ايوب 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹پوءِ ايوب وراڻيو تہ ²”اوهين ڪيستائين منهنجي جان کي ستائيندا رهندؤ ۽ لفظن سان مون کي چيڀاٽيندا رهندؤ؟ ³هي ڏهه ڀيرا اوهان مون کي طعنا ڏنا آهن؛ مون سان ظلم ڪندي اوهان کي شرم نہ ٿو اچي. ⁴جيڪڏهن مون کان سچ پچ ڀُل ٿي بہ آهي، تہ منهنجي ڀُل مون وٽ ئي رهي ٿي. ⁵جيڪڏهن اوهين سچ پچ مون جي مٿان وڏائي ڪريو ٿا ۽ منهنجي رسوائي کي مون خلاف دليل بڻايو ٿا، ⁶تہ ڄاڻو تہ خدا مون سان ناانصافي ڪئي آهي ۽ مون کي پنهنجي جال ۾ گهيري ڇڏيو اٿس. ⁷’ظلم!‘ چئي رڙ ڪريان ٿو، پر مون کي جواب نہ ٿو ملي؛ مدد لاءِ سڏ ڪريان ٿو، پر انصاف ناهي. ^a a v7 ’ظلم!‘ جي رڙ ڪرڻ قديم زماني ۾ انصاف لاءِ کليل سڏ هو — يعني ڪنهن سان ٿيل ناانصافيءَ خلاف مدد گهرڻ جو تسليم ٿيل طريقو. ⁸هن منهنجي واٽ تي ڀت اڏي ڇڏي آهي تہ جيئن مان لنگهي نہ سگهان، ۽ منهنجي رستن تي اونداهي وجهي ڇڏي اٿس. ⁹هن منهنجو جلوو مون کان لاهي ڇڏيو آهي ۽ منهنجي مٿي تان تاج کڻي ورتو اٿس. ¹⁰هو مون کي چوڌاري ڊاهي ٿو، ۽ مان ختم ٿي ويو آهيان؛ منهنجي اميد وڻ وانگر پاڙان پٽي ڇڏي اٿس. ¹¹هن پنهنجو غضب مون تي ڀڙڪايو آهي ۽ مون کي پنهنجو مخالف ٿو ڳڻي. ¹²سندس لشڪر گڏجي اڳتي وڌن ٿا؛ مون خلاف گهيري جو دڙو اڏين ٿا ۽ منهنجي خيمي جي چوڌاري ڊيرا وجهن ٿا. ¹³هن منهنجن ڀائرن کي مون کان پري ڪري ڇڏيو آهي، ۽ جيڪي مون کي سڃاڻيندا هئا سي مون کان بلڪل اجنبي ٿي ويا آهن. ¹⁴منهنجا مائٽ مون کي ڇڏي ويا آهن، ۽ منهنجن ويجهن دوستن مون کي وساري ڇڏيو آهي. ¹⁵منهنجي گهر جا مهمان ۽ منهنجيون ٻانهيون مون کي اجنبي ٿا سمجهن؛ انهن جي نظر ۾ مان پرڏيهي بڻجي ويو آهيان. ¹⁶پنهنجي ٻانهي کي سڏيان ٿو، پر هو جواب نہ ٿو ڏئي؛ مون کي پاڻ هن جي منٿ ڪرڻي ٿي پوي. ¹⁷منهنجو ساهه منهنجي زال کي ناگوار آهي، ۽ منهنجن سڳن ڀائرن لاءِ مان گهين جوڳو آهيان. ¹⁸ننڍڙا ٻار بہ مون کي حقير ٿا ڄاڻن؛ جڏهن مان اٿان ٿو، تڏهن مون خلاف ڳالهائين ٿا. ¹⁹منهنجا سڀ ويجها دوست مون کان نفرت ٿا ڪن، ۽ جن کي مون پيار ڪيو هو سي مون جي خلاف ٿي پيا آهن. ²⁰منهنجا هڏا منهنجي چمڙيءَ ۽ گوشت سان چنبڙيل آهن، ۽ مان رڳو ڏندن جي چمڙيءَ سان بچي نڪتو آهيان. ²¹رحم ڪريو، مون تي رحم ڪريو، اي منهنجا دوستو، ڇاڪاڻ تہ خدا جي هٿ مون کي ڌڪ هنيو آهي! ²²اوهين خدا وانگر ڇو مون جي پٺيان لڳا آهيو، ۽ منهنجي گوشت مان اوهان کي ڪڏهن بہ ڍاپو نہ ٿو ٿئي؟ ²³ڪاش منهنجا لفظ لکيل هجن ها! ڪاش اهي ڪنهن طومار ۾ ڪوريل هجن ها، ²⁴تہ لوهي قلم ۽ سيسي سان اهي هميشہ لاءِ پٿر ۾ ڪوريا وڃن ها! ²⁵ڇاڪاڻ تہ مون کي خبر آهي تہ منهنجو ڇوٽڪارو ڏيندڙ جيئرو آهي، ۽ آخر ۾ هو ڌوڙ تي بيهندو. ^b b v25 باب پٺيان باب ڏکن جي ذڪر ۾ ايوب خدا جي باري ۾ پري پري جي لهجي ۾ ڳالهائيندو رهيو آهي — پر هتي هڪ پيار ڀريو نالو ڦٽي نڪري ٿو: ’منهنجو ڇوٽڪارو ڏيندڙ‘، يعني اهو جيڪو کيس پنهنجو ڪري ٿو ڄاڻي. مسيحي روايت هن آيت کي ڊگهي عرصي کان اهڙي شروعاتي اميد طور ٻڌو آهي جنهن کي اسان جو پيءُ يسوع ۾ پورو ڪري ٿو، جيڪو آخري ڏينهن بيهي پنهنجن ٻارن جو حق ثابت ڪندو. ²⁶منهنجي چمڙي برباد ٿيڻ کان پوءِ بہ، پنهنجي جسم ۾ مان خدا کي ڏسندس، ²⁷جنهن کي مان پاڻ ڏسندس، ۽ منهنجيون پنهنجيون اکيون کيس نهارينديون، ڪنهن ٻئي جون نہ. منهنجي دل منهنجي اندر ۾ ڪمزور ٿي وڃي ٿي! ²⁸جيڪڏهن اوهين چئو تہ ’اسين ايوب جي ڪيڏي نہ پٺيان لڳنداسين!‘ ۽ ’معاملي جي پاڙ هن ۾ ملي ٿي،‘ ²⁹تہ تلوار کان ڊڄو، ڇاڪاڻ تہ غضب تلوار جي سزا آڻي ٿو، تہ جيئن اوهين ڄاڻو تہ عدالت آهي.“