Bildad Celathu Maneh

Bildad nesu dianggep kaya raja kaya lan mangsuli nganggo pidhato baku bab nasibe wong duraka: dilah sing disirep, jiret ing tungkak, ora ana turun sing isih urip. Saben gambaran tumiba marang wong sing lagi wae ngubur anak-anake.

Pasal 18.

Banjur Bildad, wong Suah, mangsuli: “Nganti kapan kowe arep golek-golek tembung? Duwea pangreten, nuli kita bisa padha caturan. Yagene kita dianggep kaya kewan, lan diitung bodho ana ing pandelengmu? Kowe kang nyuwek-nyuwek awakmu dhewe amarga nepsumu—apa bumi kudu ditinggal marga kowe, utawa gunung watu kudu dipindhah saka panggonane? Pancen, pepadhange wong duraka iku dipateni, lan urubing genine dadi peteng. Pepadhang dadi peteng ing kemahe, lan dimar kang ana ing dhuwure mati. Jangkahe kang teguh dadi cekak, lan pangrantame dhewe kang njungkelake dheweke. Sikile dhewe nggiring dheweke menyang jaring, lan dheweke mlaku nyemplung ing jaringe. Kala nyakot tungkake; jiret nyengkerem kenceng. Jiret didhelikake kanggo dheweke ing lemah, lan kala ngenteni ana ing dalane. Pagiris ngagetake dheweke saka sakehing panggonan lan mburu dheweke ana ing tungkake. Kekuwatane kabuwang amarga keluwen, lan bilai wis cumawis kanggo tibane. Iku mangan saperangan kulite; pembareping pati mangan anggota awake. ^a Dheweke dicerabut saka pangayomaning kemahe lan digiring menyang ratuning pagiris. Geni manggon ing kemahe, kang wis dudu darbeke; walirang kang murub disebar ing omahe. Oyode garing ana ing ngisor, lan pange alum ana ing dhuwur. Pangeling-eling marang dheweke sirna saka bumi, lan dheweke ora duwe jeneng ana ing dalan-dalan. Dheweke digiring saka pepadhang menyang pepeteng lan diusir saka jagad. Dheweke ora ninggal turun utawa anak putu ana ing antarane bangsane, ora ana kang isih urip ing papan kang dhek biyen dienggoni. Wong-wong ing kulon padha kaget weruh nasibe, lan wong-wong ing wetan padha kataman ing giris. Satemene mangkono iku kang bakal nibani papan pamanggonane wong duraka, papan panggonane wong kang ora wanuh marang Gusti Allah.”