Ruhê Min Şikestî ye
Ruhê Eyûb şikestî ye û gor wekî nivînekê saz dixuye. Ew dipirse ka kî wê bibe kefîlê wî, çimkî yek ji dostan jî şehrezayî nîne ku pêşkêş bike. Heke ew neçar be ku gazî çalê bike, 'Tu bavê min î,' û gazî kurmî bike, 'Diya min,' hingê hêviya wî li ku ye?
17 1“Ruhê min şikestî ye, rojên min hatine temirandin, gor ji bo min amade ye. 2Bi rastî tinazkar li dora min in, û çavên min nikarin xwe ji henekên wan vegerînin.
3“Ji bo min li ba xwe kefaletekê deyne; kî din wê bibe kefîlê min? 4Çimkî te hişên wan ji têgihîştinê re girtine; loma tu nahêlî ku ew serkevin. 5Yê ku ji bo berjewendiya xwe dostan sûcdar dike—çavên zarokên wî wê kor bibin.
6“Wî ez di nav gelan de kirime peyvek henekê, kesek ku li rûyê wî tif dikin. 7Çavê min ji kederê sistbûye, û hemû endamên min mîna siyekê ne. 8Yên rast ji vê yekê diecibin, û yê bêsûc li dijî bêxwedayan radibe. 9Lê yê rast bi riya xwe digire, û yê ku destên wî paqij in her diçe hêzdartir dibe.
10“Lê hûn hemû vegerin, niha werin—ez di nav we de yek mirovê aqilmend nabînim. 11Rojên min derbas bûne, planên min hatine şikandin, û bi wan re daxwazên dilê min jî. 12Ew şevê dikin roj; dibêjin ‘ronahî nêzîk e’—li ber tariyê. 13Heke ez gorê wek mala xwe hêvî bikim, heke ez di tariyê de nivîna xwe raxim, 14heke ez gazî çalê bikim, ‘Tu bavê min î,’ û gazî kurmî bikim, ‘Diya min’ û ‘Xwişka min,’ 15wê demê hêviya min li ku ye? Kî dikare ji bo min hêviyekê bibîne? 16Ma ewê dakeve deriyên gorê? Ma emê bi hev re dakevin nav axê?”
