Eyüp 19

19 ¹O zaman Eyüp şöyle yanıt verdi: ²«Daha ne zamana dek canımı üzecek, sözlerle beni ezeceksiniz? ³On kezdir bana hakaret ediyorsunuz; bana haksızlık etmekten utanmıyorsunuz. ⁴Gerçekten yanılmışsam bile, yanılgım kendime kalır. ⁵Gerçekten bana karşı büyükleniyor, uğradığım utancı bana karşı kanıt olarak kullanıyorsanız, ⁶bilin ki, bana haksızlık eden Tanrı'dır; ağını çevreme O gerdi. ⁷«Zorbalık!» diye haykırıyorum, ama yanıt yok; yardım için sesleniyorum, ama adalet yok. ^a a v7 «Zorbalık!» diye haykırmak, adalet için eski çağlara özgü açık bir çağrıydı — kişiye yapılan bir haksızlığa karşı bilinen bir yardım çığlığı. ⁸Yolumu, geçemeyeceğim biçimde duvarla kapadı, yollarımı karanlığa boğdu. ⁹Yüceliğimi üzerimden soyup aldı, başımdan tacı çıkardı. ¹⁰Her yandan beni yıkıyor, tükendim; umudumu bir ağaç gibi kökünden söktü. ¹¹Öfkesini bana karşı alevlendirdi, beni düşmanı sayıyor. ¹²Orduları birlikte ilerliyor; bana karşı kuşatma rampası yükseltiyor, çadırımın çevresine ordugah kuruyorlar. ¹³Kardeşlerimi benden uzaklaştırdı, beni tanıyanlar bana tümüyle yabancılaştı. ¹⁴Akrabalarım beni yüzüstü bıraktı, yakın dostlarım beni unuttu. ¹⁵Evimdeki konuklar ve hizmetçi kızlarım beni bir yabancı sayıyor; gözlerinde bir el oldum. ¹⁶Uşağımı çağırıyorum, ama yanıt vermiyor; ona kendi ağzımla yalvarmam gerekiyor. ¹⁷Soluğum karıma tiksinç geliyor, öz kardeşlerime iğrenç geliyorum. ¹⁸Küçük çocuklar bile beni küçümsüyor; kalktığımda bana karşı konuşuyorlar. ¹⁹En yakın dostlarımın hepsi benden nefret ediyor, sevdiklerim bana sırt çevirdi. ²⁰Kemiklerim derime, etime yapıştı, ancak dişlerimin derisiyle kurtulabildim. ²¹Acıyın bana, acıyın bana, ey dostlarım, çünkü Tanrı'nın eli bana vurdu! ²²Neden Tanrı gibi peşime düşüyor, etime doymuyorsunuz? ²³Keşke sözlerim yazılsaydı! Keşke bir tomara kaydedilseydi, ²⁴demir bir kalemle, kurşunla sonsuza dek kayaya kazınsaydı! ²⁵Çünkü biliyorum, Kurtarıcım yaşıyor, sonunda O toprağın üzerinde duracak. ^b b v25 Acı dolu bölüm ardına bölüm boyunca Eyüp, Tanrı'dan uzak bir dille söz etmişti — ama burada ilişkisel bir ad öne çıkıyor: 'Kurtarıcım', onu kendisine ait sayan biri. Hristiyan geleneği bu ayeti öteden beri, Babamız'ın İsa'da yerine getirdiği erken bir umut olarak duymuştur; İsa, çocuklarını aklamak için son günde ayağa kalkacaktır. ²⁶Derim yok edildikten sonra bile, ben yine de bedenimde Tanrı'yı göreceğim, ²⁷O'nu ben, evet ben göreceğim, gözlerim başkası değil, O'na bakacak. Yüreğim içimde eriyor! ²⁸«Eyüp'ün peşine nasıl da düşeceğiz!» ve «Sorunun kökü onda bulunuyor» diyorsanız, ²⁹kılıçtan korkun, çünkü öfke kılıç cezasını getirir; öyle ki bir yargı olduğunu bilesiniz.»