ईयोब 17

17 ¹ माझा आत्मा खचला आहे, माझे दिवस विझून गेले आहेत, कबर माझ्यासाठी तयार आहे. ² खरोखर थट्टा करणारे माझ्याभोवती आहेत, आणि त्यांच्या टोमण्यांवरून माझे डोळे हटत नाहीत.

³ तूच स्वतःजवळ माझ्यासाठी जामीन ठेव; दुसरा कोण माझ्यासाठी हमी म्हणून वचन देईल? ⁴ कारण तू त्यांची मने समजून घेण्यापासून बंद केली आहेस; म्हणून तू त्यांना विजय मिळवू देणार नाहीस. ⁵ जो स्वतःच्या लाभासाठी मित्रांचा घात करतो — त्याच्या मुलांचे डोळे क्षीण होतील.

⁶ त्याने मला लोकांमध्ये उपहासाचा विषय बनवले आहे, ज्याच्या तोंडावर ते थुंकतात असा कोणीतरी. ⁷ दुःखाने माझे डोळे मंद झाले आहेत, आणि माझे सर्व अवयव छायेसारखे झाले आहेत. ⁸ हे पाहून सरळ मनाचे लोक स्तंभित होतात, आणि निर्दोष मनुष्य भक्तिहीनांविरुद्ध खवळून उठतो. ⁹ तरीही नीतिमान आपल्या मार्गाला धरून राहतो, आणि ज्याचे हात निर्मळ आहेत तो अधिकाधिक बलवान होत जातो.

¹⁰ पण तुम्ही सर्वजण परत या, आता या — तुमच्यामध्ये मला एकही ज्ञानी मनुष्य आढळत नाही. ¹¹ माझे दिवस निघून गेले, माझ्या योजना मोडून पडल्या, आणि त्यांच्याबरोबर माझ्या मनाच्या इच्छाही. ¹² ते रात्रीचे दिवस करतात; “प्रकाश जवळ आहे,” असे ते अंधाराच्या तोंडावर म्हणतात. ¹³ जर मी कबरेला माझे घर म्हणून आशा धरली, जर मी अंधारात माझे अंथरूण पसरले, ¹⁴ जर मी खड्ड्याला म्हणालो, “तू माझा पिता आहेस,” आणि किड्याला, “माझी आई” व “माझी बहीण,” ¹⁵ तर मग माझी आशा कोठे आहे? माझ्यासाठी कोणी आशा पाहू शकतो काय? ¹⁶ ती कबरेच्या दरवाज्यांपर्यंत खाली जाईल काय? आपण एकत्र धुळीत उतरणार काय?