ایوب 22

22 ¹آنگاه اِلیفازِ تیمانی پاسخ داد: ²«آیا انسان می‌تواند برای خدا سودی داشته باشد؟ به‌یقین مرد حکیم تنها به خویشتن سود می‌رساند. ³آیا اگر عادل باشی، برای قادرِ مطلق لذتی هست، یا اگر بی‌عیب زندگی کنی، او را بهره‌ای می‌رسد؟ ⁴آیا به‌سببِ خداترسیِ توست که تو را توبیخ می‌کند و به داوری می‌آورد؟ ⁵آیا شرارتِ تو بزرگ نیست؟ آیا گناهانت را پایانی نیست؟ ⁶زیرا بی‌جهت از برادرانت گرو خواستی و جامه را از تنِ برهنگان کندی. ⁷به خستگان آبی برای نوشیدن ندادی و از گرسنگان نان دریغ داشتی. ⁸مردِ زورمند صاحبِ زمین شد و شخصِ محبوب در آن ساکن گشت. ^a a v8 اِلیفاز چنین القا می‌کند که ایوب زمین را چنان می‌پنداشت که تنها از آنِ زورمندان است و برای فقیران چیزی باقی نمی‌گذاشت. ⁹بیوه‌زنان را تهی‌دست روانه کردی و بازوانِ یتیمان را شکستی. ¹⁰از همین‌رو دام‌ها گرداگردِ تو را فراگرفته‌اند و ترسِ ناگهانی تو را در خود غرق می‌کند؛ ¹¹یا تاریکی، چنان‌که نمی‌توانی ببینی، و سیلابِ آب تو را می‌پوشاند. ¹²آیا خدا در بلندی‌های آسمان نیست؟ بنگر که بلندترین ستارگان چه بلندند! ¹³با این‌همه می‌گویی: ‹خدا چه می‌داند؟ آیا از پسِ چنین تاریکیِ ژرف می‌تواند داوری کند؟ ¹⁴ابرهای انبوه او را می‌پوشانند تا نتواند ببیند، و او بر گنبدِ آسمان می‌خرامد.› ¹⁵آیا همان راهِ کهن را نگاه خواهی داشت که شریران در آن گام نهاده‌اند؟ ¹⁶آنان پیش از وقتِ خود ربوده شدند و بنیادشان را سیلاب فروشست. ¹⁷به خدا گفتند: ‹ما را به حالِ خود واگذار! قادرِ مطلق با ما چه تواند کرد؟› ¹⁸و حال آنکه او بود که خانه‌هایشان را از نعمت‌ها پُر ساخت—پس مرا با تدبیرِ شریران کاری نیست. ¹⁹عادلان این را می‌بینند و شادمان می‌شوند؛ بی‌گناهان شریران را ریشخند می‌کنند و می‌گویند: ²⁰‹به‌یقین دشمنانِ ما نابود شدند و آتش آنچه را که باقی گذاشته بودند فروخورد.› ²¹اکنون تسلیمِ خدا شو و با او در صلح باش؛ بدین‌سان نیکی به تو خواهد رسید. ²²تعلیم را از دهانِ او بپذیر و کلامِ او را در دلِ خود گنجینه کن. ²³اگر به‌سوی قادرِ مطلق بازگردی، احیا خواهی شد؛ اگر بی‌عدالتی را از خانهٔ خود دور سازی، ²⁴و طلای خود را در خاک بنهی، طلای اوفیر را در میانِ سنگ‌های بسترِ رود، ^b b v24 اوفیر در جهانِ باستان به‌عنوان منبعِ ناب‌ترین طلا شهرت داشت. ²⁵آنگاه خودِ قادرِ مطلق طلای تو خواهد بود، نقرهٔ گران‌بهای تو. ²⁶آنگاه در قادرِ مطلق شادمان خواهی شد و رویِ خود را به‌سوی خدا برخواهی افراشت. ²⁷نزدِ او دعا خواهی کرد و او تو را خواهد شنید، و نذرهای خود را ادا خواهی کرد. ²⁸هر آنچه بر آن تصمیم بگیری انجام خواهد شد، و بر راه‌هایت نور خواهد تابید. ²⁹چون دیگران خوار گردند و تو بگویی: ‹برافرازشان!›، او افتادگان را نجات خواهد داد. ³⁰او حتی آن را که بی‌گناه نیست رهایی خواهد بخشید، که به‌واسطهٔ پاکیِ دستانِ تو رهایی خواهد یافت.»