Ο Σοφάρ Απαντά Ξανά

Ο Σωφάρ απαντά μέσα από τη δική του ταραχή με ένα πορτρέτο του σύντομου θριάμβου του ασεβή: καταπίνει πλούτη και τα ξερνά, κρατά το κακό κάτω από τη γλώσσα του ώσπου να γίνει δηλητήριο κόμπρας. Αυτό το ονομάζει μερίδα που ορίζει ο Θεός, και δεν προσφέρει τίποτε άλλο.

Κεφάλαιο 20.

Τότε απάντησε ο Σοφάρ ο Νααμαθίτης: «Γι’ αυτό οι ταραγμένες σκέψεις μου με αναγκάζουν να απαντήσω, εξαιτίας της αναταραχής μέσα μου. Ακούω μια επίπληξη που με ντροπιάζει, και από τη σύνεσή μου ένα πνεύμα με παρακινεί να απαντήσω. Σίγουρα ξέρεις πώς ήταν από τα αρχαία χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος τοποθετήθηκε πάνω στη γη: ο θρίαμβος των κακών είναι σύντομος, και η χαρά των ασεβών κρατάει μόνο μια στιγμή. Αν και η υπερηφάνειά του φτάνει ως τους ουρανούς και το κεφάλι του αγγίζει τα σύννεφα, θα χαθεί για πάντα, σαν τα ίδια του τα περιττώματα· όσοι τον είχαν δει θα ρωτήσουν: “Πού είναι;” Θα πετάξει μακριά σαν όνειρο, και δε θα βρεθεί ποτέ, κυνηγημένος σαν όραμα της νύχτας. Το μάτι που τον είδε δε θα τον ξαναδεί· ο τόπος του δε θα τον αντικρίσει πια. Τα παιδιά του θα ζητιανεύουν από τους φτωχούς· τα ίδια του τα χέρια πρέπει να δώσουν πίσω τα πλούτη του. Η νεανική σφριγηλότητα που γεμίζει τα κόκαλά του θα ξαπλώσει μαζί του στο χώμα. Αν και το κακό είναι γλυκό στο στόμα του και το κρύβει κάτω από τη γλώσσα του, αν και δεν αντέχει να το αφήσει και το κρατάει στο στόμα του, όμως η τροφή του ξινίζει στο στομάχι του· γίνεται δηλητήριο κόμπρας μέσα του. Καταπίνει πλούτη, μα τα ξερνάει· ο Θεός τα βγάζει έξω από την κοιλιά του. Ρουφάει το δηλητήριο της κόμπρας· τα δόντια της οχιάς τον σκοτώνουν. Ποτέ δε θα δει τα ρυάκια, τα ποτάμια που κυλούν με μέλι και βούτυρο. Πρέπει να δώσει πίσω τον καρπό του κόπου του χωρίς να τον γευτεί· δε θα χαρεί το κέρδος από το εμπόριό του. Γιατί συνέτριψε και εγκατέλειψε τους φτωχούς· άρπαξε ένα σπίτι που δεν έχτισε. Επειδή τα σωθικά του δε γνώρισαν ειρήνη, δε θα ξεφύγει με όσα λαχταρούσε. Τίποτα δεν έμεινε για να το καταβροχθίσει· γι’ αυτό η ευημερία του δε θα διαρκέσει. Μέσα στην αφθονία του πλούτου του, η στενοχώρια θα τον προφτάσει· όλο το βάρος της δυστυχίας θα πέσει πάνω του. Όταν γεμίσει την κοιλιά του, ο Θεός θα εξαπολύσει τη φλογερή οργή του εναντίον του και θα τη βρέξει πάνω του σαν τροφή του. Αν και φεύγει από ένα σιδερένιο όπλο, ένα χάλκινο βέλος θα τον διαπεράσει. Το τραβάει έξω, και βγαίνει από το σώμα του· η αστραφτερή αιχμή βγαίνει από τη χολή του. Τρόμοι πέφτουν πάνω του. Πυκνό σκοτάδι παραμονεύει τους θησαυρούς του· μια φωτιά που κανείς δεν άναψε θα τον κατακάψει και θα καταβροχθίσει ό,τι έχει απομείνει στη σκηνή του. Οι ουρανοί θα αποκαλύψουν την ενοχή του, και η γη θα ξεσηκωθεί εναντίον του. Όλα τα πλούτη του σπιτιού του θα μεταφερθούν μακριά, σαρωμένα την ημέρα της οργής του Θεού. Αυτή είναι η μερίδα του κακού ανθρώπου από τον Θεό, η κληρονομιά που του όρισε ο Θεός».