بلدد وري ڳالهائي ٿو

بلدد ان ڳالهه تي ناراض آهي ته کين ڍورن ۾ ڳڻيو ويو، ۽ بدڪارن جي انجام تي هڪ رٽل بيان سان جواب ڏئي ٿو: ڏيئو اجهامي ويو، کڙيءَ وٽ ڦاهي، ڪو به اولاد جيئرو نه بچيو. هر تصوير هڪ اهڙي ماڻهوءَ تي ڪري ٿي جنهن اڃا تازو پنهنجا ٻار دفنايا آهن.

باب 18.

پوءِ سوحي بلدد وراڻيو تہ ”تون ڪيستائين لفظن جو شڪار ڪندو رهندين؟ ڪجھ سمجھ ڏيکار، پوءِ اسين ڳالهائي سگھنداسين. اسان کي ڍورن وانگر ڇو سمجھيو وڃي ٿو، ۽ تنهنجي نظر ۾ بيوقوف ڇو ڳڻيو وڃي ٿو؟ اي پنهنجي غضب ۾ پاڻ کي ٽڪرا ٽڪرا ڪرڻ وارا، ڇا تنهنجي خاطر زمين ڇڏي ڏني وڃي، يا پٿر پنهنجي جاءِ تان هٽايو وڃي؟ ها، بدڪار جي روشني وسائي ڇڏي وڃي ٿي، ۽ سندس باھ جو شعلو اونداهو ٿي وڃي ٿو. روشني سندس خيمي ۾ اونداهي ٿي وڃي ٿي، ۽ مٿس ڏيئو وسامي وڃي ٿو. سندس زورائتا قدم ننڍا ڪيا وڃن ٿا، ۽ سندس پنهنجا منصوبا کيس ڪيرائي ڇڏين ٿا. سندس پنهنجا پير کيس ڄار ۾ ڌڪي وڃن ٿا، ۽ هو ان جي جالي ۾ سڌو هلي وڃي ٿو. ڦندو کيس ايڙيءَ کان جھلي ٿو؛ ڦاهو کيس مضبوطيءَ سان جڪڙي ٿو. سندس لاءِ زمين ۾ رسيءَ جو ڦاهو لڪايل آهي، ۽ سندس واٽ تي ڦندو گھات ۾ پيل آهي. دهشتون هر طرف کان کيس ڊيڄارين ٿيون ۽ سندس ايڙين پٺيان ڊوڙن ٿيون. سندس طاقت بک سبب ڪمزور ٿي وڃي ٿي، ۽ سندس ڪرڻ لاءِ آفت تيار بيٺي آهي. اها سندس چمڙيءَ جا ٽڪرا کائي ٿي؛ موت جو پهريون ڄاول سندس عضوا کائي ٿو. ^a کيس سندس خيمي جي سلامتيءَ مان ڇڪي ڪڍيو وڃي ٿو ۽ دهشتن جي بادشاھ ڏانهن وٺي ويو وڃي ٿو. باھ سندس خيمي ۾ رهي ٿي، جيڪو هاڻي سندس پنهنجو ناهي؛ ٻرندڙ گوگرد سندس گھر تي پکيڙيو وڃي ٿو. هيٺ سندس پاڙون سڪي وڃن ٿيون، ۽ مٿي سندس ٽاريون ڪومائجي وڃن ٿيون. سندس يادگيري زمين تان ختم ٿي وڃي ٿي، ۽ گھٽين ۾ سندس ڪو نالو ناهي. کيس روشنيءَ مان اونداهي ۾ ڌڪيو وڃي ٿو ۽ دنيا مان ڪڍيو وڃي ٿو. پنهنجي قوم ۾ سندس نڪو اولاد آهي نڪو نسل، ۽ جتي هو ڪڏهن رهندو هو، اتي ڪو بچيل ناهي. اولهه وارا سندس انجام تي حيران ٿين ٿا، ۽ اوڀر وارا خوف ۾ جڪڙيل آهن. يقيناً بدڪارن جي رهائشن جو اهو حال ٿئي ٿو، ۽ انهيءَ جي جاءِ جو جيڪو خدا کي نہ ٿو سڃاڻي.“