ଆୟୁବ 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹ସେତେବେଳେ ଆୟୁବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ²“ତୁମ୍ଭେମାନେ କେତେ କାଳ ମୋହର ପ୍ରାଣକୁ କ୍ଲେଶ ଦେବ ଓ ବାକ୍ୟ ଦ୍ଵାରା ମୋତେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିବ? ³ଏହି ଦଶ ଥର ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୋତେ ତିରସ୍କାର କରିଅଛ; ମୋʼ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କରିବାକୁ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଉ ନାହଁ। ⁴ଆଉ ଯଦ୍ୟପି ମୁଁ ପ୍ରକୃତରେ ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଅଛି, ତେବେ ମୋହର ଭ୍ରାନ୍ତି ମୋʼ ସହିତ ରହେ। ⁵ଯଦି ତୁମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆପଣାମାନଙ୍କୁ ବଡ଼ କର ଓ ମୋହର ଅପମାନକୁ ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁକ୍ତି ସ୍ଵରୂପ ବ୍ୟବହାର କର, ⁶ତେବେ ଜାଣ ଯେ, ଈଶ୍ଵର ମୋʼ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କରିଅଛନ୍ତି ଓ ଆପଣା ଜାଲରେ ମୋତେ ଘେରିଅଛନ୍ତି। ⁷ମୁଁ ‘ଅତ୍ୟାଚାର!’ ବୋଲି ଡାକ ପକାଏ, ମାତ୍ର ମୋତେ ଉତ୍ତର ମିଳେ ନାହିଁ; ମୁଁ ସାହାଯ୍ୟ ନିମନ୍ତେ ଡାକେ, କିନ୍ତୁ ନ୍ୟାୟବିଚାର ନାହିଁ। ^a a v7 'ଅତ୍ୟାଚାର!' ବୋଲି ଡାକ ପକାଇବା ଥିଲା ନ୍ୟାୟ ନିମନ୍ତେ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ସାର୍ବଜନୀନ ଆବେଦନ — ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି କରାଯାଇଥିବା ଅନ୍ୟାୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ ନିମନ୍ତେ ଏକ ସ୍ଵୀକୃତ ଆହ୍ଵାନ। ⁸ସେ ମୋହର ପଥ ଏପରି ପ୍ରାଚୀରରେ ବନ୍ଦ କରିଅଛନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ଗମନ କରିପାରେ ନାହିଁ, ଆଉ ସେ ମୋହର ମାର୍ଗମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅନ୍ଧକାର ସ୍ଥାପନ କରିଅଛନ୍ତି। ⁹ସେ ମୋʼଠାରୁ ମୋହର ମହିମା ଛଡ଼ାଇ ନେଇଅଛନ୍ତି ଓ ମୋʼ ମସ୍ତକରୁ ମୁକୁଟ କାଢ଼ି ନେଇଅଛନ୍ତି। ¹⁰ସେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରୁ ମୋତେ ଭାଙ୍ଗି ପକାନ୍ତି, ତହିଁରେ ମୁଁ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଏ; ସେ ବୃକ୍ଷ ପରି ମୋହର ଭରସାକୁ ଉତ୍ପାଟିତ କରିଅଛନ୍ତି। ¹¹ସେ ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆପଣା କ୍ରୋଧ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ କରିଅଛନ୍ତି ଓ ମୋତେ ଆପଣା ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ଗଣନ୍ତି। ¹²ତାହାଙ୍କ ସୈନ୍ୟଦଳ ଏକତ୍ର ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ଅବରୋଧ-ବନ୍ଧ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି ଓ ମୋହର ତମ୍ବୁ ଚାରିଆଡ଼େ ଛାଉଣି ପକାନ୍ତି। ¹³ସେ ମୋହର ଭ୍ରାତୃଗଣଙ୍କୁ ମୋʼଠାରୁ ଦୂର କରିଅଛନ୍ତି, ଆଉ ମୋହର ପରିଚିତ ଲୋକମାନେ ମୋʼଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଅଛନ୍ତି। ¹⁴ମୋହର ଜ୍ଞାତିମାନେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିଅଛନ୍ତି, ଆଉ ମୋହର ଘନିଷ୍ଠ ମିତ୍ରଗଣ ମୋତେ ପାସୋରି ଦେଇଅଛନ୍ତି। ¹⁵ମୋʼ ଗୃହର ଅତିଥିଗଣ ଓ ମୋହର ଦାସୀମାନେ ମୋତେ ଅଜଣା ଲୋକ ବୋଲି ଗଣନ୍ତି; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିଦେଶୀ ହୋଇଅଛି। ¹⁶ମୁଁ ଆପଣା ଦାସକୁ ଡାକେ, ମାତ୍ର ସେ ଉତ୍ତର ଦିଏ ନାହିଁ; ମୋତେ ନିଜେ ତାହାକୁ ବିନତି କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ¹⁷ମୋହର ନିଶ୍ଵାସ ମୋʼ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପ୍ରତି ଘୃଣ୍ୟ ହୋଇଅଛି, ଆଉ ମୁଁ ଆପଣା ଭ୍ରାତୃଗଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଘୃଣାର ପାତ୍ର ହୋଇଅଛି। ¹⁸ଏପରିକି ସାନ ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ତୁଚ୍ଛ କରନ୍ତି; ମୁଁ ଉଠିଲେ, ସେମାନେ ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ କଥା କହନ୍ତି। ¹⁹ମୋହର ସମସ୍ତ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ମିତ୍ର ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ଆଉ ମୁଁ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କଲି, ସେମାନେ ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଫେରିଅଛନ୍ତି। ²⁰ମୋହର ଅସ୍ଥିସବୁ ମୋʼ ଚର୍ମ ଓ ମାଂସରେ ଲାଗି ରହିଅଛି, ଆଉ ମୁଁ ଆପଣା ଦନ୍ତର ଚର୍ମ ଦ୍ଵାରା ରକ୍ଷା ପାଇଅଛି। ²¹ହେ ମୋହର ମିତ୍ରଗଣ, ମୋତେ ଦୟା କର, ମୋତେ ଦୟା କର, କାରଣ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ହସ୍ତ ମୋତେ ଆଘାତ କରିଅଛି! ²²ତୁମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପରି ମୋʼ ପଛେ ପଛେ ଗୋଡ଼ାଅ, ଆଉ ମୋʼ ମାଂସରେ କେବେ ତୃପ୍ତ ହୁଅ ନାହିଁ? ²³ଆଃ, ମୋହର ବାକ୍ୟସବୁ ଯଦି ଲିଖିତ ହୁଅନ୍ତା! ଆଃ, ସେସବୁ ଯଦି ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକରେ ଅଙ୍କିତ ହୁଅନ୍ତା, ²⁴ଲୌହ ଲେଖନୀ ଓ ସୀସା ଦ୍ଵାରା ସେସବୁ ଯଦି ଚିରକାଳ ନିମନ୍ତେ ଶୈଳରେ ଖୋଦିତ ହୁଅନ୍ତା! ²⁵କାରଣ ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ, ମୋହର ମୁକ୍ତିଦାତା ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି, ଆଉ ସେ ଅନ୍ତିମ କାଳରେ ଧୂଳି ଉପରେ ଠିଆ ହେବେ। ^b b v25 ଦୁଃଖଭୋଗର ଅଧ୍ୟାୟ ପରେ ଅଧ୍ୟାୟ ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଆୟୁବ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ ଭାବରେ କଥା କହିଅଛନ୍ତି — କିନ୍ତୁ ଏହିଠାରେ ଏକ ସମ୍ବନ୍ଧମୂଳକ ନାମ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ: 'ମୋହର ମୁକ୍ତିଦାତା', ଯେ ତାହାଙ୍କୁ ଆପଣାର ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି। ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ପରମ୍ପରା ବହୁ କାଳରୁ ଏହି ପଦକୁ ସେହି ଆଦ୍ୟ ଭରସା ବୋଲି ଶୁଣିଅଛି, ଯାହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯୀଶୁଙ୍କଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ଯେ ଆପଣା ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପ୍ରମାଣ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଅନ୍ତିମ ଦିନରେ ଠିଆ ହେବେ। ²⁶ଆଉ ମୋହର ଚର୍ମ ବିନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଆପଣା ମାଂସରେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବି, ²⁷ଯାହାଙ୍କୁ ମୁଁ ନିଜେ ଦର୍ଶନ କରିବି, ଆଉ ମୋହର ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ତାହାଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିବ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ। ମୋହର ଅନ୍ତରରେ ମୋହର ହୃଦୟ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଉଅଛି! ²⁸ଯଦି ତୁମ୍ଭେମାନେ କୁହ, ‘ଆମ୍ଭେମାନେ କିପରି ଆୟୁବକୁ ତାଡ଼ନା କରିବା!’ ଆଉ, ‘ଏହି କଥାର ମୂଳ ତାହାଠାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ,’ ²⁹ତେବେ ଖଡ୍ଗକୁ ଭୟ କର, କାରଣ କ୍ରୋଧ ଖଡ୍ଗର ଦଣ୍ଡ ଆଣେ, ଯେପରି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜାଣିପାର ଯେ, ବିଚାର ଅଛି।”