ସୋଫର ପୁନର୍ବାର ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି

ସୋଫର ନିଜ ଅସ୍ଥିରତାରୁ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକର କ୍ଷଣିକ ବିଜୟର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କି: ସେ ଧନ ଗିଳେ ଓ ପୁଣି ବାନ୍ତି କରେ, ମନ୍ଦକୁ ଜିହ୍ୱା ତଳେ ରଖେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହା କାଳସର୍ପର ବିଷ ହୋଇଯାଏ। ସେ ଏହାକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିରୂପିତ ଅଂଶ ବୋଲି କହନ୍ତି, ଏବଂ ଆଉ କିଛି ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅଧ୍ୟାୟ 20।

ସେତେବେଳେ ନାମାଥୀୟ ସୋଫର ଉତ୍ତର ଦେଲା: “ଏହି କାରଣରୁ ମୋହର ଉଦ୍‍ବିଗ୍ନ ଚିନ୍ତା ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଅଛି, ମୋʼ ଅନ୍ତରର ଅସ୍ଥିରତା ହେତୁ। ମୋତେ ଅପମାନ କରୁଥିବା ଏକ ଅନୁଯୋଗ ମୁଁ ଶୁଣୁଅଛି, ଆଉ ମୋହର ବୁଦ୍ଧିରୁ ଏକ ଆତ୍ମା ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଉଅଛି। ପୁରାତନ କାଳଠାରୁ, ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହେବା ସମୟଠାରୁ ଏହା କିପରି ଅଛି, ତାହା ତୁମ୍ଭେ ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣ: ଦୁଷ୍ଟର ଜୟଜୟକାର କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ, ପୁଣି ଭକ୍ତିହୀନର ଆନନ୍ଦ କେବଳ ନିମିଷମାତ୍ର ରହେ। ଯଦ୍ୟପି ତାହାର ଗର୍ବ ଆକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଠେ ଓ ତାହାର ମସ୍ତକ ମେଘ ଛୁଏଁ, ତଥାପି ସେ ଆପଣା ବିଷ୍ଠା ପରି ଅନନ୍ତକାଳ ବିନଷ୍ଟ ହେବ; ଯେଉଁମାନେ ତାହାକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ପଚାରିବେ, ‘ସେ କାହିଁ?’ ସେ ସ୍ଵପ୍ନ ପରି ଉଡ଼ିଯିବ, ଆଉ କେବେ ଦେଖାଯିବ ନାହିଁ, ରାତ୍ରିର ଦର୍ଶନ ପରି ତଡ଼ିଦିଆଯିବ। ଯେଉଁ ଚକ୍ଷୁ ତାହାକୁ ଦେଖିଥିଲା, ତାହା ତାହାକୁ ଆଉ ଦେଖିବ ନାହିଁ; ତାହାର ସ୍ଥାନ ତାହାକୁ ଆଉ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିବ ନାହିଁ। ତାହାର ସନ୍ତାନଗଣ ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବେ; ତାହାର ନିଜ ହସ୍ତ ତାହାର ଧନସମ୍ପତ୍ତି ଫେରାଇ ଦେବ। ତାହାର ଅସ୍ଥିସମୂହରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୌବନର ବଳ ତାହା ସହିତ ଧୂଳିରେ ଶୟନ କରିବ। ଯଦ୍ୟପି ମନ୍ଦତା ତାହାର ମୁଖରେ ମିଷ୍ଟ ଲାଗେ ଓ ସେ ତାହା ଆପଣା ଜିହ୍ଵା ତଳେ ଲୁଚାଏ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ତାହା ଛାଡ଼ିବାକୁ ଅନିଚ୍ଛୁକ ଓ ଆପଣା ମୁଖରେ ତାହା ଧରି ରଖେ, ତଥାପି ତାହାର ଖାଦ୍ୟ ତାହାର ଉଦରରେ ଅମ୍ଳ ହୋଇଯାଏ; ତାହା ତାହା ଭିତରେ କାଳସର୍ପର ବିଷ ହୁଏ। ସେ ଧନସମ୍ପତ୍ତି ଗ୍ରାସ କରେ, ମାତ୍ର ତାହା ଉଦ୍‍ଗାର କରେ; ପରମେଶ୍ଵର ତାହା ତାହାର ଉଦରରୁ ବାହାର କରିଦିଅନ୍ତି। ସେ କାଳସର୍ପର ବିଷ ଚୋଷେ; କାଳସର୍ପର ଦନ୍ତ ତାହାକୁ ବଧ କରେ। ସେ ଜଳସ୍ରୋତସମୂହକୁ, ମଧୁ ଓ ଦଧିବହା ନଦୀସମୂହକୁ କେବେ ଦେଖିବ ନାହିଁ। ସେ ଆପଣା ପରିଶ୍ରମର ଫଳ ଗ୍ରାସ ନ କରି ତାହା ଫେରାଇ ଦେବ; ସେ ଆପଣା ବାଣିଜ୍ୟର ଲାଭ ଭୋଗ କରିବ ନାହିଁ। କାରଣ ସେ ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦଳିତ କରି ତ୍ୟାଗ କଲା; ସେ ନିଜେ ନ ଗଢ଼ିଥିବା ଏକ ଗୃହ ବଳପୂର୍ବକ ଅଧିକାର କଲା। ତାହାର ଉଦର ଯେହେତୁ କିଛି ଶାନ୍ତି ଜାଣିଲା ନାହିଁ, ଏଣୁ ସେ ଆପଣା ଲୋଭନୀୟ ବସ୍ତୁ ସହିତ ରକ୍ଷା ପାଇବ ନାହିଁ। ଗ୍ରାସ କରିବା ନିମନ୍ତେ ତାହା ପାଇଁ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ; ଏହେତୁ ତାହାର ସମୃଦ୍ଧି ସ୍ଥାୟୀ ହେବ ନାହିଁ। ଆପଣା ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ସମୟରେ ତାହା ଉପରେ ସଙ୍କଟ ଆସିବ; କ୍ଲେଶର ସମସ୍ତ ଭାର ତାହା ଉପରେ ପଡ଼ିବ। ସେ ଆପଣା ଉଦର ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ସମୟରେ ପରମେଶ୍ଵର ତାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆପଣା ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ିବେ ଓ ତାହା ଭୋଜନ ସ୍ୱରୂପେ ତାହା ଉପରେ ବର୍ଷାଇବେ। ଯଦ୍ୟପି ସେ ଲୌହ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ପଳାୟନ କରେ, ତଥାପି ପିତ୍ତଳ ଶର ତାହାକୁ ବିଦ୍ଧ କରିବ। ସେ ତାହା ଟାଣି ବାହାର କରେ, ଆଉ ତାହା ତାହାର ଶରୀରରୁ ବାହାରି ଆସେ; ଝଲସୁଥିବା ଅଗ୍ରଭାଗ ତାହାର ପିତ୍ତରୁ ବାହାରି ଆସେ। ତ୍ରାସସମୂହ ତାହା ଉପରେ ପଡ଼େ। ଘୋର ଅନ୍ଧକାର ତାହାର ଧନସମ୍ପତ୍ତି ନିମନ୍ତେ ଛକି ରହିଥାଏ; କାହାରି ଦ୍ଵାରା ଅପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନି ତାହାକୁ ଗ୍ରାସ କରିବ ଓ ତାହାର ତମ୍ବୁରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଯାହା କିଛି ଥାଏ, ତାହା ଗ୍ରାସ କରିବ। ଆକାଶମଣ୍ଡଳ ତାହାର ଅପରାଧ ପ୍ରକାଶ କରିବ ଓ ପୃଥିବୀ ତାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଠିବ। ତାହାର ଗୃହର ସମସ୍ତ ଧନସମ୍ପତ୍ତି ବହିନିଆଯିବ, ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଦିନରେ ଉଡ଼ାଇନିଆଯିବ। ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କଠାରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକର ଏହି ଅଂଶ, ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ତାହା ପାଇଁ ନିରୂପିତ ଅଧିକାର ଏହି।”