Το πνεύμα μου είναι τσακισμένο
Το πνεύμα του Ιώβ είναι συντετριμμένο και ο τάφος μοιάζει στρωμένος σαν κρεβάτι. Ρωτά ποιος θα σταθεί εγγυητής του, αφού ούτε ένας φίλος δεν έχει σοφία να προσφέρει. Αν πρέπει να αποκαλέσει τον λάκκο πατέρα του και το σκουλήκι μητέρα του, πού είναι η ελπίδα του;
17 1«Το πνεύμα μου είναι τσακισμένο, οι μέρες μου έσβησαν, ο τάφος είναι έτοιμος για μένα. 2Σίγουρα με περικυκλώνουν χλευαστές, και τα μάτια μου δεν ξεκολλούν από τις προσβολές τους.
3«Βάλε εσύ ο ίδιος εγγύηση για μένα· ποιος άλλος θα δώσει τον λόγο του ως εγγυητής μου; 4Γιατί εσύ έκλεισες το μυαλό τους στην κατανόηση· γι' αυτό δεν θα τους αφήσεις να θριαμβεύσουν. 5Όποιος καταγγέλλει τους φίλους του για προσωπικό όφελος — τα μάτια των παιδιών του θα σβήσουν.
6«Με έκανε παροιμία ανάμεσα στους λαούς, κάποιον που τον φτύνουν στο πρόσωπο. 7Το μάτι μου θάμπωσε από τη θλίψη, και όλα τα μέλη μου είναι σαν σκιά. 8Οι έντιμοι μένουν εμβρόντητοι μ' αυτό, και ο αθώος ξεσηκώνεται ενάντια στον ασεβή. 9Όμως ο δίκαιος κρατιέται στον δρόμο του, και όποιος έχει καθαρά χέρια γίνεται όλο και πιο δυνατός.
10«Μα γυρίστε πίσω, όλοι σας, ελάτε τώρα — δεν βρίσκω ούτε έναν σοφό ανάμεσά σας. 11Οι μέρες μου πέρασαν, τα σχέδιά μου διαλύθηκαν, και μαζί τους οι επιθυμίες της καρδιάς μου. 12Τη νύχτα την κάνουν μέρα· «το φως», λένε, «είναι κοντά» — μπροστά στο σκοτάδι. 13Αν ελπίζω στον τάφο ως σπίτι μου, αν στρώνω το κρεβάτι μου στο σκοτάδι, 14αν πω στον λάκκο: «Εσύ είσαι ο πατέρας μου», και στο σκουλήκι: «Μητέρα μου» και «Αδελφή μου», 15πού είναι τότε η ελπίδα μου; Ποιος μπορεί να δει καμιά ελπίδα για μένα; 16Θα κατέβει στις πύλες του τάφου; Θα κατεβούμε μαζί στο χώμα;»
