ผู้ปลอบใจที่น่าสังเวช
โยบเรียกพวกเขาว่าผู้ปลอบใจที่น่าสังเวช และบอกว่าถ้าได้สลับที่กัน เขาก็กล่าวสุนทรพจน์ได้เหมือนกัน เขาพรรณนาว่าพระเจ้าทรงเป็นเหมือนนักรบที่จับคอเขาไว้ แล้วตั้งเขาเป็นเป้า ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยืนยันว่ามีพยานฝ่ายเขาอยู่ในสวรรค์
16 1แล้วโยบตอบว่า 2“ข้าพเจ้าได้ยินเรื่องทำนองนี้มามากแล้ว พวกท่านล้วนเป็นผู้ปลอบใจที่น่าสังเวช 3คำพูดว่างเปล่าของพวกท่านจะไม่มีที่สิ้นสุดหรือ อะไรยั่วยุให้พวกท่านโต้ตอบไม่หยุดเล่า 4ข้าพเจ้าก็พูดอย่างที่พวกท่านพูดได้เช่นกัน หากพวกท่านอยู่ในสภาพของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็เรียบเรียงถ้อยคำโจมตีพวกท่าน และส่ายหน้าใส่พวกท่านได้ 5แต่ข้าพเจ้าจะให้กำลังใจพวกท่านด้วยปากของข้าพเจ้า และคำปลอบโยนจากริมฝีปากของข้าพเจ้าจะบรรเทาความเจ็บปวดของพวกท่าน 6ถ้าข้าพเจ้าพูด ความเจ็บปวดของข้าพเจ้าก็ไม่บรรเทา และถ้าข้าพเจ้านิ่งเงียบ สิ่งใดจะจากข้าพเจ้าไปเล่า 7แน่ทีเดียว บัดนี้พระเจ้าทำให้ข้าพเจ้าอ่อนล้าหมดแรง พระองค์ทำลายล้างพรรคพวกทั้งหมดของข้าพเจ้า 8พระองค์ทำให้ข้าพเจ้าซูบผอมเหี่ยวแห้ง และสิ่งนี้ได้กลายเป็นพยาน ความซูบผอมของข้าพเจ้าลุกขึ้นปรักปรำข้าพเจ้า และเป็นพยานต่อหน้าข้าพเจ้า 9ความโกรธของพระองค์ฉีกข้าพเจ้าและเล่นงานข้าพเจ้า พระองค์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ข้าพเจ้า ศัตรูของข้าพเจ้าจ้องเขม็งมาที่ข้าพเจ้า 10ผู้คนอ้าปากใส่ข้าพเจ้า พวกเขาตบแก้มข้าพเจ้าด้วยความดูหมิ่น พวกเขารวมหัวกันต่อสู้ข้าพเจ้า 11พระเจ้ามอบข้าพเจ้าไว้แก่คนอธรรม และเหวี่ยงข้าพเจ้าเข้าไปในเงื้อมมือของคนชั่ว 12ข้าพเจ้าเคยอยู่อย่างสุขสบาย แต่พระองค์ขยี้ข้าพเจ้า พระองค์จับคอข้าพเจ้าและฟาดให้แหลกเป็นชิ้นๆ พระองค์ตั้งข้าพเจ้าให้เป็นเป้า 13นักธนูของพระองค์ล้อมรอบข้าพเจ้า พระองค์ผ่าไตของข้าพเจ้าอย่างไม่ปรานี และเทน้ำดีของข้าพเจ้าลงบนพื้นดิน 14พระองค์ทุบข้าพเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า พระองค์พุ่งเข้าใส่ข้าพเจ้าดั่งนักรบ 15ข้าพเจ้าเย็บเสื้อผ้าไว้ทุกข์คลุมผิวกายของข้าพเจ้า และฝังหน้าผากของข้าพเจ้าไว้ในผงคลีดิน 16ใบหน้าของข้าพเจ้าแดงก่ำเพราะการร้องไห้ และเงาดำทมึนปกคลุมเปลือกตาของข้าพเจ้า 17แม้ไม่มีความรุนแรงในมือของข้าพเจ้า และคำอธิษฐานของข้าพเจ้าก็บริสุทธิ์ 18แผ่นดินโลกเอ๋ย อย่ากลบเลือดของข้าพเจ้า และอย่าให้เสียงร้องของข้าพเจ้าพบที่พักพิง 19แม้ในขณะนี้ พยานของข้าพเจ้าอยู่ในสวรรค์ และผู้แก้ต่างให้ข้าพเจ้าอยู่เบื้องสูง 20เพื่อนๆของข้าพเจ้าเยาะเย้ยข้าพเจ้า ดวงตาของข้าพเจ้าหลั่งน้ำตาต่อพระเจ้า 21เพื่อผู้นั้นจะว่าความแทนมนุษย์ต่อหน้าพระเจ้า ดังที่คนหนึ่งว่าความแทนเพื่อนบ้านของตน 22เพราะอีกไม่กี่ปีก็จะผ่านพ้นไป แล้วข้าพเจ้าจะไปตามทางที่ไม่มีวันหวนกลับ”