ایوب 14

14 ¹«انسان که از زن زاده می‌شود، عمرش کوتاه و پر از رنج است. ²همچون گل می‌روید و پژمرده می‌شود؛ چون سایه می‌گریزد و پایدار نمی‌ماند. ³آیا بر چنین کسی چشم می‌دوزی؟ و مرا با خود به محاکمه می‌کشانی؟ ⁴کیست که بتواند از ناپاک، پاکی بیرون آورد؟ هیچ‌کس. ⁵چون روزهایش معیّن شده، و شمار ماه‌هایش نزد توست، و حدودی نهاده‌ای که از آن نتواند گذشت، ⁶نگاه خود را از او بگردان تا بیاساید، تا آنکه روز خود را همچون مزدوری به سر آورد.

⁷«زیرا برای درخت امیدی هست: اگر بریده شود، باز جوانه می‌زند، و شاخه‌هایش از رستن باز نمی‌مانند. ⁸هرچند ریشه‌اش در زمین کهنه شود و تنه‌اش در خاک بمیرد، ⁹از بوی آب جوانه می‌زند و چون نهالی نو شاخه برمی‌آورد. ¹⁰اما انسان می‌میرد و به خاک می‌افتد؛ آدمی جان می‌سپارد، و کجاست؟ ¹¹همان‌گونه که آب از دریاچه ناپدید می‌شود، و رود کاهش می‌یابد و خشک می‌گردد، ¹²همچنان انسان می‌خوابد و برنمی‌خیزد؛ تا آسمان‌ها دیگر نباشند، بیدار نخواهد شد و از خواب خود برانگیخته نمی‌شود.

¹³«کاش مرا در گور پنهان می‌کردی، و پوشیده می‌داشتی تا خشمت فرو نشیند، و زمانی معیّن برایم مقرر می‌ساختی و مرا به یاد می‌آوردی! ¹⁴اگر انسان بمیرد، آیا باز زنده خواهد شد؟ تمامی روزهای بیگاری سخت خود انتظار می‌کشیدم، تا آنکه رهایی‌ام فرا رسد. ¹⁵تو می‌خواندی و من پاسخت می‌دادم؛ تو مشتاق کارِ دستان خود می‌بودی. ¹⁶زیرا آنگاه گام‌هایم را می‌شمردی؛ اما گناهم را زیر نظر نمی‌گرفتی. ¹⁷عصیانم در کیسه‌ای مُهر و موم می‌شد، و تو گناهم را می‌پوشاندی.

¹⁸«اما همچنان‌که کوه فرو می‌ریزد و متلاشی می‌شود، و صخره از جای خود کنده می‌شود، ¹⁹و همچنان‌که آب سنگ‌ها را می‌فرساید و سیلابش خاکِ زمین را می‌شوید و می‌برد، تو نیز امید انسان را نابود می‌سازی. ²⁰تو تا به ابد بر او چیره می‌شوی و او درمی‌گذرد؛ چهره‌اش را دگرگون می‌سازی و او را روانه می‌کنی. ²¹پسرانش به عزّت می‌رسند و او نمی‌داند؛ خوار و پست می‌شوند و او درنمی‌یابد. ²²او تنها دردِ تنِ خویش را احساس می‌کند، و تنها برای خود سوگواری می‌کند.»