Άθλιοι παρηγορητές

Ο Ιώβ τους αποκαλεί άθλιους παρηγορητές και λέει πως θα μπορούσε κι εκείνος να βγάζει λόγους, αν ήταν ο ένας στη θέση του άλλου. Περιγράφει τον Θεό σαν πολεμιστή που τον άρπαξε από τον τράχηλο και τον έστησε για στόχο. Κι όμως επιμένει ότι ένας μάρτυρας υπέρ του στέκεται στον ουρανό.

Κεφάλαιο 16.

Τότε ο Ιώβ απάντησε: «Πολλά τέτοια έχω ακούσει· άθλιοι παρηγορητές είστε όλοι σας. Δεν έχουν τέλος τα ανεμώδη λόγια σας; Τι σας ερεθίζει και συνεχίζετε να απαντάτε; Κι εγώ θα μπορούσα να μιλήσω όπως εσείς, αν ήσασταν στη θέση μου· θα μπορούσα να αραδιάσω λόγια εναντίον σας και να κουνήσω το κεφάλι μου για σας. Εγώ όμως θα σας ενίσχυα με το στόμα μου, και η παρηγοριά των χειλιών μου θα απάλυνε τον πόνο σας. Αν μιλήσω, ο πόνος μου δεν απαλύνεται· κι αν κρατηθώ, τι φεύγει από μένα; Σίγουρα τώρα ο Θεός με εξάντλησε· ερήμωσες όλη τη συντροφιά μου. Με συρρίκνωσες, κι αυτό έγινε μάρτυρας· η ισχνότητά μου σηκώνεται εναντίον μου και μαρτυρεί κατά πρόσωπό μου. Η οργή του με κατασπάραξε και μου επιτέθηκε· έτριξε τα δόντια του εναντίον μου· ο αντίπαλός μου καρφώνει τα μάτια του πάνω μου. Άνθρωποι άνοιξαν διάπλατα το στόμα τους εναντίον μου· χτύπησαν περιφρονητικά το μάγουλό μου· συσπειρώνονται εναντίον μου. Ο Θεός με παραδίνει στους άδικους και με ρίχνει στα χέρια των ασεβών. Ήμουν ήσυχος, κι αυτός με συνέτριψε· με άρπαξε από τον σβέρκο και με κομμάτιασε· με έστησε στόχο του. Οι τοξότες του με περικυκλώνουν· σκίζει τα νεφρά μου χωρίς έλεος και χύνει τη χολή μου στο χώμα. Με τσακίζει με χτύπημα πάνω στο χτύπημα· ορμάει πάνω μου σαν πολεμιστής. Έραψα πένθιμα ρούχα πάνω στο δέρμα μου και έθαψα το μέτωπό μου στο χώμα. Το πρόσωπό μου κοκκίνισε από το κλάμα, και βαθιά σκιά απλώνεται στα βλέφαρά μου, αν και δεν υπάρχει βία στα χέρια μου και η προσευχή μου είναι καθαρή. Γη, μη σκεπάσεις το αίμα μου, κι ας μη βρει η κραυγή μου τόπο ανάπαυσης. Ακόμα και τώρα, ο μάρτυράς μου είναι στον ουρανό, κι ο συνήγορός μου στα ύψη. Οι φίλοι μου με περιφρονούν· το μάτι μου χύνει δάκρυα στον Θεό, για να υπερασπιστεί την υπόθεση ενός ανθρώπου μπροστά στον Θεό, όπως ένας γιος ανθρώπου μεσιτεύει για τον πλησίον του. Γιατί λίγα μόνο χρόνια θα περάσουν, κι έπειτα θα πάρω τον δρόμο απ’ όπου δεν υπάρχει επιστροφή».