Bildad Nyarita Deui

Bildad keuheul dianggap kawas sato ingon-ingon sarta ngawalon ku pidato baku ngeunaan nasib jalma jahat: lampuna pareum, jiret dina keuneungna, taya turunan anu nyésa hirup. Unggal gambaran éta neunggeul lalaki anu kakara ngubur anak-anakna.

Pasal 18.

Tuluy Bildad urang Suah ngajawab: “Nepi ka iraha maneh neangan kekecapan? Sing boga akal, kakara urang bisa ngobrol. Naha urang diperlakukeun kawas sato ingon-ingon, dianggap bodo ku maneh? Maneh anu nyiksa diri sorangan ku amarah—naha bumi kudu ditinggalkeun ku lantaran maneh, atawa gunung batu kudu disingkirkeun tina tempatna? Enya, caang jalma jahat teh dipareuman, sarta seuneuna pareum teu hurung deui. Caang di jero kemahna jadi poek, sarta lampu nu aya di luhureunana pareum. Lengkahna anu gagah diteukteuk pondok, sarta akal-akalanana sorangan ngajungkelkeun dirina. Sukuna sorangan nungtun dirina kana jaring, sarta manehna leumpang asup kana jiretanana. Pitapak nyangkeremkeun keuheulna, hiji jiret nyekel pageuh. Aya tali jiret nu disumputkeun pikeun manehna di jero taneuh, sarta hiji pitapak ngadago di jalanna. Kasieun ngagebahkeun manehna ti mana-mana sarta ngudag kana keuheulna. Tanagana saat ku kalaparan, sarta balahi geus sadia pikeun ngaragragkeun dirina. Panyakit nyapih kulitna sapotong-sapotong; cikal pati nyapih anggahota awakna. ^a Manehna dipisahkeun tina kaamanan kemahna sarta digiring ka raja sagala kasieun. Seuneu matuh di kemahna, nu lain deui bogana; walirang nu hurung disawurkeun ka imahna. Akarna saat di handap, sarta dahan-dahanna layu di luhur. Pangeling-ngeling ka manehna sirna ti bumi, sarta ngaranna teu kaceluk di jalan-jalan. Manehna diusir ti nu caang ka nu poek sarta digebahkeun ti ieu dunya. Manehna teu ninggalkeun anak atawa turunan di antara bangsana, teu aya nu nyesa di tempat urut manehna nyicingan. Jalma-jalma di beulah kulon ngaranjug ku nasibna, sarta jalma-jalma di beulah wetan katarajang ku kasieun. Saestuna kieu nasib tempat-tempat panglinggihan jalma jahat, tempat jalma anu teu wawuh ka Allah.”