Rohku Wis Remuk
Jiwane Ayub remuk lan kuburan krasa kaya paturon sing wis cumepak. Dheweke takon sapa sing bakal dadi panjamine, awit ora ana kanca siji wae sing duwe kawicaksanan. Yen dheweke kudu nyebut luwengan bapakne lan uler ibune, endi pangarep-arepe?
17 1“Rohku wis remuk, dina-dinaku wis padhem, kubur wis cumawis tumrap aku. 2Satemene wong-wong kang memoyoki padha ngepung aku, lan mripatku ora bisa oncat saka pamoyoke.
3“Dhuh, mugi Paduka piyambak dadosa tanggungan kula; sinten malih ingkang badhe nanggel kula? 4Awit Paduka sampun nutup manahipun saking pangretosan; pramila Paduka boten badhe marengaken piyambakipun menang. 5Wong kang ngelokake mitrane kanggo oleh kauntungan dhewe—mripate anak-anake bakal dadi rusak.
6“Panjenengane wis ndadekake aku dadi tembung sanepan ing antarane para bangsa, wong kang diidoni ing pasuryane. 7Mripatku wis surem marga saka kasusahan, lan sakabehing anggota badanku kaya wewayangan. 8Wong kang jujur padha kamigilan marga saka iki, lan wong kang resik atine tangi nglawan wong kang ora ngabekti. 9Nanging wong kang bener tetep ngugemi dalane, lan wong kang resik tangane saya suwe saya santosa.
10“Nanging padha balia, kowe kabeh, mrenea saiki—aku ora nemu siji bae wong wicaksana ing antaramu. 11Dina-dinaku wis kliwat, rancanganku wis padha pedhot, lan dalah uga pepenginaning atiku. 12Wong-wong mau ngowahi wengi dadi awan; ‘pepadhang,’ ujare, ‘wis cedhak’—nadyan ngadhepi pepeteng. 13Manawa aku ngarep-arep kubur dadi omahku, manawa aku njereng paturonku ing pepeteng, 14manawa aku ngundang marang juglangan, ‘Kowe iku bapakku,’ lan marang uler, ‘Ibuku’ lan ‘Sadulurku wadon,’ 15banjur ana ing ngendi pangarep-arepku? Sapa kang bisa weruh pangarep-arep kanggo aku? 16Apa iku bakal tumurun menyang gapurane kubur? Apa kita bakal bebarengan mudhun menyang lebu?”