ईयोब 24

24 ¹ सर्वसमर्थ न्यायाच्या वेळा का ठरवून ठेवत नाही? जे त्याला ओळखतात त्यांना त्याचे दिवस कधीच का दिसत नाहीत? ² दुष्ट लोक शिवेचे दगड हलवतात; ते कळप बळकावतात आणि ते आपलेच असल्यासारखे चारतात. ³ ते पोरक्याचे गाढव हाकलून नेतात; विधवेचा बैल गहाण म्हणून घेतात. ⁴ ते गरजवंतांना वाटेवरून ढकलून देतात, त्यामुळे देशातील दीनदुबळ्यांना लपून राहावे लागते. ⁵ पाहा — रानातल्या रानगाढवांप्रमाणे, गरीब लोक आपल्या कष्टाला बाहेर पडतात, अन्न शोधत भटकतात; ओसाड भूमी त्यांच्या मुलांसाठी भाकर देते. ⁶ जी शेते त्यांची नाहीत त्यांतले गवत ते कापतात आणि दुष्टांच्या द्राक्षमळ्यातील उरलेसुरले वेचतात. ⁷ ते वस्त्रावाचून उघडे रात्र काढतात, थंडीपासून पांघरायला काहीच नसते. ⁸ डोंगरातल्या पावसाने ते निथळून जातात आणि आसरा नसल्यामुळे खडकाला बिलगून राहतात. ⁹ पोरके मूल आईच्या स्तनापासून हिसकावून घेतले जाते, आणि गरिबाचे तान्हे बाळ गहाण म्हणून बळकावले जाते. ¹⁰ ते वस्त्रावाचून उघडे फिरतात; भुकेने व्याकूळ होऊन ते पेंढ्या वाहतात. ¹¹ जैतुनांच्या मळ्यांत ते तेल गाळतात; ते द्राक्षकुंडांत काम करतात, तरी ते तहानलेले राहतात. ¹² नगरातून मरणासन्न लोक कण्हतात, आणि जखमींचे गळे आक्रोश करतात मदतीसाठी — तरीही देव कोणालाही या दुष्कृत्याबद्दल दोषी ठरवत नाही.

¹³ प्रकाशाविरुद्ध बंड करणारे असे लोक आहेत; ते त्याच्या वाटा जाणत नाहीत किंवा त्याच्या मार्गांत राहत नाहीत. ¹⁴ पहाटे खुनी उठतो गरीब व गरजवंतांना ठार मारण्यासाठी, आणि रात्री तो चोरासारखा टपून फिरतो. ¹⁵ व्यभिचाऱ्याचा डोळा संधिप्रकाशाची वाट पाहतो, तो मनात म्हणतो, ‘मला कोणाचाच डोळा पाहणार नाही,’ आणि तो आपला चेहरा झाकून ठेवतो. ¹⁶ अंधारात ते घरे फोडतात; दिवसा ते स्वतःला बंद करून घेतात, कारण त्यांना प्रकाशाशी काहीच संबंध नको असतो. ¹⁷ कारण त्या सर्वांना घोर अंधार म्हणजेच सकाळ आहे; अंधाराच्या भयांशी ते सरावलेले असतात.

¹⁸ तरी तू म्हणतोस की ते पाण्याच्या पृष्ठभागावर वेगाने वाहून जातात; भूमीतील त्यांचा वाटा शापित आहे, आणि कोणीही त्यांच्या द्राक्षमळ्यांकडे वळत नाही. ¹⁹ जसे दुष्काळ व उष्णता वितळणारे बर्फ हिरावून घेतात, तसे अधोलोक पाप केलेल्यांना हिसकावून घेतो. ²⁰ जिने त्यांना जन्म दिला ती कूस त्यांना विसरते; किडे त्यांच्यावर ताव मारतात; त्यांची आठवण पुन्हा कधी राहत नाही, आणि दुष्टता झाडासारखी मोडून पडते. ²¹ मूल न होणाऱ्या वांझ स्त्रीला ते भक्ष्य करतात आणि विधवेवर कसलीही दया दाखवत नाहीत.

²² तरी देव आपल्या सामर्थ्याने बलवानांना ओढून नेतो; तो उठतो, तेव्हा कोणालाच आपल्या स्वतःच्या जीविताची शाश्वती नसते. ²³ देव त्यांना सुरक्षिततेत विसावा घेऊ देतो, आणि ते त्यावर विसंबतात, पण त्याची नजर त्यांच्या मार्गांवर असते. ²⁴ थोडा वेळ ते उंचावले जातात, आणि मग ते नाहीसे होतात; ते खाली आणले जातात व इतर सर्वांप्रमाणे गोळा केले जातात, धान्याच्या कणसांसारखे कापले जातात. ²⁵ जर असे नाही, तर कोण मला लबाड ठरवील आणि माझे शब्द व्यर्थ करील?