Namaly Indray i Zofara

Zofara mamaly avy amin'ny tebiteby ao aminy amin'ny sarin'ny fandresen'ny ratsy fanahy fohy: mitelina harena izy ary mandoa azy indray, mitahiry ratsy eo ambanin'ny lelany mandra-pivadika ho nofon'ny menarana. Ataony hoe anjara voatendrin'Andriamanitra izany, ary tsy manome zavatra hafa izy.

Toko 20.

Dia namaly hoe i Zofara Naamatita: « Izany no manery ahy hamaly: ny eritreritro mikorontana, noho ny fisafotofotoana ato anatiko. Henoko ny anatra manala baraka ahy, ary ny fanahy avy amin’ny fahalalako no manosika ahy hamaly. Efa fantatrao tokoa ny nitranga hatramin’ny fahagola, hatramin’ny nametrahana ny olombelona teto ambonin’ny tany: fa fohy ny fandresen’ny ratsy fanahy, ary mizara fotoana fohy ihany ny fifalian’ny mpihatsaravelatsihy. Na dia mahatratra ny lanitra aza ny avonavony, ary mikasika ny rahona ny lohany, dia ho very mandrakizay izy tahaka ny fakany; hoy ireo efa nahita azy: “Aiza izy?” Hanidina tahaka ny nofy izy ka tsy ho hita intsony, ary horoahina tahaka ny fahitana amin’ny alina. Ny maso izay nahita azy dia tsy hahita azy intsony; ary ny toerany dia tsy hijery azy intsony. Ny zanany dia hifona amin’ny malahelo; ary ny tànany ihany no hamerina ny fananany. Ny hery tanora mameno ny taolany dia hiara-mandry aminy ao amin’ny vovoka. Na dia mamy ao am-bavany aza ny ratsy ary ahafenany eo ambanin’ny lelany, na dia tsy te hamela azy aza izy ary mitana azy ao am-bavany, dia mivadika ho tsiranoka ny sakafony ao an-kibony; ho etona mahafaty avy amin’ny menarana ao anatiny izany. Mitelina harena izy, nefa mandoa azy indray; Andriamanitra no mandroaka azy avy ao an-kibony. Mihinjitra ny etona mahafaty avy amin’ny menarana izy; ny nifin’ny menarana no mamono azy. Tsy hijery ny renirano izy, ny ony mitete tantely sy ronono dity. Hamerina ny vokatry ny fisasarany izy fa tsy hitelina azy; tsy hankafy ny tombom-barotra azony izy. Satria nampahory sy nandao ny malahelo izy; naka trano izay tsy nataony. Satria tsy nanana fiadanana ny kibony, dia tsy ho afa-mandositra miaraka amin’izay nirina izy. Tsy nisy sisa azony nohanina; koa tsy hharitra ny fanambinany. Eo amin’ny hamaroan’ny fananany dia ho tratry ny fahoriana izy; ho latsaka aminy ny ranjon’ny fahatsiarovan-tena rehetra. Rehefa feno ny kibony izy, dia hamoaka ny fahatezerany mirehitra aminy Andriamanitra ary hampilatsaka izany aminy ho sakafony. Na dia mandositra ny fiadiana vy aza izy, dia hanindrona azy ny zana-tsipìka varahina. Manintona izany izy, dia mivoaka avy amin’ny tenany; ny tampony mamirapiratra mivoaka avy amin’ny atiny. Ho latsaka aminy ny fahatahorana mahatsiravina. Maizina tanteraka no miandry ny harenany; afo tsy nisy nandrehitra no handevona azy sy hanary izay sisa ao amin’ny lainy. Ny lanitra no hampiharihary ny helony, ary ny tany hitsangana hanohitra azy. Ho entina ny harem-ban’ny tranony, ho entin’ny riaka amin’ny andro fahatezeran’Andriamanitra. Izany no anjaran’ny ratsy fanahy avy amin’Andriamanitra, ny lova voatendrin’Andriamanitra ho azy. »