ईयोब 14

14 ¹ स्त्रीपासून जन्मलेला मनुष्य, अल्पायुषी आणि क्लेशांनी भरलेला असतो. ² तो फुलासारखा उगवतो आणि कोमेजतो; तो सावलीसारखा पळून जातो आणि टिकत नाही. ³ अशा माणसावर तू आपली दृष्टी लावतोस काय? आणि तू मला आपल्यासोबत न्यायात आणतोस काय? ⁴ अशुद्धातून शुद्ध वस्तू कोण काढू शकेल? कोणीही नाही. ⁵ त्याचे दिवस ठरलेले असल्यामुळे, त्याच्या महिन्यांची संख्या तुझ्यापाशी आहे, आणि तू अशा मर्यादा ठरवल्या आहेस ज्या तो ओलांडू शकत नाही, ⁶ त्याच्यापासून दृष्टी वळव, म्हणजे त्याला विसावा मिळेल, जोपर्यंत मजुरासारखा तो आपला दिवस पुरा करत नाही.

⁷ कारण झाडाला आशा असते: जर ते तोडले, तरी ते पुन्हा फुटेल, आणि त्याचे कोंब खुंटणार नाहीत. ⁸ जरी त्याचे मूळ जमिनीत जुने झाले आणि त्याचा बुंधा मातीत मेला, ⁹ पाण्याच्या वासाने ते अंकुरेल आणि नव्या रोपासारखे फांद्या फुटेल. ¹⁰ पण मनुष्य मरतो आणि पडून राहतो; माणूस शेवटचा श्वास घेतो, आणि तो कोठे असतो? ¹¹ जसे सरोवरातून पाणी नाहीसे होते, आणि नदी आटून सुकून जाते, ¹² तसा मनुष्य पडून राहतो आणि उठत नाही; जोपर्यंत आकाश नाहीसे होत नाही, तोपर्यंत तो जागा होणार नाही किंवा आपल्या झोपेतून उठवला जाणार नाही.

¹³ अहो, तू मला कबरेत लपवशील तर, तुझा राग ओसरेपर्यंत मला दडवशील तर, ठराविक वेळ नेमशील माझ्यासाठी, आणि माझी आठवण करशील तर किती बरे होईल! ¹⁴ मनुष्य मेला, तर तो पुन्हा जगेल काय? माझ्या कठीण सेवेच्या सर्व दिवसांत मी वाट पाहीन, जोपर्यंत माझे नूतनीकरण येत नाही. ¹⁵ तू हाक मारशील, आणि मी उत्तर देईन तुला; तुझ्या हातांच्या कामाची तुला ओढ लागेल. ¹⁶ कारण तेव्हा तू माझी पावले मोजशील; तू माझ्या पापावर पहारा ठेवणार नाहीस. ¹⁷ माझा अपराध पिशवीत बंद करून शिक्का मारला जाईल, आणि तू माझे दुष्कर्म झाकून टाकशील.

¹⁸ पण जसा पर्वत कोसळतो आणि ढासळून जातो, आणि खडक आपल्या जागेवरून हलवला जातो, ¹⁹ जसे पाणी दगडांना झिजवते आणि त्याचे लोंढे माती वाहून नेतात भूमीची, तसे तू मनुष्याची आशा नष्ट करतोस. ²⁰ तू त्याला सदासर्वकाळ पराभूत करतोस, आणि तो निघून जातो; तू त्याचा चेहरा विद्रूप करतोस आणि त्याला दूर पाठवतोस. ²¹ त्याच्या मुलांना मान मिळतो, पण त्याला ते कळत नाही; त्यांना नीच केले जाते, पण त्याच्या ध्यानात येत नाही. ²² त्याला केवळ आपल्या स्वतःच्या देहाची वेदना जाणवते, आणि तो केवळ स्वतःसाठी शोक करतो.