ଆୟୁବ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି: ଦୁଷ୍ଟମାନେ କାହିଁକି ସମୃଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି?

ଆୟୁବ ସେହି ପ୍ରମାଣ ଦେଇ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି ଯାହାକୁ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି: ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ନାଚନ୍ତି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆମ୍ଭଠାରୁ ଦୂର ହୁଅ ବୋଲି କହିବା ପରେ ସେମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ମରନ୍ତି। ପରିତୃପ୍ତ ଓ ତିକ୍ତ ଉଭୟେ ଧୂଳିରେ ଶୟନ କରନ୍ତି। ସେ କହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସାନ୍ତ୍ୱନା ମିଥ୍ୟା।

ଅଧ୍ୟାୟ 21।

ସେତେବେଳେ ଆୟୁବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋହର ବାକ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଶୁଣ, ପୁଣି ଏହା ହିଁ ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୋତେ ଦେଉଥିବା ସାନ୍ତ୍ୱନା ହେଉ। ମୁଁ କହୁଥିବା ସମୟରେ ମୋତେ ସହ୍ୟ କର, ଆଉ ମୁଁ କହିସାରିଲା ଉତ୍ତାରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ପରିହାସ କରିବାରେ ଲାଗିଥାଅ। ମୋʼ କଥା କହିଲେ, ମୋହର ଅଭିଯୋଗ କʼଣ କେବଳ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ? ତେବେ ମୁଁ କାହିଁକି ଅଧୀର ନ ହେବି? ମୋʼ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି କରି ବିସ୍ମୟାପନ୍ନ ହୁଅ, ପୁଣି ଆପଣା ମୁଖ ଉପରେ ହସ୍ତ ଦିଅ। ମୁଁ ଏହା ସ୍ମରଣ କଲେ ଭୀତ ହୁଏ, ଆଉ ମୋହର ଶରୀର କମ୍ପିତ ହୁଏ। ଦୁଷ୍ଟମାନେ କାହିଁକି ବଞ୍ଚିଥାଆନ୍ତି, ବୃଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ହଁ, ପରାକ୍ରମରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି? ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନଗଣ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆଗରେ ସୁସ୍ଥିର ଓ ନିରାପଦ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ବଂଶ ସେମାନଙ୍କ ଆଖି ଆଗରେ ଥାଏ। ସେମାନଙ୍କ ଗୃହ ନିରାପଦ ଓ ଭୟରହିତ, ପୁଣି ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼େ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ ବୃଷ ଜନନକ୍ଷମ ହୁଏ ଓ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ; ସେମାନଙ୍କ ଗାଭୀ ବତ୍ସ ପ୍ରସବ କରେ ଓ ତାହାର ଗର୍ଭପାତ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଆପଣା ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ମେଷପଲ ପରି ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ବାଳକମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଖଞ୍ଜଣି ଓ ବୀଣା ସଙ୍ଗେ ଗାନ କରନ୍ତି, ପୁଣି ବଂଶୀ ସ୍ଵରରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଆପଣା ଦିନ କାଟନ୍ତି, ପୁଣି ଶାନ୍ତିରେ କବରକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଯାଆନ୍ତି। ତଥାପି ସେମାନେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ କହନ୍ତି, ‘ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ! ତୁମ୍ଭ ପଥ ଜାଣିବାକୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର କୌଣସି ବାସନା ନାହିଁ। ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ କିଏ ଯେ ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହାଙ୍କ ସେବା କରିବୁ? ଆଉ ତାହାଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର କʼଣ ଲାଭ ହେବ?’ ମାତ୍ର ସେମାନଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧି ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ହସ୍ତରେ ନାହିଁ; ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରଣା ସହିତ ମୋହର କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନ ଥାଉ। ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପ୍ରଦୀପ କେତେ ଥର ନିର୍ବାଣ ହୁଏ? ସେମାନଙ୍କ ବିପଦ କେତେ ଥର ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼େ? ଈଶ୍ଵର ଆପଣା କ୍ରୋଧରେ କେତେ ଥର ଯନ୍ତ୍ରଣା ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି? ସେମାନେ କେତେ ଥର ବାୟୁ ଆଗରେ ନଡ଼ା ପରି, ଝଡ଼ ଉଡ଼ାଇ ନେଉଥିବା ତୁଷ ପରି ହୁଅନ୍ତି? ତୁମ୍ଭେମାନେ କହୁଅଛ, ‘ଈଶ୍ଵର ମନୁଷ୍ୟର ଦଣ୍ଡ ତାହାର ସନ୍ତାନଗଣ ନିମନ୍ତେ ସଞ୍ଚୟ କରନ୍ତି।’ ସେ ସେହି ମନୁଷ୍ୟକୁ ହିଁ ପ୍ରତିଫଳ ଦେଉନ୍ତୁ, ଯେପରି ସେ ତାହା ବୁଝେ। ତାହାର ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ତାହାର ବିନାଶ ଦେଖୁ, ପୁଣି ସେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କ କୋପ ପାନ କରୁ। କାରଣ ତାହାର ମାସସବୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲେ, ତାହା ଉତ୍ତାରେ ଆପଣା ଗୃହ ବିଷୟରେ ତାହାର କʼଣ ଚିନ୍ତା ଥାଏ? ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ କିଏ ଜ୍ଞାନ ଶିଖାଇ ପାରେ, ଯେହେତୁ ସେ ହିଁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱସ୍ଥ ଲୋକମାନଙ୍କର ବିଚାର କରନ୍ତି? ଜଣେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଳରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁଖ ଓ ନିରାପଦରେ ମରେ, ତାହାର ଶରୀର ସୁପୁଷ୍ଟ ଓ ତାହାର ଅସ୍ଥିର ମଜ୍ଜା ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସରସ ଥାଏ। ଆଉ ଜଣେ ତିକ୍ତ ପ୍ରାଣ ନେଇ, କଦାପି କୌଣସି ମଙ୍ଗଳ ଆସ୍ୱାଦନ ନ କରି ମରେ। ଦୁହେଁ ଏକତ୍ର ଧୂଳିରେ ଶୟନ କରନ୍ତି, ପୁଣି କୀଟସବୁ ସେ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଆଚ୍ଛାଦନ କରେ। ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଭାବନା ଜାଣେ, ପୁଣି ମୋʼ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କରିବାର ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ କୁକଳ୍ପନା ଜାଣେ। କାରଣ ତୁମ୍ଭେମାନେ କହୁଅଛ, ‘ଅଭିଜାତ ଲୋକର ଗୃହ ବର୍ତ୍ତମାନ କେଉଁଠାରେ? ଦୁଷ୍ଟମାନେ ବାସ କରିଥିବା ତମ୍ବୁ କେଉଁଠାରେ?’ ତୁମ୍ଭେମାନେ କʼଣ ପଥିକମାନଙ୍କୁ କେବେ ପଚାରି ନାହଁ? ସେମାନେ ଦେଉଥିବା ପ୍ରମାଣ କʼଣ ଗ୍ରହଣ କରିବ ନାହିଁ, ଯେ ବିପଦ ଦିନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ରକ୍ଷା ପାଏ, କ୍ରୋଧ ଦିନରେ ସେ ଉଦ୍ଧାର ପାଏ? ତାହାର ଆଚରଣ ବିଷୟରେ କିଏ ତାହା ମୁହଁ ଆଗରେ ତାହାକୁ ଅଭିଯୋଗ କରେ, ପୁଣି ସେ ଯାହା କରିଅଛି, ତହିଁ ନିମନ୍ତେ କିଏ ତାହାକୁ ପ୍ରତିଫଳ ଦିଏ? ତାହାକୁ କବରକୁ ବହି ନିଆଯାଏ, ପୁଣି ତାହାର ସମାଧି ଉପରେ ପ୍ରହରୀ ରଖାଯାଏ। ଉପତ୍ୟକାର ମୃତ୍ତିକା ତାହା ପ୍ରତି ମଧୁର ହୁଏ; ପ୍ରତ୍ୟେକେ ତାହା ପଛେ ଯାଆନ୍ତି, ପୁଣି ତାହା ଆଗରେ ଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଅଗଣିତ। ତେବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ କିପରି ବୃଥା ବାକ୍ୟରେ ମୋତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବ? ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଉତ୍ତରସବୁ ମିଥ୍ୟା ବିନା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।”