My gees is gebreek

Job se gees is gebreek en die graf voel soos 'n bed wat opgemaak is. Hy vra wie vir hom borg sal staan, want nie een vriend het wysheid om te bied nie. As hy die put sy vader en die wurm sy moeder moet noem, waar is dan sy hoop?

Hoofstuk 17.

“My gees is gebreek, my dae is uitgedoof, die graf is gereed vir my. Sekerlik omring spotters my, en my oë kan nie van hulle bespotting wegkyk nie.

“Gee vir my ’n waarborg by uself; wie anders sal sy woord as my borg gee? Want u het hulle verstand vir insig gesluit; daarom sal u hulle nie laat seëvier nie. Wie sy vriende vir eie gewin aankla—die oë van sy kinders sal begewe.

“Hy het my ’n spreekwoord onder die volke gemaak, iemand vir wie hulle in die gesig spoeg. My oog het dof geword van verdriet, en al my ledemate is soos ’n skaduwee. Die opregtes is ontsteld hieroor, en die onskuldige word opgewek teen die goddelose. Tog hou die regverdige vas aan sy weg, en hy met rein hande word al sterker en sterker.

“Maar kom terug, julle almal, kom nou—ek vind nie een wyse man onder julle nie. My dae is verby, my planne is afgebreek, en saam met hulle die begeertes van my hart. Hulle maak van die nag dag; ‘lig,’ sê hulle, ‘is naby’—in die aangesig van die duisternis. As ek die graf as my huis verwag, as ek my bed in die duisternis sprei, as ek vir die kuil roep: ‘Jy is my vader,’ en vir die wurm: ‘My moeder’ en ‘My suster,’ waar is my hoop dan? Wie kan enige hoop vir my sien? Sal dit afdaal na die poorte van die graf? Sal ons saam in die stof afdaal?”