Sebabe Sang Mahakuwasa Ora Netepake Wektu

Ayub takon yagene Kang Mahakwasa ora nemtokake dina pangadilan. Dheweke nyebutake apa wae sing ora diwales: patok wates dipindhah, sapine randha dirampas, wong mlarat turu wuda ing udan pagunungan, pembunuh lan maling tumindak ing pepeteng, dene wong sing sekarat padha ngeres lan Allah ora nyalahake sapa-sapa.

Pasal 24.

“Yagene Sang Mahakuwasa ora netepake wektu kanggo pangadilan? Yagene wong-wong kang wanuh marang Panjenengane ora tau ndeleng dina-dinane? Wong duraka padha ngalih watu wates; padha ngrebut pepanthan wedhus lan ngengon kaya darbeke dhewe. Padha ngusir kuldine bocah lola; padha njupuk sapine randha minangka tanggungan. Wong mlarat disurung metu saka dalan, satemah wong miskin ing nagara kepeksa padha ndhelik. Delengen—kaya kuldi alasan ing ara-ara samun, wong miskin padha metu nyambut gawe, nggoleki pangan; panggonan kang cengkar ngwetokake pangan kanggo anak-anake. Padha ngeneni pakan ing pategalan kang dudu darbeke dhewe lan padha methiki pawohan ing kebon anggure wong duraka. Padha nginep wayah bengi kanthi wuda, tanpa sandhangan, tanpa tutup nolak hawa adhem. Padha kebes dening udan ing pagunungan lan padha ndhempet ing watu karang amarga ora duwe pangauban. Bocah lola direbut saka susu, lan bayine wong miskin dijupuk minangka tanggungan. Padha mlaku-mlaku kanthi wuda, tanpa sandhangan; kaliren, nanging padha manggul gegedhengan gandum. Ing antarane wit-wit zaitun padha meres lenga; padha nglakokake pameresan anggur, nanging padha kasatan. Saka kutha wong kang arep mati padha ngerang-erang, lan gorokane wong kang tatu padha sesambat njaluk tulung—nanging Gusti Allah ora nggugat sapa-sapa kang gawe duraka.

“Ana wong kang padha nglawan pepadhang; ora padha wanuh marang dalan-dalane lan ora padha tetep ing margine. Ing wayah bangun esuk juru pati tangi arep mateni wong miskin lan wong mlarat, lan ing wayah bengi nggremet kaya maling. Mripate wong laku jina ngenteni wayah surup, batine, ‘Ora ana mripat kang bakal ndeleng aku,’ lan dheweke nutupi raine. Ing pepeteng padha mbabah omah; ing wayah awan padha ngurung awake dhewe, amarga ora gelem ana gandhengane karo pepadhang. Awit pepeteng kang nggegirisi iku esuk tumrap wong-wong iku kabeh; padha krasan karo pagiris-pagirise pepeteng.

“Nanging kowe ngucap yen wong-wong iku rikat ing lumahing banyu; panduman tanahe kena ing ipat-ipat, lan ora ana wong kang noleh marang kebon anggure. Kayadene mangsa ketiga lan panas nyolong salju kang nyair, mangkono uga kubur ngrebut wong-wong kang wis padha gawe dosa. Guwa-garba kang nglairake padha lali marang wong-wong iku; set padha mangan kanthi nikmat; ora padha dielingi maneh, lan piala diremuk kaya wit. Padha mangsa wong wadon gabug kang ora duwe anak, lan ora nindakake kabecikan marang randha.

“Nanging sarana panguwasane Gusti Allah nyeret wong-wong kang prakosa; Panjenengane jumeneng, lan ora ana wong kang yakin marang uripe dhewe. Gusti Allah nglilani wong-wong iku ngaso kanthi tentrem, lan padha sumendhe marang kaanan iku, nanging paningale Panjenengane tansah mirsani marang dalan-dalane. Padha kaluhurake sawatara mangsa, banjur padha sirna; padha karendhahake lan kaklumpukake kaya wong kabeh, kaketok kaya wuwulen gandum. Yen iki ora mangkono, sapa kang bisa mbuktekake yen aku dhemen goroh, lan ndadekake tembung-tembungku tanpa guna?”