኑ ዐጭር፣ መከራውም የበዛ ነው። ²እንደ አበባ ይበቅልና ይረግፋል፤ እንደ ጥላ ይሸሻል፣ አይጸናም። ³እንደዚህ ባለ ሰው ላይ ዐይንህን ትተክላለህን? ከአንተ ጋራስ ወደ ፍርድ ታመጣኛለህን? ⁴ከርኩስ ነገር ንጹሕን ሊያወጣ የሚችል ማን ነው? ማንም የለም። ⁵ዘመኑ የተወሰነ ስለሆነ፣ የወራቱም ቍጥር በአንተ ዘንድ ነው፤ ሊያልፈው የማይችለውን ዳርቻ ወስነህለታል፤ ⁶ያርፍ ዘንድ ዐይንህን ከእርሱ ላይ መልስ፤ ቀኑን እንደ ቅጥር ሠራተኛ እስኪፈጽም ድረስ።

⁷“ለዛፍ ተስፋ አለው፦ ቢቈረጥ እንደ ገና ያቈጠቍጣል፤ ቡቃያውም አያቋርጥም። ⁸ሥሩ በመሬት ውስጥ ቢያረጅ፣ ጕቶውም በዐፈር ውስጥ ቢሞት፣ ⁹በውሃ ሽታ ያቈጠቍጣል፤ እንደ አዲስ ተክልም ቅርንጫፎችን ያወጣል። ¹⁰ሰው ግን ይሞታል፣ ይወድቃልም፤ ሰው የመጨረሻ ትንፋሱን ይተነፍሳል፣ ከዚያስ የት አለ? ¹¹ውሃ ከሐይቅ እንደሚጠፋ፣ ወንዝም እንደሚመነምንና እንደሚደርቅ፣ ¹²እንዲሁ ሰው ይተኛል፣ አይነሣምም፤ ሰማያት እስኪያልፉ ድረስ፣ አይነቃም፣ ከእንቅልፉም አይቀሰቀስም።

¹³“ምነው በመቃብር ውስጥ በሰወርኸኝ፤ ቍጣህ እስኪያልፍ ድረስ በሸሸግኸኝ፤ የተወሰነ ጊዜ በወሰንክልኝ፤ ባሰብኸኝም! ¹⁴ሰው ቢሞት፣ እንደ ገና በሕይወት ይኖራልን? የድካሜን ዘመን ሁሉ እጠባበቅ ነበር፤ መታደሴ እስኪመጣ ድረስ። ¹⁵ትጠራ ነበር፤ እኔም እመልስልህ ነበር፤ የእጅህንም ሥራ ትናፍቅ ነበር። ¹⁶ያን ጊዜ አረማመዴን ትቈጥር ነበር፤ ኀጢአቴንም አትከታተልም ነበር። ¹⁷ዐመፄ በከረጢት ውስጥ ይታተም ነበር፤ ኀጢአቴንም ትሸፍን ነበር።

¹⁸“ነገር ግን ተራራ ወድቆ እንደሚፈራርስ፣ ዐለትም ከስፍራው እንደሚነቀል፣ ¹⁹ውሃ ድንጋዮችን እንደሚሸረሽር፣ ጐርፉም የመሬትን ዐፈር ጠርጎ እንደሚወስድ፣ እንዲሁ የሰውን ተስፋ ታጠፋለህ። ²⁰ለዘላለም ታሸንፈዋለህ፣ እርሱም ያልፋል፤ ፊቱንም ታበላሸዋለህ፣ ታባርረዋለህም። ²¹ልጆቹ ቢከብሩ፣ እርሱ አያውቅም፤ ቢዋረዱም፣ አያስተውልም። ²²የገዛ ሥጋውን ሕመም ብቻ ይሰማዋል፤ ለራሱም ብቻ ያለቅሳል።”