யோபு 19

19 ¹அப்பொழுது யோபு பதிலுரைத்துச் சொன்னது: ²"எதுவரைக்கும் என் ஆத்துமாவை வேதனைப்படுத்தி, வார்த்தைகளால் என்னை நொறுக்குவீர்கள்? ³இதோ, பத்துமுறை என்னை நிந்தித்தீர்கள்; எனக்குத் தீங்கு செய்ய உங்களுக்கு வெட்கமில்லை. ⁴நான் மெய்யாகவே தவறிழைத்திருந்தாலும், என் தவறு என்னோடேதான் இருக்கிறது. ⁵நீங்கள் மெய்யாகவே எனக்கு மேலாக உங்களை உயர்த்தி, என் இகழ்ச்சியை எனக்கு விரோதமான வாதமாகப் பயன்படுத்துவீர்களானால், ⁶தேவனே எனக்கு அநியாயம் செய்து, தம்முடைய வலையை என்னைச் சுற்றிலும் இழுத்துப்போட்டார் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள். ⁷‘கொடுமை!’ என்று நான் கூப்பிடுகிறேன், ஆனால் எனக்குப் பதில் கிடைக்கவில்லை; உதவிக்காக நான் அலறுகிறேன், ஆனால் நியாயம் இல்லை. ^a a v7 ‘கொடுமை!’ என்று கூக்குரலிடுவது, தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநியாயத்திற்கு எதிராக நீதிகோரும் பழங்கால பொது வேண்டுகோளாகும் — அது உதவிக்கான ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஓர் அழைப்பு. ⁸நான் கடந்துபோகாதபடி அவர் என் வழியை அடைத்துவிட்டார்; என் பாதைகளின்மேல் இருளை வைத்தார். ⁹என் மகிமையை என்னைவிட்டு அகற்றி, என் தலையிலிருந்த கிரீடத்தை எடுத்துவிட்டார். ¹⁰எல்லாப் பக்கங்களிலும் அவர் என்னை இடித்துத் தள்ளுகிறார், நான் அழிந்துபோகிறேன்; ஒரு மரத்தைப்போல என் நம்பிக்கையை வேரோடே பிடுங்கிவிட்டார். ¹¹அவர் தமது கோபத்தை எனக்கு விரோதமாக மூட்டி, என்னைத் தம்முடைய பகைஞனாக எண்ணுகிறார். ¹²அவருடைய படைகள் ஏகமாய் முன்னேறி வருகின்றன; எனக்கு விரோதமாய் முற்றுகைமேடை கட்டி, என் கூடாரத்தைச் சுற்றிலும் பாளயமிறங்குகின்றன. ¹³என் சகோதரரை என்னைவிட்டுத் தூரமாக்கினார்; என்னை அறிந்திருந்தவர்கள் என்னைவிட்டு முற்றிலும் அந்நியராய்ப் போனார்கள். ¹⁴என் உறவினர் என்னைக் கைவிட்டார்கள்; என் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்னை மறந்துவிட்டார்கள். ¹⁵என் வீட்டின் விருந்தினரும் என் வேலைக்காரிகளும் என்னை அந்நியனாக எண்ணுகிறார்கள்; அவர்கள் பார்வையில் நான் ஒரு அயலானாய்ப் போனேன். ¹⁶என் வேலைக்காரனை அழைக்கிறேன், அவன் பதில் சொல்வதில்லை; என் வாயினாலேயே நான் அவனை மன்றாட வேண்டியிருக்கிறது. ¹⁷என் சுவாசம் என் மனைவிக்கு அருவருப்பாயிருக்கிறது; என் சொந்த சகோதரருக்கு நான் அசூயையாய் இருக்கிறேன். ¹⁸சிறு பிள்ளைகளுங்கூட என்னை இகழ்கிறார்கள்; நான் எழுந்திருக்கும்போது எனக்கு விரோதமாய்ப் பேசுகிறார்கள். ¹⁹என் நெருங்கிய நண்பர்கள் யாவரும் என்னை அருவருக்கிறார்கள்; நான் நேசித்தவர்கள் எனக்கு விரோதமாய்த் திரும்பினார்கள். ²⁰என் எலும்புகள் என் தோலோடும் என் மாம்சத்தோடும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன; என் பல்லின் ஈறு மாத்திரம் தப்பி நான் தப்பினேன். ²¹என்மேல் இரங்குங்கள், என்மேல் இரங்குங்கள், என் நண்பர்களே, ஏனெனில் தேவனுடைய கை என்னை அடித்திருக்கிறது! ²²தேவனைப்போல நீங்கள் ஏன் என்னைத் துன்பப்படுத்துகிறீர்கள்? என் மாம்சத்தினால் ஏன் திருப்தியடையாதிருக்கிறீர்கள்? ²³என் வார்த்தைகள் எழுதப்பட்டால் நலமாயிருக்குமே! அவைகள் ஒரு புத்தகச்சுருளில் பொறிக்கப்பட்டால் நலமாயிருக்குமே, ²⁴இரும்பு எழுத்தாணியினாலும் ஈயத்தினாலும் அவைகள் என்றென்றைக்கும் கன்மலையில் செதுக்கப்பட்டால் நலமாயிருக்குமே! ²⁵என் மீட்பர் உயிரோடிருக்கிறார் என்று நான் அறிந்திருக்கிறேன், முடிவில் அவர் புழுதியின்மேல் நிற்பார். ^b b v25 அத்தியாயத்திற்கு அத்தியாயம் துன்பத்தின் ஊடாக யோபு தேவனைப் பற்றி தூரமான தொனியில் பேசி வந்தான் — ஆனால் இங்கே ஒரு உறவுசார் நாமம் வெளிப்படுகிறது: ‘என் மீட்பர்’, என்னைத் தமக்குச் சொந்தமாக உரிமைபாராட்டுகிறவர். இந்த வசனத்தை, எங்கள் பிதா இயேசுவில் நிறைவேற்றுகிற ஆரம்ப நம்பிக்கையாகக் கிறிஸ்தவ மரபு நெடுங்காலமாய்க் கேட்டு வந்திருக்கிறது; அவர் தமது பிள்ளைகளை நீதிமான்களாக நிலைநிறுத்த கடைசி நாளில் நிற்பார். ²⁶என் தோல் அழிக்கப்பட்ட பின்பும், என் மாம்சத்தில் நான் தேவனைக் காண்பேன், ²⁷அவரையே நான் காண்பேன், என் சொந்தக் கண்களே அவரை நோக்கிப்பார்க்கும், வேறொருவரல்ல. என் உள்ளம் எனக்குள் தளர்ந்துபோகிறது! ²⁸‘யோபை நாம் எப்படித் துன்பப்படுத்துவோம்!’ என்றும், ‘காரியத்தின் வேர் அவனிடத்தில் காணப்படுகிறது’ என்றும் நீங்கள் சொல்வீர்களானால், ²⁹பட்டயத்திற்கு பயந்துகொள்ளுங்கள்; ஏனெனில் கோபம் பட்டயத்தின் தண்டனையைக் கொண்டுவரும், நியாயத்தீர்ப்பு உண்டென்று நீங்கள் அறியும்படிக்கே."