Zofar Mangsuli Maneh

Zofar mangsuli saka gela-gelane dhewe kanthi gambaran kamenangane wong duraka sing mung sedhela: dheweke nguntal kasugihan banjur mutahake, nyimpen piala ing ngisor ilate nganti dadi wisa ula sendhok. Dheweke ngarani iki pandum sing ditetepake Allah, lan ora menehi apa-apa liyane.

Pasal 20.

Banjur Zofar, wong Naamah, mangsuli: “Mulane pikiranku kang kuwatir meksa aku mangsuli, awit saka gegolaking atiku. Aku krungu panyendhu kang ngremehake aku, lan saka pangretenku ana roh kang ngatag aku supaya mangsuli. Mesthi kowe ngerti kepriye kaanane wiwit jaman kuna, wiwit manungsa didokoke ing bumi: kamenangane wong duraka iku mung sedhela, lan kabungahane wong kang nyingkur Gusti Allah mung sawetara wektu. Sanadyan gumunggunge nganti tekan langit lan sirahe ndemek mega, ewadene bakal sirna ing salawase, kaya tinjane dhewe; wong-wong kang wis padha weruh dheweke bakal takon, ‘Ana ngendi dheweke?’ Bakal mabur lunga kaya impen, ora bakal ketemu maneh, katundhung kaya wahyu ing wayah bengi. Mripat kang wis weruh dheweke ora bakal weruh maneh; panggonane ora bakal nyawang dheweke maneh. Anak-anake bakal padha ngemis marang wong miskin; tangane dhewe kudu mbalekake bandhane. Kakuwatan nom-noman kang ngebaki balunge bakal turu bareng karo dheweke ing jroning lebu. Sanadyan piala iku legi ana ing cangkeme lan didhelikake ana ing sangisoring ilate, sanadyan dheweke ewuh nguculake lan isih nyimpen ana ing cangkeme, ewadene pangane malih kecut ana ing wetenge; dadi wisa ula kobra ana ing jerone. Dheweke nguntal kasugihan nanging banjur diutahake maneh; Gusti Allah meksa iku metu saka wetenge. Dheweke ngisep wisa ula kobra; siyunge ula bedhudhak mateni dheweke. Dheweke ora bakal nyawang kali-kali, bengawan kang mili madu lan dadih. Dheweke kudu mbalekake wohing kangelane tanpa nguntal; ora bakal ngrasakake bathi saka dagangane. Awit dheweke wis nindhes lan negakake wong miskin; ngrebut omah kang dudu gaweyane dhewe. Amarga atine ora tau ngrasakake tentrem, dheweke ora bakal bisa oncat nggawa barang kang dikarepake. Ora ana kang keri kanggo dipangan; mulane kamakmurane ora bakal lestari. Nalika lagi kebak kaluberan, karubedan bakal nempuh dheweke; aboting kasangsaran bakal tumiba marang dheweke. Nalika wis ngebaki wetenge, Gusti Allah bakal nibakake bebenduning dukane marang dheweke lan nggrujugake iku marang dheweke minangka pangane. Sanadyan mlayu nyingkiri gegaman wesi, panah prunggu bakal nratas dheweke. Dheweke mbedhol panah mau, lan metu saka awake; pucuk kang gumebyar metu saka amprune. Pagiris nempuh dheweke. Pepeteng kang lelimengan ngenteni raja-branane; geni kang ora disumed ing wong bakal mangan dheweke lan nguntal apa kang keri ana ing tarube. Langit bakal mbukak kaluputane, lan bumi bakal tumangkar nglawan dheweke. Sakabehing bandhaning omahe bakal diusungi, kentir ing dinaning bebendune Gusti Allah. Iki panduman tumrap wong duraka saka Gusti Allah, warisan kang katetepake kanggo dheweke dening Gusti Allah.”