Ayub 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹Banjur Ayub mangsuli: ²“Nganti pira suwene anggonmu padha nyiksa nyawaku lan ngremuk aku kanthi tetembungan? ³Ping sepuluh iki kowe padha ngremehake aku; kowe padha ora isin anggone nganiaya aku. ⁴Lan sanadyan aku pancen wis kaluputan, kaluputanku iku tetep ana ing aku dhewe. ⁵Manawa kowe pancen padha ngunggulake awakmu dhewe ngungkuli aku, lan nggunakake kawiranganku minangka pangukuh kanggo nglawan aku, ⁶ngandela yen Gusti Allah wis tumindak ora adil marang aku lan wis masang jaringe ing saubengku. ⁷Aku mbengok, ‘Panganiaya!’ nanging ora ana kang mangsuli; aku njaluk tulung, nanging ora ana kaadilan. ^a a v7 Mbengok ‘Panganiaya!’ iku ing jaman kuna minangka panyuwun kaadilan ing ngarepe wong akeh — sawijining pambengok njaluk tulung kang wis diakoni marang panganiaya kang ditampa. ⁸Panjenengane wis mbendung dalanku nganggo tembok satemah aku ora bisa ngliwati, lan wis masang pepeteng ing dalan-dalanku. ⁹Panjenengane wis nglukar kamulyanku saka ing aku lan wis mundhut makutha saka ing sirahku. ¹⁰Panjenengane ngrubuhake aku saka ing sakehing sisih, satemah aku sirna; Panjenengane wis mbedhol pangarep-arepku kaya mbedhol wit. ¹¹Panjenengane wis ngurubake bebendune marang aku lan nganggep aku minangka satrune. ¹²Prajurite padha maju bebarengan; padha mbangun undhak-undhakan pangepungan kanggo nglawan aku lan padha makemah ngubengi kemahku. ¹³Panjenengane wis ngedohake para sadulurku saka aku, lan para kang padha tepung karo aku wis babar pisan nyingkur aku. ¹⁴Para sanak kadangku wis padha ninggal aku, lan para mitraku kang raket wis padha lali marang aku. ¹⁵Para tamu ing omahku lan para batur wadonku nganggep aku minangka wong manca; aku wis dadi wong njaba ing mripate. ¹⁶Aku nyeluk baturku, nanging dheweke ora mangsuli; aku kudu dhewe sing memelas marang dheweke. ¹⁷Ambeganku njijiki tumrap bojoku, lan aku dadi gegilani tumrap para sadulurku dhewe. ¹⁸Dalah bocah-bocah cilik padha ngremehake aku; samangsa aku ngadeg, padha ngala-ala aku. ¹⁹Kabeh mitraku kang raket padha gila marang aku, lan para kang daktresnani wis padha malik nglawan aku. ²⁰Balungku rumaket ing kulit lan dagingku, lan aku mung bisa oncat kanthi kulit untuku. ²¹Welasana aku, welasana aku, he para mitraku, awit astane Gusti Allah wis nggebag aku! ²²Yagene kowe padha mburu aku kaya Gusti Allah, lan ora tau marem mangan dagingku? ²³Saiba becike saupama tembung-tembungku padha ditulis! Saupama padha kaukir ing kitab gulungan, ²⁴supaya kalawan pena wesi lan timah padha kaukir ing watu karang kanggo ing salawas-lawase! ²⁵Awit aku ngerti yen Panebusku gesang, lan ing wekasane Panjenengane bakal jumeneng ing sadhuwure lebu. ^b b v25 Ing bab-bab kasangsaran kang tanpa kendhat, Ayub anggone ngrembug bab Gusti Allah nganggo tembung kang adoh — nanging ing kene ana asma kang raket kang tetembus metu: ‘Panebusku,’ yaiku Panjenengane kang ngakoni Ayub minangka kagungane dhewe. Wiwit lawas tradhisi Kristen ngrungokake ayat iki minangka pangarep-arep wiwitan kang digenepi dening Rama kita sarana Gusti Yesus, kang bakal jumeneng ing dina wekasan kanggo mbenerake para putrane. ²⁶Lan sawise kulitku kasirnakake, ewadene ing dagingku aku bakal ndeleng Gusti Allah, ²⁷yaiku Panjenengane kang bakal dakdeleng dhewe, lan mripatku dhewe bakal mandeng Panjenengane, dudu wong liya. Atiku lesu ing sajroning batinku! ²⁸Manawa kowe padha kandha, ‘Kaya ngapa anggon kita bakal mburu Ayub!’ lan, ‘Oyoding prakara iku tinemu ing dheweke,’ ²⁹padha wedia marang pedhang, awit bebendu iku nekakake paukumaning pedhang, supaya kowe padha ngerti yen ana pangadilan.”