ایوب 21

21 ¹آنگاه ایوب پاسخ داد: ²«به‌دقت به سخنانم گوش فرا دهید، و بگذارید همین، تسلّایی باشد که به من می‌بخشید. ³مرا تحمّل کنید تا سخن بگویم، و پس از آنکه سخن گفتم، هر چه خواهید ریشخند کنید. ⁴و اما من، آیا شکایتم بر ضدّ انسانی فانی است؟ پس چرا نباید صبرم را از دست بدهم؟ ⁵به من بنگرید و حیران شوید، و دست بر دهان خود بگذارید. ⁶چون آن را به یاد می‌آورم، هراسان می‌شوم، و لرزه بر تنم چیره می‌گردد. ⁷چرا شریران زنده می‌مانند، پیر می‌شوند و در قدرت فزونی می‌یابند؟ ⁸فرزندانشان در کنارشان و پیش رویشان استوار و ایمن‌اند، و نسلشان در برابر دیدگانشان. ⁹خانه‌هایشان امن و از ترس آسوده است، و عصای خدا بر آنان فرود نمی‌آید. ¹⁰گاوِ نرشان جفت‌گیری می‌کند و ناکام نمی‌ماند؛ ماده‌گاوشان می‌زاید و بچه نمی‌اندازد. ¹¹خردسالانشان را چون گله رها می‌سازند، و کودکانشان به جست‌وخیز می‌پردازند. ¹²با دف و بربط سرود می‌خوانند و با نوای نی شادی می‌کنند. ¹³روزهای خود را در کامیابی سپری می‌کنند، و در آرامش به گور فرو می‌روند. ¹⁴با این حال به خدا می‌گویند: ‹ما را به حال خود واگذار! ما را به شناختن راه‌های تو رغبتی نیست. ¹⁵قادر مطلق کیست که او را خدمت کنیم؟ و از دعا کردن به درگاهش چه سودی می‌بریم؟› ¹⁶اما کامیابی‌شان در دست خودشان نیست؛ من با تدبیر شریران هیچ سروکاری نمی‌خواهم. ¹⁷چند بار چراغ شریران خاموش می‌شود؟ چند بار مصیبت بر آنان فرود می‌آید؟ چند بار خدا در خشم خود دردها نصیبشان می‌گرداند؟ ¹⁸چند بار همچون کاه در برابر باد می‌شوند، و مانند خاشاکی که تندباد آن را می‌روبد؟ ¹⁹می‌گویید: ‹خدا مجازات آدمی را برای فرزندانش ذخیره می‌کند.› بگذار خودِ او را سزا دهد تا آن را دریابد. ²⁰بگذار چشمان خودش نابودی‌اش را ببیند، و از غضب قادر مطلق بنوشد. ²¹زیرا او را چه پروای خانواده‌اش پس از خودش، آنگاه که ماه‌های عمرش بریده شود؟ ²²آیا کسی می‌تواند به خدا دانش بیاموزد، حال آنکه اوست که بر بلندمرتبگان داوری می‌کند؟ ²³کسی در اوج توانایی می‌میرد، سراسر آسوده و ایمن، ²⁴تنش پرورده و فربه، و مغز استخوان‌هایش هنوز تر و تازه. ²⁵و دیگری با جانی تلخ می‌میرد، بی‌آنکه هرگز نیکی را چشیده باشد. ²⁶هر دو با هم در خاک می‌آرمند، و کرم‌ها هر دویشان را می‌پوشانند. ²⁷بنگرید، من اندیشه‌های شما را می‌دانم، و نیرنگ‌هایی را که برای ستم بر من در سر دارید. ²⁸زیرا می‌گویید: ‹اکنون خانهٔ آن بزرگ‌زاده کجاست؟ آن خیمه که شریران در آن می‌زیستند کجاست؟› ²⁹آیا هرگز از رهگذران نپرسیده‌اید؟ آیا گواهی‌ای را که می‌دهند نمی‌پذیرید، ³⁰که مرد شریر در روز مصیبت در امان می‌ماند، و در روز غضب رهانیده می‌شود؟ ³¹کیست که رفتارش را رو در رویش بازگوید، و کیست که او را برای آنچه کرده سزا دهد؟ ³²او را به سوی گور می‌برند، و بر مقبره‌اش نگهبانی می‌کنند. ³³خاک درّه بر او گواراست؛ همه در پیِ او روانند، و آنان که پیش از او بودند بی‌شمارند. ³⁴پس چگونه مرا با سخنان پوچ تسلّا می‌دهید؟ پاسخ‌های شما چیزی جز دروغ نیست.»