Saupama Aku Bisa Nemu Panjenengane

Ayub kepengin pangadilan, dudu padudon. Yen dheweke bisa nemokake papane Allah, dheweke bakal mbeberake perkarane lan diluwari. Nanging Allah ora ana ing wetan utawa kulon, lan nindakake apa wae sing dadi karsane. Ayub kandha yen dheweke bakal metu kaya emas, nanging tetep wedi banget.

Pasal 23.

Ayub banjur mangsuli: “Malah saiki uga sesambatku isih pait; astane abot sanadyan aku ngrintih. Saupama aku ngerti ana ngendi anggonku bisa nemu Panjenengane, supaya aku bisa sowan menyang daleme! Aku bakal ngaturake prakaraku ana ing ngarsane, lan ngebaki cangkemku kanthi bantahan. Aku bakal mangerteni pangandika kang bakal diparingake kanggo mangsuli aku, lan ngreti apa kang bakal dipangandikakake marang aku. Apa Panjenengane bakal padudon karo aku kanthi gunging pangwasane? Ora—Panjenengane mesthi bakal miyarsakake aku. Ana ing kono wong kang jujur bisa mbeberake prakarane marang Panjenengane, lan aku bakal dibebasake ing salawase dening Hakimku. Nanging yen aku lunga mangetan, Panjenengane ora ana ing kono; lan menyang kulon aku ora bisa nemu Panjenengane. Nalika Panjenengane makarya ing lor, aku ora bisa ndeleng Panjenengane; nalika Panjenengane minger mangidul, aku ora bisa nemu Panjenengane. Nanging Panjenengane pirsa dalan kang dakambah; samangsa aku wis diuji, aku bakal metu kaya emas. Sikilku tansah ngetutake tapak tindake; aku wis netepi dalane lan ora nyimpang. Aku ora nyimpang saka dhawuhing lambene; pangandikane dakaji-aji ngluwihi panganku saben dina. Nanging Panjenengane ora owah gingsir—sapa kang bisa ngundurake karsane? Apa kang dadi karsane, mesthi katindakake. Awit Panjenengane bakal numindakake apa kang wis ditemtokake tumrap aku, lan akeh prakara kaya mangkono kang ana ing panggalihe. Mulane aku giris ana ing ngarsane; nalika aku mikir bab iku, aku dadi ajrih marang Panjenengane. Gusti Allah wis ndadekake atiku ciut; Kang Mahakuwasa wis nggirisake aku. Ewadene aku ora dibungkem dening pepeteng, dening pepeteng kandel kang nutupi raiku.”