ایوب 15

15 ¹آنگاه اِلیفازِ تیمانی پاسخ داد: ²«آیا مردِ حکیم باید با دانشِ بادآلود پاسخ دهد و شکمِ خود را از بادِ شرقی پر سازد؟ ^a a v2 بادِ شرقی همان بادِ سوزانِ صحرا (سیروکو) بود — نمادی که در سراسر کتابِ ایوب بارها به‌عنوان نشانهٔ پوچی و ویرانی به کار رفته است. ³آیا باید با سخنانِ بیهوده مجادله کند، با کلماتی که هیچ سودی ندارند؟ ⁴اما تو ترسِ خدا را از میان برمی‌داری و تعمّق در حضورِ خدا را بازمی‌داری. ⁵زیرا گناهت دهانت را تعلیم می‌دهد و زبانِ حیله‌گران را برمی‌گزینی. ⁶دهانِ خودت تو را محکوم می‌کند، نه من؛ لبانِ خودت بر ضدِ تو شهادت می‌دهند. ⁷آیا تو نخستین انسانی هستی که زاده شد؟ آیا پیش از تپه‌ها به وجود آمدی؟ ⁸آیا در مجلسِ مشورتِ خدا گوش فرا داده‌ای؟ آیا حکمت را به خود منحصر می‌سازی؟ ^b b v8 «مجلسِ مشورتِ خدا» همان مجمعِ آسمانی است که خدا در آن با موجوداتِ آسمانی‌اش ریاست می‌کند — اِلیفاز ادعای ایوب را به داشتنِ دانشِ محرمانه ریشخند می‌کند. ⁹تو چه می‌دانی که ما نمی‌دانیم؟ چه می‌فهمی که در ما نیز نباشد؟ ¹⁰مویِ‌سپیدان و سالخوردگان در میانِ ما هستند، مردانی کهن‌سال‌تر از پدرِ تو. ¹¹آیا تسلی‌هایِ خدا برایت اندک است، و کلامی که به نرمی با تو گفته شد؟ ¹²چرا دلت تو را از خود بی‌خود می‌کند، و چرا چشمانت برق می‌زنند، ¹³که روحِ خود را بر ضدِ خدا برمی‌گردانی و چنین سخنانی را از دهانت جاری می‌سازی؟ ¹⁴انسان چیست که پاک باشد؟ زادهٔ زن کیست که عادل شمرده شود؟ ¹⁵بنگر، خدا حتی به مقدّسانِ خود اعتماد نمی‌کند، و آسمان‌ها در نظرِ او پاک نیستند؛ ¹⁶چه رسد به آن که نفرت‌انگیز و فاسد است، انسانی که بی‌عدالتی را چون آب می‌نوشد! ¹⁷به تو نشان خواهم داد؛ به من گوش فرا ده؛ آنچه را دیده‌ام برایت بازخواهم گفت، ¹⁸آنچه را حکیمان اعلام کرده‌اند، و آنچه را از پدرانِ خود آموختند پنهان نساختند، ¹⁹کسانی که آن سرزمین تنها به ایشان داده شد، آنگاه که هنوز هیچ بیگانه‌ای در میانشان نیامده بود. ²⁰مردِ شریر در تمامِ روزهایِ خود از درد به خود می‌پیچد، در تمامِ سال‌هایی که برای ستمگر مقرّر شده است. ²¹صداهایِ هولناک گوش‌هایش را پر می‌کنند؛ در اوجِ کامیابی، ویرانگر بر او فرود می‌آید. ²²او باور ندارد که از تاریکی رهایی خواهد یافت؛ او برای شمشیر نشان شده است. ²³او سرگردان به دنبالِ نان می‌گردد و می‌پرسد: ‹کجاست؟› او می‌داند که روزِ تاریکی نزدیک است. ²⁴تنگی و اندوه او را می‌ترسانند؛ چون پادشاهی آمادهٔ نبرد بر او چیره می‌شوند، ²⁵زیرا دستِ خود را بر ضدِ خدا دراز کرد و در برابرِ قادرِ مطلق گردنکشی نمود، ²⁶با سرسختی به سویِ او یورش برد، با سپری ستبر و مستحکم؛ ²⁷زیرا چهرهٔ خود را با پیه پوشاند و بر کمرِ خویش گوشت انباشت، ²⁸او در شهرهایِ ویران ساکن شد، در خانه‌هایی که کسی نباید در آن‌ها زیست کند، خانه‌هایی که آمادهٔ تبدیل شدن به تلی از خرابه بودند. ²⁹او توانگر نخواهد شد؛ ثروتش پایدار نخواهد ماند، و دارایی‌اش بر رویِ زمین گسترده نخواهد شد. ³⁰او از تاریکی رهایی نخواهد یافت؛ شعله‌ای شاخه‌هایِ نورستهٔ او را خواهد خشکاند، و نَفَسِ دهانِ خدا او را خواهد رُفت. ³¹او بر پوچی توکل نکند و خود را نفریبد، زیرا پوچی پاداشِ او خواهد بود. ³²پاداشش پیش از موعد به‌تمامی پرداخت خواهد شد، و شاخهٔ او سبز نخواهد ماند. ³³او همچون تاک، انگورهایِ نارسِ خود را فرو خواهد ریخت و چون درختِ زیتون، شکوفه‌هایش را خواهد انداخت. ³⁴زیرا جماعتِ بی‌دینان سترون است، و آتش، خانه‌هایِ رشوه‌خواران را می‌بلعد. ³⁵آنان به فتنه آبستن می‌شوند و شرارت می‌زایند؛ رَحِمِ ایشان فریب می‌پرورد.»