ایوب 23

23 ¹آنگاه ایّوب پاسخ داد: ²«حتی امروز نیز شکایتم تلخ است؛ دست او با وجود ناله‌هایم سنگین است. ³ای کاش می‌دانستم کجا او را بیابم، تا به مسکن او درآیم! ⁴دعوای خود را به حضورش عرضه می‌داشتم و دهانم را از دلایل پر می‌کردم. ⁵سخنانی را که در پاسخم می‌گفت می‌آموختم و آنچه را به من می‌فرمود درک می‌کردم. ⁶آیا در عظمت قدرتش با من مجادله می‌کرد؟ نه—بی‌گمان به من گوش فرا می‌داد. ⁷آنجا شخصی درستکار می‌توانست با او استدلال کند، و من تا ابد به‌دست داورم تبرئه می‌شدم. ⁸اما اگر به مشرق روم، او آنجا نیست؛ و در مغرب نیز نمی‌توانم او را بیابم. ⁹چون در شمال کار می‌کند، نمی‌توانم او را ببینم؛ چون به جنوب روی می‌آورد، نمی‌توانم او را بیابم. ¹⁰اما او راهی را که می‌پیمایم می‌داند؛ چون مرا بیازماید، همچون طلا بیرون خواهم آمد. ¹¹پایم به گام‌های او چسبیده است؛ راه او را نگاه داشته و منحرف نشده‌ام. ¹²از فرمان لبان او دور نشده‌ام؛ سخنان دهانش را بیش از نان روزانه‌ام گرامی داشته‌ام. ¹³اما او تغییرناپذیر است—کیست که او را بازگرداند؟ هر چه بخواهد، همان را می‌کند. ¹⁴زیرا آنچه را برای من مقرر کرده است به انجام خواهد رساند، و بسیار چیزهای دیگر از این‌گونه در اندیشهٔ اوست. ¹⁵از همین‌روست که در حضور او هراسانم؛ چون در این می‌اندیشم، از او در وحشت می‌افتم. ¹⁶خدا دلم را بی‌تاب کرده است؛ قادر مطلق مرا به وحشت انداخته است. ¹⁷با این حال، تاریکی مرا خاموش نکرده است، و نه آن ظلمت غلیظی که چهره‌ام را پوشانده است.»