چاپ شوی
کتاب

ضوفر بيا جواب ورکوى

صوفر له خپلې بې‌قرارۍ ځواب ورکوي او د بدکار سړي د لنډې بریا انځور وړاندې کوي: شتمني تېروي او بیا یې کانګې کوي، بدي تر ژبې لاندې ساتي تر هغه چې د کوبرا په زهرو بدله شي. هغه دې ته هغه برخه وايي چې خدای یې ټاکي، او بل څه نه وړاندې کوي.

څپرکی 20.

بيا ضوفر نعماتى جواب ورکړو چې، ”د همدې دپاره زما پرېشانه خيالونه ما مجبوروى چې جواب ورکړم، ځکه چې زما په زړۀ کښې ګډوډى ده. زۀ داسې ملامتى اورم چې ما بې عزته کوى، او زما د سمجه نه يو روح ما جواب ورکولو ته هڅوى. تۀ خو پوهېږې چې د پخوا زمانې نه دا څنګه وُو، کله راهيسې چې انسان په زمکه کښېښودے شو: د بدکارانو فتح لنډه ده، او د بې‌دينه بنيادم خوشحالى يوازې يوه لمحه پايى. اګر کۀ د هغۀ غرور آسمان ته ورسيږى او سر يې ورېځو ته ورسيږى، هغه به د خپل غولو په شان د تل دپاره هلاک شى؛ هغه کسان چې هغه يې ليدلے وو، تپوس به کوى چې، ’هغه چرته دے؟‘ هغه به د خوب په شان الوزى، بيا به هيچرته ونۀ مومے شى، د شپې د رويا په شان به وشړلے شى. هغه سترګه چې هغه يې ليدلے وو، بيا به يې ونۀ وينى؛ د هغۀ ځائ به بيا هغۀ ته ونۀ ګورى. د هغۀ بچى به د غريبانو نه سوال کوى؛ د هغۀ خپل لاسونه به د هغۀ مال واپس کوى. د ځوانۍ هغه طاقت چې د هغۀ هډوکى ترې ډک وى، هغه به د هغۀ سره په خاورو کښې پرېوځى. اګر کۀ بدى د هغۀ په خولۀ کښې خوږه وى او هغه يې د خپلې ژبې لاندې پټه کړى، اګر کۀ هغه يې پرېښودل نۀ غواړى او په خپله خولۀ کښې يې ساتى، خو بيا هم د هغۀ خوراک د هغۀ په نس کښې تروش شى؛ د هغۀ په اندر کښې د مارانو زهر جوړيږى. هغه دولت تېروى خو بيا يې قے کوى؛ خُدائ پاک هغه د هغۀ د نس نه وباسى. هغه د مارانو زهر څښى؛ د کبرې ماؤ غاښونه هغه وژنى. هغه به هيچرې هغه ويالو ته ونۀ ګورى، هغه سيندونه چې د شاتو او مستو نه بهيږى. هغه بايد د خپلې محنت مېوه بغېر د تېرولو نه واپس کړى؛ هغه به د خپل تجارت د نفعې نه خوند وانۀ خلى. ځکه چې هغۀ غريبان ماتۀ کړل او پرېښودل؛ هغۀ داسې کور زبردستۍ ونيولو چې هغۀ نۀ وو جوړ کړے. ځکه چې د هغۀ نس هيڅ سلامتى ونۀ پېژندله، نو هغه به د هغه څيزونو سره چې لالچ يې پرې کولو، خلاص نۀ شى. هغۀ ته د خوړلو دپاره هيڅ پاتې نۀ شو؛ ځکه نو د هغۀ آبادى به دوام ونۀ کړى. د خپل فراوانى په پوره والى کښې به مصيبت پرې راشى؛ د تکليف ټول بوج به پرې راشى. کله چې هغه خپل نس ډک کړى، نو خُدائ پاک به خپل سوزېدونکے غضب پرې راخوشې کړى او د هغۀ د خوراک په توګه به پرې وورى. اګر کۀ هغه د اوسپنيز وسلې نه وتښتى، نو د زېړو تِير به ترې تېر شى. هغه هغه راباسى، او هغه د هغۀ د بدن نه راووځى؛ ځلېدونکے څوکه د هغۀ د زړو نه راووځى. وېرې پرې راپرېوځى. د هغۀ د خزانو دپاره بشپړه تيارۀ په کمين کښې ناسته ده؛ داسې اور چې هيچا نۀ وى بل کړے، هغه به وخورى او څۀ چې د هغۀ په خېمه کښې پاتې وى، هغه به تباه کړى. آسمان به د هغۀ ګناه ښکاره کړى، او زمکه به د هغۀ خلاف پاڅى. د هغۀ د کور ټول مال به يوړلے شى، د خُدائ پاک د غضب په ورځ به وبهولے شى. د بدکار سړى دا برخه د خُدائ پاک له طرفه ده، هغه ميراث چې د خُدائ پاک له خوا ورته مقرر شوے دے.“