યોબ 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹પછી અયૂબે જવાબ આપ્યો: ²“ક્યાં સુધી તમે મારા જીવને સતાવશો અને શબ્દોથી મને કચડી નાખશો? ³આ દસ વાર તમે મારું અપમાન કર્યું છે; મને અન્યાય કરતાં તમને શરમ આવતી નથી. ⁴અને જો ખરેખર મેં ભૂલ કરી હોય, તોપણ મારી ભૂલ મારી સાથે જ રહે છે. ⁵જો ખરે જ તમે મારાથી પોતાને મોટા ગણો અને મારી અપકીર્તિને મારી વિરુદ્ધ દલીલ તરીકે વાપરો, ⁶તો જાણી લો કે ઈશ્વરે મને અન્યાય કર્યો છે અને તેમણે પોતાની જાળ મારી આસપાસ બંધ કરી છે. ⁷હું પોકારું છું, ‘જુલમ!’ પણ મને જવાબ મળતો નથી; હું મદદ માટે બૂમ પાડું છું, પણ ન્યાય મળતો નથી. ^a a v7 ‘જુલમ!’ એવી બૂમ પાડવી એ પ્રાચીન સમયમાં ન્યાય માટેની જાહેર અરજ હતી — તમારી વિરુદ્ધ થયેલા અન્યાય સામે મદદ માટેની માન્ય પોકાર. ⁸તેમણે મારા માર્ગને દીવાલથી બંધ કરી દીધો છે, જેથી હું પસાર થઈ શકું નહિ, અને તેમણે મારા રસ્તાઓ પર અંધકાર મૂક્યો છે. ⁹તેમણે મારો મહિમા મારી પાસેથી છીનવી લીધો છે અને મારા માથા પરથી મુગટ લઈ લીધો છે. ¹⁰ચારે બાજુથી તેમણે મને તોડી પાડ્યો છે, અને હું ખલાસ થઈ ગયો છું; તેમણે ઝાડની જેમ મારી આશાને ઉખેડી નાખી છે. ¹¹તેમણે મારી વિરુદ્ધ પોતાનો કોપ સળગાવ્યો છે અને મને પોતાના શત્રુ તરીકે ગણે છે. ¹²તેમનું સૈન્ય એકસાથે આગળ વધે છે; તેઓ મારી વિરુદ્ધ ઘેરો ઘાલવા ઢાળ બાંધે છે અને મારા તંબુની આસપાસ છાવણી નાખે છે. ¹³તેમણે મારા ભાઈઓને મારાથી દૂર કરી દીધા છે, અને જેઓ મને ઓળખતા હતા તેઓ મારાથી સાવ અજાણ્યા થઈ ગયા છે. ¹⁴મારા સગાંવહાલાંએ મને તજી દીધો છે, અને મારા નિકટના મિત્રો મને ભૂલી ગયા છે. ¹⁵મારા ઘરના મહેમાનો અને મારી દાસીઓ મને અજાણ્યો ગણે છે; તેઓની નજરમાં હું પરદેશી થઈ ગયો છું. ¹⁶હું મારા ચાકરને બોલાવું છું, પણ તે કંઈ જવાબ આપતો નથી; મારે જાતે તેની આગળ કાલાવાલા કરવા પડે છે. ¹⁷મારો શ્વાસ મારી પત્નીને અકારો લાગે છે, અને મારા પોતાના ભાઈઓને હું ધિક્કારપાત્ર લાગું છું. ¹⁸નાનાં બાળકો સુધ્ધાં મને તુચ્છ ગણે છે; જ્યારે હું ઊઠું છું, ત્યારે તેઓ મારી વિરુદ્ધ બોલે છે. ¹⁹મારા સૌ ઘનિષ્ઠ મિત્રો મને કંટાળે છે, અને જેઓને હું ચાહતો હતો તેઓ મારી વિરુદ્ધ થઈ ગયા છે. ²⁰મારાં હાડકાં મારી ચામડી અને મારા માંસને વળગી રહ્યાં છે, અને હું માંડ માંડ બચી ગયો છું. ²¹મારા મિત્રો, મારા પર દયા કરો, મારા પર દયા કરો, કેમ કે ઈશ્વરના હાથે મને માર્યો છે! ²²ઈશ્વરની જેમ તમે શા માટે મારી પાછળ પડ્યા છો, અને મારા માંસથી કદી ધરાતા નથી? ²³મારા શબ્દો લખી રાખવામાં આવ્યા હોત તો કેવું સારું! તે કોઈ ઓળિયામાં કોતરવામાં આવ્યા હોત તો કેવું સારું, ²⁴કે લોઢાની કલમ અને સીસાથી તે ખડકમાં સદાને માટે કોતરવામાં આવ્યા હોત! ²⁵કેમ કે હું જાણું છું કે મારા ઉદ્ધારક જીવે છે, અને અંતે તે ધૂળ પર ઊભા રહેશે. ^b b v25 દુ:ખના પ્રકરણ પર પ્રકરણ સુધી અયૂબે ઈશ્વર વિશે દૂરના સ્વરમાં વાત કરી છે — પણ અહીં એક સંબંધવાચક નામ ફૂટી નીકળે છે: ‘મારા ઉદ્ધારક,’ જે તેને પોતાનો ગણીને હક ધરાવે છે. ખ્રિસ્તી પરંપરાએ આ કલમને લાંબા સમયથી એ પ્રારંભિક આશા તરીકે સાંભળી છે, જે આપણા પિતા ઈસુમાં પૂર્ણ કરે છે, જેઓ પોતાનાં બાળકોને નિર્દોષ ઠરાવવા છેલ્લા દિવસે ઊભા રહેશે. ²⁶અને મારી ચામડી નષ્ટ થયા પછી પણ, મારા દેહમાં હું ઈશ્વરને જોઈશ, ²⁷જેમને હું પોતે જોઈશ, અને મારી પોતાની આંખો તેમને નિહાળશે, બીજા કોઈને નહિ. મારું હૃદય મારી અંદર ઝૂરે છે! ²⁸જો તમે કહો, ‘આપણે અયૂબની પાછળ કેવી રીતે પડીશું!’ અને, ‘આ વાતનું મૂળ તો તેનામાં જ છે,’ ²⁹તો તલવારથી બીહો, કેમ કે કોપ તલવારની શિક્ષા લાવે છે, જેથી તમે જાણો કે ન્યાયચુકાદો છે.”