Job 21

21 ¹Unya mitubag si Job: ²“Paminawa pag-ayo ang akong mga pulong, ug tugoti nga kini mao ang paglipay nga inyong ihatag kanako. ³Pailubi ako samtang mosulti ako, ug human ako makasulti, mahimo kamong magpadayon sa pagbugalbugal. ⁴Alang kanako, batok ba sa usa lamang ka tawo ang akong reklamo? Nganong dili man mahurot ang akong pailob? ⁵Tan-awa ako ug kahadloki, ug itapion ang inyong kamot sa inyong baba. ⁶Kon mahinumdom ako niini, malisang ako, ug ang pagkurog mogunit sa akong unod. ⁷Nganong nagpadayon man sa pagkinabuhi ang mga daotan, nga nagkatigulang ug nagkagamhanan? ⁸Ang ilang mga anak lig-on ug luwas uban kanila sa ilang atubangan, ug ang ilang mga kaliwat sa ilang panan-aw. ⁹Ang ilang mga balay luwas ug gawasnon sa kahadlok, ug walay bunal sa Dios nga mahulog kanila. ¹⁰Ang ilang torong baka nanganak ug dili gayod mapakyas; ang ilang bayeng baka nanganak ug dili makuhaan. ¹¹Gipagawas nila ang ilang gagmayng mga bata nga managan nga daw panon sa karnero, ug ang ilang mga anak naglukso-lukso. ¹²Nanag-awit sila dinuyogan sa tamborin ug sa alpa ug nagsaulog sa tingog sa plawta. ¹³Gigugol nila ang ilang mga adlaw sa kauswagan, ug malinawon silang manaog ngadto sa lubnganan. ¹⁴Apan moingon sila sa Dios, ‘Pasagdi kami! Wala kami tinguha nga masayod sa imong mga dalan. ¹⁵Unsa man ang Makagagahom, nga kinahanglan man kaming moalagad kaniya? Ug unsay among makuha kon mag-ampo kami kaniya?’ ¹⁶Apan ang ilang kauswagan wala sa ilang kaugalingong mga kamot; dili ako buot nga may kalabotan sa tambag sa mga daotan. ¹⁷Makapila ba mapalong ang lampara sa mga daotan? Makapila ba modangat ang ilang katalagman kanila? Makapila ba mag-apod-apod ang Dios ug mga kasakit diha sa iyang kasuko? ¹⁸Makapila ba sila mahisama sa uhot atubangan sa hangin, sama sa tahop nga gipalid sa bagyo? ¹⁹Moingon kamo, ‘Gitigom sa Dios ang silot sa usa ka tawo alang sa iyang mga anak.’ Pabayra siya sa tawo mismo, aron siya makakat-on niini. ²⁰Pakitaa ang iyang kaugalingong mga mata sa iyang pagkalaglag, ug paimna siya sa kapungot sa Makagagahom. ²¹Kay unsa may iyang pagpakabana sa iyang panimalay human kaniya, kon putlon ang iyang mga bulan? ²²Aduna bay makatudlo sa Dios ug kahibalo, nga siya man ang naghukom niadtong atua sa itaas? ²³Ang usa ka tawo mamatay nga puno sa kusog, hingpit nga mahayahay ug luwas, ²⁴ang iyang lawas maayong pagkaalima ug ang kinauyokan sa iyang mga bukog umog pa. ²⁵Ang lain mamatay nga may mapait nga kalag, nga wala gayod makatilaw ug bisan unsang maayo. ²⁶Managsama silang mohigda sa abog, ug ang mga ulod motabon kanilang duha. ²⁷Tan-awa, nasayod ako sa inyong mga hunahuna, ug sa inyong mga laraw sa pagdaot kanako. ²⁸Kay moingon kamo, ‘Hain na man karon ang balay sa halangdon? Hain ang tolda diin nagpuyo ang mga daotan?’ ²⁹Wala ba gayod kamo makapangutana niadtong nagapanaw sa mga dalan? Dili ba ninyo dawaton ang pamatuod nga ilang gihatag, ³⁰nga ang daotang tawo gilikay sa adlaw sa katalagman, nga siya giluwas sa adlaw sa kapungot? ³¹Kinsa may moatubang kaniya sa iyang nawong tungod sa iyang binuhatan, ug kinsa may mobayad kaniya sa iyang gibuhat? ³²Gidala siya ngadto sa lubnganan, ug adunay nagbantay sa iyang lubong. ³³Ang yuta sa walog tam-is alang kaniya; ang tanan nagsunod kaniya, ug dili maihap ang nag-una kaniya. ³⁴Busa unsaon man ninyo ako paglipay pinaagi sa mga pulong nga walay sulod? Ang inyong mga tubag walay lain kondili kabakakan.”