ኢዮብ 17

17 ¹“መንፈሴ ተሰብሯል፤ ዘመኔ ጠፍቷል፤ መቃብርም ተዘጋጅቶልኛል። ²በእውነት ዘባቾች ከብበውኛል፤ ዐይኔም ከዘለፋቸው አይለይም።

³“ዋሴ ሆነህ በራስህ ዋስትና ስጠኝ፤ ከአንተ ሌላ ዋሴ ሆኖ ቃል የሚገባልኝ ማን ነው? ⁴ልባቸውን ከማስተዋል ዘግተሃልና፤ ስለዚህ ድል እንዲቀዳጁ አትፈቅድላቸውም። ⁵ለጥቅሙ ሲል ወዳጆቹን አሳልፎ የሚሰጥ ሰው፤ የልጆቹ ዐይኖች ይፈዝዛሉ።

⁶“በሕዝቦች መካከል መሳለቂያ አድርጎኛል፤ ፊቴ ላይም የሚተፉበት ሰው ሆኛለሁ። ⁷ዐይኔ ከሐዘን የተነሣ ፈዝዟል፤ ብልቶቼም ሁሉ እንደ ጥላ ሆነዋል። ⁸ቅኖች በዚህ ይደነግጣሉ፤ ንጹሑም በኀጥኡ ላይ ይነሣሣል። ⁹ጻድቅ ግን መንገዱን አጥብቆ ይይዛል፤ ንጹሕ እጅ ያለውም እየጠነከረ ይሄዳል።

¹⁰“ነገር ግን ሁላችሁም ተመለሱ፤ እስቲ አሁን ኑ፤ በመካከላችሁ አንድም ጥበበኛ አላገኘሁም። ¹¹ዘመኔ ዐልፏል፤ ዕቅዴም ተቋርጧል፤ ከእነርሱም ጋራ የልቤ ምኞት ጠፍቷል። ¹²ሌሊቱን ወደ ቀን ይለውጣሉ፤ ጨለማ ፊት ለፊት ሳለ፣ ‘ብርሃን’ ‘ቀርቧል’ ይላሉ። ¹³መቃብርን እንደ ቤቴ ብመኝ፣ መኝታዬንም በጨለማ ውስጥ ብዘረጋ፣ ¹⁴ጕድጓዱን፣ ‘አንተ አባቴ ነህ’ ብዬ ብጠራ፣ ትሉንም፣ ‘እናቴ’ ‘እኅቴ’ ብዬ ብጠራ፣ ¹⁵ታዲያ ተስፋዬ ወዴት ነው? ለኔስ ተስፋ ማን ሊያይ ይችላል? ¹⁶ወደ መቃብር በሮች ይወርዳልን? አብረንስ ወደ ትቢያ እንወርዳለንን?”