Ο Βιλδάδ μιλάει ξανά

Ο Βιλδάδ αγανακτεί που τους λογαριάζουν για ζώα και απαντά με έναν έτοιμο λόγο για τη μοίρα των ασεβών: το λυχνάρι σβησμένο, η παγίδα στη φτέρνα, κανένας απόγονος ζωντανός. Κάθε εικόνα πέφτει πάνω σε έναν άνθρωπο που μόλις έθαψε τα παιδιά του.

Κεφάλαιο 18.

Τότε απάντησε ο Βιλδάδ ο Σουχίτης: «Ως πότε θα κυνηγάς λόγια; Δείξε λίγη σύνεση, κι έπειτα θα μπορέσουμε να μιλήσουμε. Γιατί μας φέρονται σαν ζώα, μας θεωρούν ανόητους στα μάτια σου; Εσύ που κατασπαράζεις τον εαυτό σου μέσα στον θυμό σου— πρέπει τάχα να εγκαταλειφθεί η γη για χάρη σου, ή να μετακινηθεί ο βράχος από τη θέση του; Ναι, το φως του ασεβή σβήνει, και η φλόγα της φωτιάς του σκοτεινιάζει. Το φως σκοτεινιάζει μέσα στη σκηνή του, και το λυχνάρι πάνω του σβήνει. Τα ρωμαλέα βήματά του κόβονται, και τα ίδια του τα σχέδια τον ρίχνουν κάτω. Τα ίδια του τα πόδια τον σπρώχνουν σε δίχτυ, και βαδίζει ίσια μέσα στα πλεχτά του. Μια παγίδα τον αρπάζει από τη φτέρνα· μια θηλιά τον σφίγγει γερά. Μια θηλιά είναι κρυμμένη γι’ αυτόν στο χώμα, και μια παγίδα παραμονεύει στο μονοπάτι του. Τρόμοι τον ξαφνιάζουν από παντού και τον κυνηγούν στα βήματά του. Η δύναμή του λιμοκτονεί, και η συμφορά στέκεται έτοιμη για την πτώση του. Καταβροχθίζει κομμάτια του δέρματός του· ο πρωτότοκος του θανάτου καταβροχθίζει τα μέλη του. ^a Ξεριζώνεται από την ασφάλεια της σκηνής του και οδηγείται στον βασιλιά των τρόμων. Φωτιά εγκαθίσταται στη σκηνή του, που δεν είναι πια δική του· φλεγόμενο θειάφι σκορπίζεται πάνω στο σπίτι του. Οι ρίζες του ξεραίνονται από κάτω, και τα κλαδιά του μαραίνονται από πάνω. Η μνήμη του χάνεται από τη γη, και δεν έχει όνομα στους δρόμους. Διώχνεται από το φως στο σκοτάδι και κυνηγιέται έξω από τον κόσμο. Δεν αφήνει απόγονο ούτε κληρονόμο ανάμεσα στον λαό του, κανέναν επιζώντα εκεί όπου κάποτε ζούσε. Όσοι ζουν στη δύση μένουν εμβρόντητοι με το τέλος του, κι όσοι ζουν στην ανατολή κυριεύονται από φρίκη. Σίγουρα αυτό απογίνονται οι κατοικίες των ασεβών, ο τόπος εκείνου που δεν γνωρίζει τον Θεό».