ایوب 18

18 ¹آنگاه بِلدَدِ شوحی پاسخ داد: ²«تا کِی در پیِ یافتنِ کلمات خواهی بود؟ اندکی بیندیش، آنگاه می‌توانیم گفتگو کنیم. ³چرا با ما همچون چارپایان رفتار می‌شود، و در نظرِ تو نادان شمرده می‌شویم؟ ⁴ای تو که در خشمِ خود، خویشتن را پاره‌پاره می‌کنی—آیا زمین به‌خاطرِ تو متروک گردد، یا صخره از جایِ خود جابه‌جا شود؟ ⁵آری، نورِ شریران خاموش می‌شود، و شعلهٔ آتشِ او تیره می‌گردد. ⁶نور در خیمه‌اش تاریک می‌گردد، و چراغِ بالای سرش خاموش می‌شود. ⁷گام‌هایِ نیرومندش کوتاه می‌گردد، و نقشه‌هایِ خودش او را به زمین می‌افکند. ⁸پاهایِ خودش او را به دام می‌کشاند، و او درست به میانِ تورِ آن گام می‌نهد. ⁹تله او را از پاشنه فرو می‌گیرد؛ دام او را سخت می‌فشارد. ¹⁰کمندی برای او در زمین پنهان شده، و تله‌ای بر سرِ راهش در کمین است. ¹¹وحشت‌ها از هر سو او را هراسان می‌سازند و در پیِ گام‌هایش می‌تازند. ¹²نیرویش از گرسنگی تحلیل می‌رود، و بلا آمادهٔ سقوطِ اوست. ¹³پاره‌هایِ پوستش را می‌بلعد؛ نخست‌زادهٔ مرگ اندام‌هایش را فرو می‌بلعد. ^a a v13 «نخست‌زادهٔ مرگ» تعبیری شاعرانه است برای بیماریِ کُشنده و فرساینده — مرگبارترین عاملِ مرگ. ¹⁴او از امنیتِ خیمه‌اش بیرون کشیده می‌شود و به‌سویِ پادشاهِ وحشت‌ها رانده می‌گردد. ¹⁵آتش در خیمه‌اش جای می‌گیرد که دیگر از آنِ او نیست؛ گوگردِ سوزان بر خانه‌اش پاشیده می‌شود. ¹⁶ریشه‌هایش در زیر می‌خشکد، و شاخه‌هایش در بالا پژمرده می‌گردد. ¹⁷یادِ او از زمین محو می‌شود، و در کوچه‌ها نامی از او نمی‌ماند. ¹⁸او را از روشنایی به تاریکی می‌رانند و از جهان بیرونش می‌کنند. ¹⁹او را در میانِ قومش نه نسلی می‌ماند و نه فرزندی، و در جایی که زمانی می‌زیست، بازمانده‌ای نیست. ²⁰آنان که در باختَرند از سرنوشتِ او مبهوت می‌شوند، و آنان که در خاورند دستخوشِ هراس می‌گردند. ²¹به‌راستی سرنوشتِ مسکن‌هایِ شریران چنین است، و جایگاهِ آن کس که خدا را نمی‌شناسد.»