ڇپيل
ڪتاب

ڏکوئيندڙ تسلي ڏيندڙ

ايوب انهن کي ڏکوئيندڙ تسلي ڏيندڙ سڏي ٿو ۽ چوي ٿو ته جيڪڏهن سندن جايون مٽجي وڃن ته هو به تقريرون ڪري سگهي ٿو. هو خدا کي هڪ جنگجوءَ طور بيان ڪري ٿو جنهن کيس ڳچيءَ کان پڪڙيو ۽ نشانو بڻائي بيهاريو. تڏهن به هو زور ڏئي ٿو ته آسمان ۾ هن جو هڪ شاهد بيٺو آهي.

باب 16.

پوءِ ايوب وراڻيو تہ ”مون اهڙيون ڪيتريون ئي ڳالهيون ٻڌيون آهن؛ اوهين سڀ ڏکوئيندڙ تسلي ڏيندڙ آهيو. ڇا اوهان جي هوائي ڳالهين جي ڪا حد ناهي؟ اوهان کي ڪهڙي شيءِ اڀاري ٿي جو اوهين جواب ڏيندا ٿا رهو؟ جيڪڏهن اوهين منهنجي جاءِ تي هجو ها تہ آءٌ بہ اوهان وانگر ڳالهائي سگهان ها؛ آءٌ اوهان جي خلاف ڳالهيون جوڙي سگهان ها ۽ اوهان تي مٿو ڌوڻي سگهان ها. پر آءٌ پنهنجي وات سان اوهان کي همت ڏيان ها، ۽ منهنجي چپن جي تسلي اوهان جو درد گهٽائي ها. جيڪڏهن آءٌ ڳالهايان تہ منهنجو درد گهٽجي نہ ٿو؛ ۽ جيڪڏهن آءٌ چپ ڪريان تہ مون کان ڇا ٽري ٿو؟ بيشڪ هاڻي خدا مون کي ٿڪائي وڌو آهي؛ تو منهنجي سڄي ٽولي کي اجاڙي ڇڏيو آهي. تو مون کي سڪائي ڇڏيو آهي، ۽ اهو شاهدي بڻجي پيو آهي؛ منهنجي ڏٻرائپ منهنجي خلاف اٿي منهنجي منهن تي شاهدي ڏئي ٿي. سندس غضب مون کي ڦاڙي ڇڏيو ۽ مون تي حملو ڪيو آهي؛ هن مون تي ڏند ڪرٽيا آهن؛ منهنجو مخالف مون تي نظر کوڙي ٿو. ماڻهن مون تي وات ڦاڙيا آهن؛ هنن ٺٺولي ۾ منهنجي ڳل تي ڌڪ هنيا آهن؛ اهي منهنجي خلاف گڏجي ٿا اچن. خدا مون کي بي انصافن جي حوالي ڪري ٿو ۽ بدڪارن جي چنبي ۾ اڇلائي ٿو. آءٌ آرام ۾ هوس، تڏهن هن مون کي چُور چُور ڪري ڇڏيو؛ ڳچيءَ کان جهلي ٽڪرا ٽڪرا ڪيائين؛ مون کي پنهنجو نشانو بڻايائين. سندس تير انداز مون کي گهيري بيٺا آهن؛ هو بي رحميءَ سان منهنجا گردا چيري ٿو ۽ منهنجو پِتو زمين تي وهائي ٿو. هو ڌڪ مٿان ڌڪ هڻي مون کي ٽوڙي ٿو؛ جنگجوءَ وانگر مون تي ڪاهي اچي ٿو. مون پنهنجي چمڙيءَ تي ماتم جو لباس سبيو آهي ۽ پنهنجي پيشانيءَ کي مٽيءَ ۾ دفنايو اٿم. روئڻ سبب منهنجو منهن ڳاڙهو ٿي ويو آهي، ۽ منهنجين پلڪن تي گهرو پاڇو پيل آهي، جيتوڻيڪ منهنجي هٿن ۾ ڪو ظلم ناهي ۽ منهنجي دعا پاڪ آهي. اي زمين، منهنجو رت نہ ڍڪ، ۽ منهنجي دانهن کي ڪٿي ٺڪاڻو نہ ملي. هاڻي بہ منهنجو شاهد آسمان ۾ آهي، ۽ منهنجو وڪيل مٿاهين ۾ آهي. منهنجا دوست مون سان ٺٺولي ٿا ڪن؛ منهنجي اک خدا اڳيان ڳوڙها ڳاڙي ٿي، تہ هو ماڻهوءَ جي حق ۾ خدا اڳيان دليل ڏئي، جيئن آدم جو پٽ پنهنجي پاڙيسريءَ جي حق ۾ دليل ڏئي ٿو. ڇاڪاڻ تہ فقط ٿورا ورهيه گذرندا، پوءِ آءٌ انهيءَ واٽ تي هلندس جتان موٽڻ ڪونهي.“