சோப்பார் மறுபடியும் மறுமொழி சொல்லுதல்

சோப்பார் தன் சொந்தக் கலக்கத்திலிருந்து பதில் சொல்கிறான்; துன்மார்க்கனின் குறுகிய வெற்றியைச் சித்தரிக்கிறான்: அவன் செல்வத்தை விழுங்கி வாந்திபண்ணுகிறான், தீமையைத் தன் நாவின்கீழ் அடக்கிவைக்கிறான்; அது நாகப்பாம்பின் விஷமாக மாறுகிறது. இதைத் தேவன் நியமிக்கும் பங்கு என்கிறான்; வேறொன்றையும் அவன் கொடுப்பதில்லை.

அதிகாரம் 20.

அப்பொழுது நாகமாத்தியனாகிய சோப்பார் மறுமொழியாக: “என் உள்ளத்தின் கலக்கத்தினால், என் அமைதியற்ற எண்ணங்கள் எனக்கு மறுமொழி சொல்லும்படி என்னைத் தூண்டுகின்றன. என்னைக் கனவீனப்படுத்தும் கடிந்துகொள்ளுதலை நான் கேட்கிறேன், என் அறிவினின்று ஒரு ஆவி எனக்கு மறுமொழி சொல்லும்படித் தூண்டுகிறது. பூமியில் மனுஷன் வைக்கப்பட்ட நாள்முதல், பூர்வகாலமுதல் அது எப்படியிருந்தது என்பதை நீ நிச்சயமாய் அறிந்திருக்கிறாய்: துன்மார்க்கனுடைய வெற்றி குறுகியது, தேவபக்தியில்லாதவனுடைய சந்தோஷம் ஒரு நொடிப்பொழுதே நிலைக்கும். அவனுடைய பெருமை வானங்கள்வரைக்கும் எட்டி, அவன் தலை மேகங்களைத் தொட்டாலும், தன் சொந்த மலம்போல் அவன் என்றென்றைக்கும் அழிந்துபோவான்; அவனைக் கண்டவர்கள், ‘அவன் எங்கே?’ என்று கேட்பார்கள். அவன் ஒரு கனவைப்போல் பறந்துபோய், காணப்படாதிருப்பான்; இராக்காலத்துத் தரிசனம்போல் துரத்திவிடப்படுவான். அவனைக் கண்ட கண் அவனை இனிக் காணாது; அவன் இருந்த இடம் இனி அவனைப் பாராது. அவன் பிள்ளைகள் ஏழைகளிடத்தில் பிச்சை கேட்பார்கள்; அவன் சொந்தக் கைகளே அவன் ஐசுவரியத்தைத் திரும்பக் கொடுக்கவேண்டும். அவன் எலும்புகளை நிரப்பிய வாலிபபெலன் அவனோடேகூடத் தூளிலே படுத்துக்கொள்ளும். தீமை அவன் வாய்க்கு இனிதாயிருந்து, அதை அவன் தன் நாவின்கீழ் மறைத்துவைத்தாலும், அதை விட்டுவிட மனதில்லாமல், அதைத் தன் வாயில் வைத்துக்கொண்டிருந்தாலும், அவன் ஆகாரம் அவன் வயிற்றில் புளித்துப்போம்; அது அவனுக்குள்ளே விரியன் பாம்பின் விஷமாய்மாறும். அவன் ஐசுவரியத்தை விழுங்கினாலும் அதைக் கக்கிப்போடுவான்; தேவன் அதை அவன் வயிற்றிலிருந்து துரத்திவிடுவார். அவன் விரியன் பாம்புகளின் விஷத்தை உறிஞ்சுவான்; சர்ப்பத்தின் நாக்கு அவனைக் கொல்லும். தேனும் தயிரும் ஓடிவரும் ஆறுகளையும், நதிகளையும் அவன் ஒருபோதும் பார்க்கமாட்டான். தான் பிரயாசப்பட்டுச் சம்பாதித்ததை விழுங்காமல் திரும்பக் கொடுக்கவேண்டும்; தன் வர்த்தகத்தின் லாபத்தை அவன் அநுபவிக்கமாட்டான். ஏனெனில் அவன் ஏழைகளை ஒடுக்கிக் கைவிட்டான்; தான் கட்டாத வீட்டைப் பறித்துக்கொண்டான். அவன் வயிற்றுக்கு அமைதி இல்லாதிருந்தபடியால், தான் ஆசைப்பட்டவைகளோடே அவன் தப்பிப்போகமாட்டான். அவன் விழுங்குகிறதற்கு ஒன்றும் மீதியாயிருக்கவில்லை; ஆகையால் அவன் செல்வம் நிலைநிற்காது. அவன் நிறைவின் மிகுதியிலே, துன்பம் அவனைத் தொடர்ந்து பிடிக்கும்; உபத்திரவத்தின் முழுப்பாரமும் அவன்மேல் வரும். அவன் தன் வயிற்றை நிரப்பும்போது, தேவன் தமது கடுங்கோபத்தை அவன்மேல் அவிழ்த்துவிட்டு, அதை அவன் ஆகாரமாக அவன்மேல் வருஷிக்கப்பண்ணுவார். இரும்பு ஆயுதத்துக்கு அவன் தப்பியோடினாலும், வெண்கல அம்பு அவனை ஊடுருவிப் பாயும். அவன் அதை உருவி இழுக்கிறான், அது அவன் உடலிலிருந்து வெளிவருகிறது; மின்னும் அதன் முனை அவன் பித்தப்பையிலிருந்து வெளிப்படுகிறது. திகில்கள் அவன்மேல் விழுகின்றன. அவன் பொக்கிஷங்களுக்குக் காரிருள் பதிவிருக்கிறது; ஒருவரும் மூட்டாத அக்கினி அவனைப் பட்சித்து, அவன் கூடாரத்தில் மீதியாயிருக்கிறதையும் விழுங்கிப்போடும். வானங்கள் அவன் அக்கிரமத்தை வெளிப்படுத்தும், பூமி அவனுக்கு விரோதமாய் எழும்பும். அவன் வீட்டின் செல்வமெல்லாம் அள்ளிக்கொண்டுபோகப்படும், தேவனுடைய கோபாக்கினையின் நாளிலே அடித்துக்கொண்டுபோகப்படும். இதுவே துன்மார்க்கனுக்குத் தேவனால் வரும் பங்கு; தேவனால் அவனுக்கு நியமிக்கப்பட்ட சுதந்தரம் இதுவே.”