Ruhim Siniq
Ayubning ruhi sinib ketgan, qabr esa unga toʻshab qoʻyilgan toʻshakdek tuyuladi. U kim uning kafili boʻlib turishini soʻraydi, chunki doʻstlaridan birortasining ham taklif qiladigan donoligi yoʻq. Agar u chuqurni otam, qurtni onam deb atashi kerak boʻlsa, uning umidi qayerda?
17 1“Ruhim singan, kunlarim soʻnib bitgan, goʻr men uchun tayyor. 2Albatta, masxarachilar atrofimni oʻragan, koʻzlarim esa ularning istehzosidan uzilolmaydi.
3“Men uchun Oʻzing kafil boʻlgin; mening kafilim boʻlib, yana kim soʻz beradi? 4Chunki Sen ularning aqlini tushunishdan berkitib qoʻygansan; shuning uchun Sen ularga gʻalaba qozonishga yoʻl qoʻymaysan. 5Kim oʻz manfaati uchun doʻstlarini sotsa — farzandlarining koʻzlari soʻnar.
6“U meni ellar orasida masalga aylantirdi, 7Koʻzim gʻam-alamdan xira tortdi, butun aʼzoyi badanim soyaga oʻxshaydi. 8Halol insonlar bundan dahshatga tushar, begunohlar esa xudosizlarga qarshi qoʻzgʻalar. 9Ammo solih odam oʻz yoʻlidan qolmas, qoʻli pok kishi esa borgan sari kuchayar.
10“Lekin qaytinglar, hammangiz, 11Kunlarim oʻtib ketdi, rejalarim barbod boʻldi, ular bilan birga yuragimning orzulari ham. 12Ular tunni kunduzga aylantirar; «yorugʻlik», deydilar, «yaqin» — zulmat qarshisida. 13Agar goʻrni oʻzimga uy deb umid qilsam, agar oʻrnimni zulmatda yozsam, 14agar chuqurga: «Sen mening otamsan», desam, qurtga esa: «Onam» va «singlim», desam, 15unda umidim qayerda? Menga umidni kim koʻra oladi? 16U goʻr darvozalariga tushib ketarmi? Biz birga tuproqqa inarmizmi?”