யோபு 16

16 ¹அப்பொழுது யோபு பதிலளித்துச் சொன்னதாவது: ²“இதுபோன்ற காரியங்களை நான் அநேகம் கேட்டிருக்கிறேன்; நீங்கள் எல்லாரும் பரிதாபமான ஆறுதல் செய்கிறவர்கள். ³உங்கள் காற்றைப்போன்ற வார்த்தைகளுக்கு முடிவே இல்லையா? நீங்கள் இப்படித் தொடர்ந்து பதில் சொல்லும்படி உங்களை எது தூண்டுகிறது? ⁴நீங்கள் என் நிலையில் இருந்தால், நானும் உங்களைப்போலப் பேசக்கூடும்; உங்களுக்கு விரோதமாய் வார்த்தைகளைக் கோர்த்து, உங்களைப் பார்த்துத் தலையை அசைக்கக்கூடும். ⁵ஆனாலும் என் வாயினால் உங்களைப் பலப்படுத்துவேன், என் உதடுகளின் ஆறுதல் உங்கள் வேதனையைத் தணிக்கும். ⁶நான் பேசினாலும் என் வேதனை தணியவில்லை; நான் அடங்கியிருந்தாலும் என்னைவிட்டு எது நீங்கும்? ⁷நிச்சயமாய் இப்பொழுது தேவன் என்னை இளைப்படையச் செய்திருக்கிறார்; என் கூட்டத்தார் அனைவரையும் நீர் பாழாக்கிவிட்டீர். ⁸நீர் என்னைச் சுருங்கச் செய்தீர், அது ஒரு சாட்சியாயிற்று; என் மெலிவு எனக்கு விரோதமாய் எழும்பி, என் முகத்துக்கு எதிராகச் சாட்சி சொல்லுகிறது. ⁹அவருடைய கோபம் என்னைப் பிளந்து என்னைத் தாக்கியது; அவர் பல்லைக் கடித்தார் என்மேல்; என் எதிராளி என்மேல் தம் கண்களைப் பதித்திருக்கிறார். ¹⁰மனிதர் என்னைப் பார்த்துத் தங்கள் வாய்களைத் திறந்தார்கள்; அவமதிப்பாய் என் கன்னத்தில் அறைந்தார்கள்; எனக்கு விரோதமாய் ஒன்றுகூடி நிற்கிறார்கள். ¹¹தேவன் என்னை அநியாயக்காரர்கள் கையில் ஒப்புக்கொடுத்து, துன்மார்க்கர்களின் பிடிக்குள் என்னைத் தள்ளிவிடுகிறார். ¹²நான் சுகமாய் இருந்தேன், அவர் என்னை நொறுக்கினார்; என் கழுத்தைப் பிடித்து என்னைத் துண்டுதுண்டாய் அடித்தார்; என்னைத் தமது இலக்காக நிறுத்திவைத்தார். ¹³அவருடைய வில்வீரர் என்னைச் சூழ்ந்துகொள்கிறார்கள்; இரக்கமின்றி என் குண்டிக்காய்களைப் பிளந்து, என் பிச்சைத் தரையில் ஊற்றுகிறார். ¹⁴அடிமேல் அடியாய் என்னை உடைக்கிறார்; ஒரு போர்வீரனைப்போல என்மேல் பாய்கிறார். ¹⁵என் தோலின்மேல் துக்கவுடையைத் தைத்துக்கொண்டேன், என் நெற்றியைப் புழுதியில் புதைத்தேன். ¹⁶அழுததினால் என் முகம் சிவந்திருக்கிறது, என் கண்ணிமைகளில் காரிருள் தங்கியிருக்கிறது; ¹⁷கொடுமை இல்லாதிருந்தும் என் கைகளில், என் ஜெபம் சுத்தமாயிருந்தும் இப்படியாயிற்று. ¹⁸பூமியே, என் இரத்தத்தை மூடிவிடாதே, என் கூக்குரலுக்கு இளைப்பாறும் இடம் கிடைக்காதிருப்பதாக. ¹⁹இப்பொழுதும் என் சாட்சி பரலோகத்தில் இருக்கிறார், எனக்காக வாதாடுகிறவர் உன்னதத்தில் இருக்கிறார். ²⁰என் நண்பர்கள் என்னை அவமதிக்கிறார்கள்; என் கண் தேவனை நோக்கிக் கண்ணீரைச் சொரிகிறது, ²¹அவர் தேவனுக்கு முன்பாக ஒரு மனிதனுக்காக வழக்காட வேண்டும், ஒரு மனிதன் தன் அயலானுக்காக வாதாடுகிறதுபோல. ²²ஏனெனில் இன்னும் சில வருடங்களே கடந்துபோகும், பின்பு திரும்பிவராத வழியில் நான் போவேன்.”