Para Panglipur kang Nyedhihake

Ayub nyebut wong-wong mau panglipur sing nyengsarakake lan kandha yen dheweke uga bisa sesorah, upama papane diijolake. Dheweke nggambarake Allah kaya prajurit sing nyekel gulune lan ndadekake dheweke sasaran. Nanging dheweke tetep ngugemi yen ana seksi kanggo dheweke ing swarga.

Pasal 16.

Ayub banjur mangsuli: “Aku wis krungu akeh prakara kaya mangkono iki; kowe kabeh iku para panglipur kang nyedhihake. Apa tembungmu kang tanpa guna iku ora ana pungkasane? Apa kang nggodha kowe, dene kowe terus-terusan mangsuli? Aku uga bisa kandha kaya kowe, saupama kowe ana ing papanku; aku bisa ngronce tembung nglawan kowe lan gedheg-gedheg marang kowe. Nanging aku bakal nyantosakake kowe srana cangkemku, lan panglipuring lambeku bakal ngenthengake lara-larane atimu. Yen aku caturan, laraku ora dadi entheng; lan yen aku meneng, apa kang ilang saka aku? Satemene saiki Gusti Allah wis nguwongake aku; Panjenengan wis ngrusak sakehe kulawargaku. Panjenengan wis ngregangake aku, lan iku dadi seksi; kakuruanku ngadeg nglawan aku lan nekseni ing ngarepku. Bebenduning Panjenengan wis nyuwek-nyuwek aku lan nyerang aku; Panjenengan kerot-kerot waja marang aku; satruku mandeng aku. Wong-wong padha mangap-mangap marang aku; padha napuk pipiku kanthi pangremeh; padha nggrombol nglawan aku. Gusti Allah masrahake aku marang wong kang ora adil lan nguncalake aku ing cengkeremane wong duraka. Aku maune tentrem, nanging Panjenengan wis ngremuk aku; Panjenengan nyekel guluku lan nggebalang aku dadi ajur; Panjenengan ndadekake aku sasaraning jemparing. Para pamanahe Panjenengan ngepung aku; Panjenengan mbedhah ginjelku tanpa welas lan ngesokake amperuku ing bumi. Panjenengan ngremuk aku kanthi tatu nyusul tatu; Panjenengan nempuh aku kaya prajurit. Aku wis njahit sandhangan kasusahan nutupi kulitku lan ngubur bathukku ing lebu. Rai raiku abang amarga nangis, lan pepeteng kang jero ngemuli tlapukanku, sanadyan ora ana pangroda-peksa ing tanganku lan pandongaku iku suci. He bumi, aja nutupi getihku, lan aja nganti panjeritku nemu papan palerenan. Malah saiki, seksiku ana ing swarga, lan juru-mbelaku ana ing ngaluhur. Mitra-mitraku padha ngremehake aku; mripatku ngesokake luh marang Gusti Allah, supaya Panjenengane mbelani prakarane wong ing ngarsane Gusti Allah, kaya anaking manungsa mbelani pepadhane. Awit mung sawatara taun kang bakal kliwat, banjur aku bakal lunga nurut dalan kang ora bali maneh.”