ایوب 16

16 ¹آنگاه ایوب پاسخ داد: ²«بسیار چیزها همچون این‌ها شنیده‌ام؛ همگی‌تان تسلی‌دهندگانِ رنج‌آورید. ³آیا سخنانِ پوچ و بادآلودتان را پایانی نیست؟ چه چیز تو را برمی‌انگیزد که پیوسته پاسخ می‌دهی؟ ⁴من نیز می‌توانستم چون شما سخن بگویم، اگر شما به جای من بودید؛ می‌توانستم واژه‌ها را بر ضدّتان به هم ببافم و سر خود را بر شما بجنبانم. ⁵امّا شما را با دهانِ خود نیرو می‌بخشیدم، و تسلیِ لبانم دردتان را تسکین می‌داد. ⁶اگر سخن بگویم، دردم تسکین نمی‌یابد؛ و اگر خاموش بمانم، چه چیز از من دور می‌شود؟ ⁷به‌راستی که اکنون خدا مرا از پا درآورده است؛ تو تمامیِ جمعِ مرا ویران کرده‌ای. ⁸مرا در هم فشرده و پژمرده‌ای، و این خود گواهی گشته است؛ لاغریِ من بر ضدّم برمی‌خیزد و پیشِ رویم شهادت می‌دهد. ⁹خشمِ او مرا دریده و بر من تاخته است؛ دندان‌هایش را بر من به هم می‌ساید؛ دشمنم چشمانش را بر من می‌دوزد. ¹⁰مردمان دهان‌هایشان را بر من گشوده‌اند؛ به خواری بر گونه‌ام زده‌اند؛ بر ضدّ من هم‌دست می‌شوند. ¹¹خدا مرا به دستِ ظالمان می‌سپارد و به چنگِ شریران می‌افکند. ¹²در آسودگی بودم، و او مرا در هم شکست؛ گردنم را گرفت و مرا تکه‌تکه کوبید؛ مرا هدفِ خود ساخته است. ¹³تیراندازانش گردِ من را گرفته‌اند؛ او بی‌رحمانه گُرده‌هایم را می‌شکافد و زهره‌ام را بر زمین می‌ریزد. ¹⁴ضربه در پیِ ضربه مرا در هم می‌شکند؛ چون جنگاوری بر من می‌تازد. ¹⁵پلاسِ ماتم بر پوستِ خود دوخته‌ام و پیشانیِ خویش را در خاک فرو برده‌ام. ¹⁶چهره‌ام از گریه سرخ گشته، و سایه‌ای ژرف بر پلک‌هایم نشسته است، ¹⁷هرچند در دستانم ستمی نیست و دعایم پاک است. ¹⁸ای زمین، خونم را مپوشان، و مگذار فریادم آرامگاهی بیابد. ¹⁹حتّی اکنون، شاهدِ من در آسمان است، و مدافعِ من در اعلی‌علیّین. ²⁰دوستانم مرا خوار می‌شمارند؛ چشمم اشک‌ها را به‌سوی خدا فرو می‌ریزد، ²¹تا او دادِ انسانی را در پیشگاهِ خدا بخواهد، چنان‌که آدمی برای همسایه‌اش شفاعت می‌کند. ²²زیرا تنها چند سالی خواهد گذشت، و آنگاه به راهی خواهم رفت که بازگشتی از آن نیست.»